gramática de corpos

Ai, meu

2011-11-23T19:14:00.001+01:00

Medran paraugas, medran galegos

2011-11-23T18:30:00.000+01:00

Hai terras tan confusas

que fan xermolar paraugas no formigón.

Froito das sementes dun trebón,

medran abertos,

fillos da choiva,

onde os débiles caeron

con baleas rendidas.

Hai terras tan extrañas

que fan xermolar carriza no corazón.

Froito das sementes dun trebón,
medran galegos,

fillos da choiva,
onde os mares non arredan

marabuntas fratricidas.
.
.

7 palabras e unha coma

2011-11-08T17:23:00.002+01:00

Son os seus bicos,
vestíndome
de festa.

Foto: Sabela González - Vigo, outubro de 2011

Acontezo

2011-10-21T14:18:00.002+02:00

Aí, baixo o óso,
podes notar como apodrece.
Terás que enchelo de mazás.

Máis abaixo, no ventre,
queres sentir como agroma.
Terás que enchelo de agarimos.

Acontece
que as cousas ocorren
só cando ocorren,
nin antes,
nin despois.

Ocorre
que as cousas acontecen
só cando ti as aconteces,
nin eu,
nin el.

Ao mesmo tempo, nos miolos,
sempre sentes como bulen.
Terás que baleiralos de verbas.

Foto: Sabela González - Berlín, xuño de 2011

Pedras no camiño

2011-07-19T19:20:00.000+02:00

Fronte ao mar
hai un camiño que leva a todas partes
e a miña máquina es ti.

A sístole e diástole tórnase explosión
e o noso rir enxordece o Mississippi
(porque o Mississippi ten máis glamour que o Xunco,
porque de lonxe todos somos caviar).

Fronte ás pedras vellas
disparamos para atrapar imaxes
por medo a que as borre a retina
(e odio que
fronte ás pedras novas
non sexa igual).

Porque as pedras novas han ser vellas
coma nós
e liscarán ceibes da memoria,
varrendo recordos,
facéndonos crer que nunca fumos nenos
e sempre seremos calvos.

Foto: Sabela González - Covas, 2011

Espertar

2011-06-28T17:25:00.000+02:00

Foto: Sabela González - Morás, 2011

Espertar
e sentir todos os días domingos
lentos
longos
grandes
inmensos
nosos

Durmir
e soñar realidades
porque vivimos soños
e falámonos bicos

Ti e máis eu sabemos que ninguén durme coma nós

Coitados aqueles que esquecen dicir "bos días"
e nunca espertan en domingos coma os nosos
lentos
longos
grandes

inmensos

Mariñadas

2011-06-25T17:49:00.002+02:00

Foto: Sabela - Vigo, 2010

Non creo nos homes que din caer en redes

porque ninguén sae ao arrastre.

Noite tras noite

podería ter guindado a poteira ao baleiro,

pero eu non son de calamar.

Noite tras noite

podería ter enfiado os meus vermes nun anzol,

pero eu non son de troita.

Noite tras noite

saín ao curricán buscar o meu bonito.

Para norte xa estou eu,

e no meu aparello,

ti.

A lóxica na era dixital

2011-06-21T18:31:00.002+02:00

Pediume que lle botara unha foto e posou estudándome ben.

Por se acaso.

Logo non me creu cando lle dixen que na miña cámara non se vían as fotos por detrás.

Vense despois, tempo despois, en plásticos máxicos para a eternidade.

P.S.- Se a alguén lle sona esta neniña, que non dubide en preguntarlle se quere a súa foto, estarei encantada de facerlla chegar.

Foto: Sabela - Vigo, 2011

Logaritmo neperiano

2011-05-11T13:48:00.002+02:00

Ela aparecéuseme como un problema sen solución, revolucionando toda a lóxica da física, cunha gravidade propia que aínda non sei ben se tiraba de min cara ao seu corpo ou me empurraba cara ao baleiro.

De toda canta beleza hai no mundo ela deu en buscar entre refugallos de laboratorio para me escoller, para deixarme descubrir o seu corpo de xeometría perfecta, un espazo entre X e Y de marabillosas e fluctuantes dimensións, onde os seos deixaban de ser factores numéricos, mesmo para un cateto coma min, onde o meu corpo feito hipotenusa tendía a infinito.

Ela era unha nova dimensión, unha personaxe máxica e fantástica capaz de ver o mundo a través dos ollos dun neno, de coidar coas apertas dunha nai e de loitar coa forza dunha muller. Por iso, comprender a súa mente era para min tan inacadable como resolver a conxetura de Poincaré (ai, Henri, moi só debiches de estar para dar cavilado tanto). O seu resultado era inconstante, a súa formulación voluble coma o máis inestable dos gases. Ela era un ser incrible, de risa constante, apertas de plumón e ideas de película. E eu crin que, se cadra, se daba coa súa estrutura molecular subatómica, non me sentiría tan pequeno ao seu lado.

Explícame que fas, dixo un día, quero entender os números.

Foi ese o momento no que sentín o baleiro ben preto. Que inxustiza! O único que me fai grande, o único que me fai especial ao teu carón son os números, pensei. Como darlle a chave da lóxica a quen non a necesita? Sería peor agravio que dicirlle a un neno que as fadas non existen. Sería matar unicornios. Excuseime, sen resposta, e volvín ao meu laboratorio con intención de buscar unha solución ao problema. Non durmín na casa. Non fun comer ao día seguinte. Só pensei e cavilei buscando o xeito de darlle unha resposta, evitando a toda costa que perdera a súa inocencia de coherente irracionalidade.

A resposta veume nun soño, tal como se a enviase ela, unha resposta tan sinxela como certa, e puiden á fin volver á casa, onde a atopei chorosa no sofá.

Pensei que non habías volver. Por que marchaches así?

Para buscarche unha resposta aos números. A única resposta. Ti es 3, e un chisco máis. Es 3,141593. Es pi, porque fas posible este círculo no que estamos, só nós. Ti es 2, case 3. Es 2,718281. Es o número de Neper. Porque sen ti, non hai solución ao logaritmo que son eu.

Ingredientes para 2 comensais:

2011-04-07T20:04:00.000+02:00

A soidade na cociña nunca foi soidade.

Traspasar a soleira cara ao reducido habitáculo imprégname de calma, ralentiza os meus movementos, dotándoos de suavidade. Na miña pequena cociña móvome lixeira coma se bailase. Pico, corto, removo coa delicadeza de quen toca con paixón unha fermosa peza ao piano.

Na cociña só existiamos eu e os meus ingredientes. Con eles, cociñaba felicidade, outorgándolles a personalidade do que me faltaba, creando historias máis ca receitas, cociñando a realidade para que semellase menos crúa.

A vida na cociña semellaba ser completa. A cebola constituía ese cruel amante ao que non se pode deixar. Picándoa, cremos que conseguiremos cambiala, sacarlle o mellor partido e, neste proceso, non conseguimos máis ca bágoas. Merece a pena, no entanto, pois unha vez que pasa a rozar a tixola, cunha fina capa de aceite de oliva de penetrante arrecendo, a cebola adícanos bailes de ledicia, mentres se torna transparente ou, se o lume é dispensado mainiño abondo tempo, dourada e doce. Sen a cebola, poucas historias de fogóns verían a luz. Se cadra, entre as excepcións, están os fillos máis delicados, coma os bebés biscoito, que deben ser feitos con tento. As sensibles claras erguidas e medradas, combínanse moi paseniño coas xemas, o azucre e fariña, pero o coidado na preparación non queda na mestura. Unha vez no forno, non nos podemos alonxar. Coma quen lle le un conto a un neno, o biscoito debe ser observado, mentres nos ofrece unha beleza incomparable xurdindo do seu molde, dourándose e arrecendendo a cociña de avoa. Tamén se lle contan contos á pasta. Tende o cociñeiro pouco douto a botar a pasta á auga fervendo e a abandonala sen escrúpulos. Nada máis incorrecto: a pasta precisa amor, precisa atención e coidados, precisa dun tempo xusto, correcto, tanto coma dun bon aceite de oliva.

A miña cociña dábame alegrías a centos, sorprendíame cos resultados, mesmo se a idea de engadir novos ingredientes fose miña. Nela descubrín a insuperable sensación que se produce coa mistura de sabores e texturas: o follado estralando crocante entre as encías para deixar paso a unha suave carne de polo, de toques salgados, rechea da suavidade de trigueiros e cebola, e acompañada da dozura da mazá feita compota. Volvín á infancia coas castañas asadas, misturadas coa idade adulta en forma de confit de zancos de pato. Visitei á miña nai entre grelos, fabas e lacón. Sorrín con ledicia ante un bacallau ao pil pil, feito sen trampa, cunha longa vixilancia arrolado na súa cazola.

Adoitaba quedar marinando nesta agradable sensación a cotío, impregnádome das sensacións de olores e sabores, mais, agora confésovos, enganábame entre fogóns. Porque, unha vez que as miñas preparacións tocaban o prato e pasaban á mesa, a maxia esfumábase. Ninguén me acompañaba. Tornábaseme insípida a victoria, o máis delicioso bocado, non tendo con quen compartir a miña creación. De certo viñan amigos ás veces, e non negarei a grande alegría que me supuña, pero a situación cotiá arrastrábame, sen eu sabelo, ao suicidio culinario da pasta de sobre e da pizza prefabricada.

E logo entrou el na miña vida. Pouco a pouco, paseniño, como se desconxela o bonito de miña nai na neveira, e tornouse un compañeiro dos meus ingredientes, e meu, na cociña e na mesa. Nun enganoso corpo espigado, o seu estómago agarda impaciente todas as preparacións, goza coma un neno nunha feira de cada receita e agradece cuns deliciosos beizos calquera invención culinaria. El toma vinganza por mín da cebola, devólveme á infancia mesmo sen castañas e cocíñame a realidade para gozarmos dos sabores da vida, dentro e fóra dos pratos. Se non me engano, mesmo me ten preparadas fiambreiras para o futuro, caldo de polo para os invernos, bonito con tomate para as visitas familiares.

El fíxome bailar entre táboas de cortar á calor do butano, fíxome música co crocante son do pan recén feito e cortoume o tempo en xuliana para que gozasemos xuntos, facendo receitas de bicos e demostrando que a soidade nunca lle gañará á compañía na cociña. Porque ademais, a mín nunca se me deu ben o arroz e el... el ponme cremosa coma un risotto.

*Relato enviado ao certame Adiala 2009

Fotos

2011-03-30T14:18:00.001+02:00

Foto: Sabela - Vigo, febreiro de 2011

contigo decateime de que eu non era dixital

na era dixital

e só ti podías darme corda

sen ti, velaríanseme os carretes a escuras,

sobreexpoñeríanseme os ollos á noite

pero estas aí,

e as fotos saen máis bonitas ca nunca

mesmo en rúas difíciles

mesmo en días pintados

reveladas en papel mate de apertas

as que nos demos,
as miles que nos quedan por dar.

Carrapuchiña está farta

2011-03-08T18:04:00.000+01:00

Carrapuchiña corre que se mata, carreiro adiante, visiblemente enfadada.
Non sabe que é peor: que logo vaian dicir que andaba parándose coller flores ou que o lobo prefira comer á avoa primeiro. Acaso non sería máis lóxico, pregúntase, paparme a min, papar o da cesta e logo ir con calma papar á avoa?
Para colmo de males, a historia non cambia. Todos os días igual. “Que orellas máis grandes tes!”, terá que dicirlle, para logo escoitar “son para oírte mellor”. Si, home, si. Así, medran dun día para outro. Ai, pensa, se Darwin levantara a cabeza…

Inevitablemente, Carrapuchiña parece parva. Pero, ollo, Carrapuchiña non é parva. Tócalle ir ver ao lobo, peludo e grimoso, e facer coma quen que é a avoa, pero ela sabe ben que non o é, sabe que son esixencias do guión.
O caso é, a quen raio lle ocorreu que era mellor que a vella vivira soa no bosque a vivir na aldea con ela e a nai? Carrapuchiña aposta a que a avoa ten unha aventura co leñador, non hai outra explicación para a perrencha de non se mudar, nin para que o home estea perto da casa para oílas berrar, que o descampado non dá para tanto.

Hoxe é o último día, pensa mentres corre canto lle dan as pernas, xa estou farta de estar nun conto sen príncipe, sen amigos e sen xeito.
Á porta da casa da avoa, para coller aire. Previsiblemente, o lobo está deitado, disposto a comezar coa leria. Abre a porta co sorriso de rigor (ai, avoa, tampouco era mal pechar con chave…) e vai a carón da cama.
“Avoíña! Pero que cara de parvo me tes!”
O lobo queda parado, non sabe como reaccionar e murmura entre dentes “pero que dis! As oreeeellas, as oreeeeellas”
“As orellas o carallo. Comiches á vella? Pois que che preste”, di Carrapuchiña, mentres saca da cesta un coitelo grande e afiado. O lobo abre os ollos, grandes coma pratos, pero antes de dar dito nada, Carrapuchiña rebánalle o pescozo.
“Hala. E morra o conto”.

*Ilustración de "A verdadeira historia de Carapuchiña" de Marc Taeger

Udon

2011-03-08T18:00:00.000+01:00

No fondo da cunca, un último fideo afogaba no caldo, desafiándoo, marcando a fin da pausa de comer. Observouno atentamente, como agardando que se esfarelase no líquido por si só; estralaría sonoramente e deixaría agromar na súa lene superficie flores de perfecto branco. A flor da cerdeira.
O fideo non agromou. Pendurouno no ar cos paus e, cando o comeu, comeuse a si mesmo.

O tráfico de Tokio apertoulle o nó da gravata e o aire acondicionado da oficina secoulle as bágoas todas, mesmo as que reservara para algún momento de felicidade no futuro.
Aquel cubículo era o seu futuro.
Yoshiro, sentímolo moito, pero imos ter que prescindir dos teus servizos de agora en diante.
Din servizos, pero é traballo. Digo traballo, pero é vida. Cando apartaches do camiño a persoas, soños e motivos polos que loitar, a silla xiratoria do cubículo é o teu fogar. Yoshiro, se ti só es o teu traballo, que es agora?

Pendurou a corda branca, un fideo máis, un último fideo afogando na pesada escuridade do apartamento. Dunha patada, a cadeira caeu en horizontal sobre o chan. Á súa nai dixéronlle que na corda había unha flor branca. Se cadra ese fideo si agromaba coma as cerdeiras.

Tic Tac

2010-12-17T18:16:00.000+01:00

Estou segura

de que o tempo está a correr máis que hai anos.

É curioso pensar que eu corro moito menos.

Bosquexo de personaxe (IV)

2010-12-09T14:13:00.000+01:00

O chef mantivo agochadas durante os dous anos que viviron xuntos a morea de camisas que lle mercara cando se coñeceran. Ela non se decatou de que nunca usaba camisa. Entrou na súa vida e encheulla de caixas, de cousas, de palabras e de choros. Invadiuno de historias de amores rotos que el non entendía, pois nunca tivera un amor de verdade que romper, mentres ela semellaba terse namorado miles de veces. Traía á casa cans perdidos e adicaba o cen por cen do seu tempo a buscarlles un dono, só para chorar pola perda do seu novo compañeiro de xogos, unha e outra vez. Coidaba gatos do vecindario co amor dunha nai, para logo se deprimir baixo a manta no sofá cando o seu amor non se correspondía. Cambiaba a cor dos cuartos e a orde das cousas cada mes e atopaba unha nova vocación cada semana. Pero queríao, ou iso lle amosaba. Tiña apertas para el todos os días, tiña bicos a todas horas, en directo e en forma de chamadas ou mensaxes. Tiña historias para contarlle todos os días, mesmo se eran inventadas. El só tiña sorrisos e palabras de ánimo tímidas de máis para animar a ninguén. E ninguén pode dar toda a vida sen recibir. Como ela non puido dar máis de dous anos de si, mesmo se lle quería, mesmo se cría que, polo que o pasado lle ensinara, o futuro fóra podería non ser brillante.

Non é a historia que nos ocupa, pero o futuro foi benévolo con ela. Deulle un traballo, se cadra algo nimio ou insulso ás veces, mais de agradable monotonía e constante compaña, nunha cafetería calquera. E a cafetería deulle un home. Un home dos que unha di que nunca se fixaría nel, pero o home que toda muller debería querer. Un home feliz, que sempre tomaba un café con leite e unha torrada ás 11:00. Un home cheo de apertas e de agarimos, un home sen berros e sen queixas. Si, era gordiño, pero ela sabía que toda aquela panza era amor, tanto, que lle rebosaba e lle saía pola ollada e polas inquedas mans que sempre o xesticulaban todo, coma se calquera sardiña fose un atún de récord. E foi el, o home que nunca buscara, o home ao que non tivo que roubar o número de móbil con falsas premisas, o que a fixo feliz, a fixo nai, a fixo deixar de chorar frustrada por todo. E bastoulle cunha frase. Hoxe fáltache o sorriso, queres un, que me sobran?

Bosquexo de personaxe (III)

2010-12-03T20:04:00.000+01:00

Ela era delgada de máis para ser nada, pero ao mesmo tempo era de todo.
Contaba que na súa xuventude fora modelo, pero en realidade fora azafata de congresos, desas que teñen que medir máis de 1,70 para poder sorrirlle á xente e indicar a ubicación de stands nas feiras. Tamén fora camareira e, logo, cantante nunha ducia de grupos distintos. Fora dependenta de perfumes, dependenta de moda e dependente de homes varios que non a trataran ben. E agora seica era actriz, aínda que non se sabía moi ben de que.
Cando o coñeceu a el, aínda era dependenta, dependente e comezaba a crerse actriz. Naquel home tímido e algo encollido, de amables ollos grises, creu ver a liberdade. Amosoulle un cento de chaquetas por que non marchara, e el probounas todas para que o día non rematara. Recomendoulle mil camisas e el mercou dous centos para que levara a comisión. Contoulle que axiña marcharía dalí, que sería actriz, a nova Julia Roberts, dixera, pero había que empezar por abaixo, e el tivo medo de non vela nunca máis. Ela observoulle as mans, desprovistas de aneis, aprendeu de memoria o seu carné, 1972, Vigo. El sorriu, aínda con medo, sen pulo para facer nin dicir nada, porque as mulleres fermosas sempre teñen a alguén, e porque as mulleres fermosas nunca o quererían a el. Ela inventou que el era o cliente un millón e díxolle que precisaba o seu número de móbil para o informar do seu premio nun par de días. El marchou, tras sorrirlle en silencio unhas cinco veces, seguro de que non a volvería ver.
Aos dous días, soou o móbil. Sei que non nos coñecemos, pero eu teño que fuxir e non podo pensar en mellor cobixo que contigo. Non teño onde ir. Quereríasme canda ti? O altofalante pronunciou un tímido "si", seguido do seu enderezo, e ela instalouse na súa vida.

Bosquexo de personaxe (II)

2010-11-23T20:47:00.000+01:00

O chef, no día que nos ocupa, sae fumar un cigarro, tras o servizo de ceas, a unha calexa
próxima. Si, el fuma, ás veces, porque hai xente tan gris que precisa de fumar para que lle pasen cousas, e el é deses. Fumaba xa na escola de hostelaría, onde, grazas ao cigarro ocasional entre clases, se decatou de que os fumadores formaban un grupo na porta, sobre todo no inverno, coma se o seu grupúsculo os resgardase do frío, coma se esa adición común lles aforrase o esforzo de buscar outras cousas que poderían ter en común, coma se así evitasen descubrir que nada máis os unía. El saía fumar e os outros fumadores entablaban conversas con el, como se xa tivese gañada a súa amizade. Fumar aforroulle, sen dúbida, esforzos de socialización, porque o noso chef non é un home de palabras, pero tampouco é un home de acción.

Naquel cigarro furtivo do día que nos ocupa, o chef pensaba niso. Na acción. En todas as accións que quedaran ás portas do seu ser, en todas as ambicións, ideas, movementos, réplicas e portazos que nunca dera. O chef pensaba na muller, esa lánguida beleza frustrada con todo que adoitaba agardalo na casa ao chegar. Xa non. Nunca máis o agardaría no sofá, durmida ante unha película calquera. Había xa dous días que o deixara e o que máis lle pesaba a el, baixo a palpitante luz da farola da calexa, era que ela tivera a forza de marchar, o estómago de dicir canto sentía e botalo para fóra, contra el, contra a porta da entrada pechándoa con forza ao marchar. O que máis doía era comprendela, entender que ninguén podía vivir cunha persoa así, coma el, encrequevellado por fóra, coma á procura do sal, que nunca está onde ten que estar, e encrequevellado por dentro, sen azos nas vísceras para botar as palabras fóra, sen fíos para mover as articulacións para nada. Un home desprovisto de apertas, ansiando toda a súa vida unha aperta allea. Quen era el para culpar á única persoa que o apertara sen pedir nada a cambio?

Bosquexo de personaxe (I)

2010-11-21T20:53:00.000+01:00

A escea é unha cociña. A cociña dun restaurante.
E el, é o cociñeiro. O chef, lles chaman.
Podería ser un home novo duns trinta e poucos, pero semella un señor de trinta e tantos. Case sempre anda encorvado, coma á procura do sal sobre o mesado, que nunca está onde ten que estar. Na cociña, a súa desgarbada e torpe persoa de cotío móvese cunha áxil parsimonia que moitos poderían confundir con lentitude, pero que en realidade é unha sucesión de calmos movementos pensados e controlados que teñen como resultado un maxistral manexo das artes culinarias. El é a alma oculta daquel restaurante, un restaurante que na miña cabeza aínda non ten nome, pero do que sei que é un lugar cálido, con moita madeira, con botellas de bos viños nas paredes, elegante e simetricamente colocadas, con manteis colorados.
É un lugar de bon comer, destes nos que, sen un luxo excesivo, pero con clase, se poden degustar carnes no seu punto, con ese ton rosado, nunca sanguiñolento, que torna o músculo animal nun tecido suave e de sabor vigoroso, sempre acompañadas de bailes para o padal, en forma de tímidas salsas de froitos vermellos, de teimudas texturas de queixos do país, de verduras ao vapor deitadas no prato con meditada precisión. Tamén hai bos peixes, faltaría máis, os reis da prancha e do pucheiro, ben sexan á galega coas súas ameixiñas, ben abertos, ofrecéndose ao comensal con dourado esplendor e salsa de algas. A carta non é ampla, pero si satisfactoria. E todo é feito con coidada adicación polo noso personaxe, o chef, coa inestimable asistencia dos seus axudantes.
Os camareiros viven un mundo distinto ao da cociña. Ese mundo que el non coñece, pero ao que serve con precisión e puntualidade, para axudar a que non se desmorone, polo ben do local, sempre polo ben dun local que non é seu. El pensa nos camareiros, quere que estean contentos, se cadra, igual que quere que todo mundo estea contento. E o xefe estao. Porque non vaiades pensar que o xefe é unha mala persoa, un explotador sen escrúpulos, un contacartos calquera; o xefe é, de feito, un dos camareiros que atenden dilixentemente á clientela e el está contento con todos, contento co negocio, contento co traballo, mesmo se ás veces as cousas van un chisco a contracorrente e se fai costa arriba, logo todo volve ao seu e a cousa funciona.
Entendo que para que unha historia sexa interesante ten que haber alguén creando conflito. Pero non é o xefe. Os conflitos veñen moitas veces de dentro. E, máis veces aínda, de dentro da casa.

Que foi da caixa tonta?

2010-07-09T18:33:00.000+02:00

Eles non se decataban da diferenza.

Sempre había dúas dimensións

e os tubos catóditos, LEDs, píxeles ou o raio que inventaran os humanos

non lles amosaba ningunha imaxe realmente alterada.

Antes chamábanlle a caixa tonta,

pero agora, mesmo se non era máis lista,

xa non era unha caixa.

Un home lamentouse.

Acontecerá coma co teléfono,

a rodiña dos números,

o rrrrriiiiiiinnnnnng...

alguén será a última persoa en esquecelo.

E o que un día foi tecnoloxía

quedará,

con sorte,

nun museo.

Imaxe: Shaun Tan

E dragóns

2010-07-09T18:26:00.000+02:00

Vimos de inaugurar un novo servizo na universidade.

Quen se porte mal, xa sabe para onde vai.

Bon appétit!

2010-06-28T19:28:00.000+02:00

Este é o último regalo [emocionante] que me fixeron.

Que ben me coñecen algúns...

Unha boa excusa para cociñar e apuntar as ideas,

e un bo pulo para revivir iniciativas pasadas.

Xa me ferven as mans por amasar...

Slurp!

2010-06-25T18:18:00.000+02:00

Vou estragar unha imaxe bonita cun mal título.

Vou esquecer unha gran película cun bo bico.

Vou escarallar un intento poético cun pésimo último verso.

Vas flipar.

Hop on a plane

2010-06-25T18:13:00.000+02:00

O luxo convertiuse en cacahuetes

e o prezo dun bocata de xamón

voa máis alto cás aeronaves.

Moito aeroporto para unha semana,

moi mala sorte para demasiados voos.

Agárdote,

ceos mediante

e terra de por medio.

Esqueceremos esta tediosa espera*

e a aperta será grandiosa.

Xa verás.

*(cun pequeno resquemor contra a patria gala)

Desculpas

2010-06-17T08:56:00.000+02:00

Por primeira vez dende que blogueo (e xa van uns cinco anos), veño de borrar unha entrada publicada. Por iso, pido desculpas. Unha vez repousada, pareceume que me pasara. E, non vou mentir, tamén teño en conta a crueldade da rede, que todo lembra e convirte en arma. Así que vos pido desculpas pola miña falta de profesionalidade. Pero só a vós.

Ñam, ñam

2010-06-14T14:24:00.000+02:00

Pizza.

Pan.

Pasta.

As 3 p's dos meus próximos intentos,

unha vez liberada de estudos.

Poderei así revivilo? [click!]

Imaxe: Google Images

Exploracións

2010-06-14T11:39:00.000+02:00

Chegou explorar

pero explorárono a el.

Era un mundo cruel.

Os seus habitantes pensaban que era o único.

E se non o único, de certo o mellor.

Imaxe: Shaun Tan, Tales from Outer Suburbia

Descorazonador

2010-06-14T09:54:00.001+02:00

Hai anos eu era tirando a vaga. Xa dicía meu pai: "Preguiciña, queres pan? Quero, quero, se mo dan!".

Pero o tempo ensina, para ben, normalmente, e desta volta puxen toda a carne no asador.

Vin unha oportunidade de demostrar, máis a min mesma cá ninguén máis, que con esforzo e adicación podía fuxir da mediocridade (e mesmo collerlle algo de vantaxe).
Polo camiño, conseguino, demostreime que era capaz de superar as probas, e con nota. Claro que, no mesmo camiño, a outros empurráronnos á meta, aínda que non correran tanto.

E agora, toca a última proba. E é das miñas. Teño absolutamente todas as papeletas para me desmarcar, para o gordo. Alén do estudiable, levo preparándome para isto máis de vinte anos. Vouno bordar, vou romper a pana, vou reinar.

Pero non vai valer de nada.

E iso descorazóname, coa facilidade punzante coa que se descorazona unha mazá. Non arredo, non, pero perdo a miña habitual esperanza, o infantil positivismo de cotío.

Mañá irei facer o exame sen corazón, pero, se cadra, é mellor así. Mellor sen corazón que con el cheo de veleno.

now pick up your pencil

and turn over your test

use your education

and make an educated guess

Educated Guess - Ani Difranco

John Doe

2010-03-30T11:15:00.001+02:00

Dóeme un dedo.
Cando era pequena chamábase a puñeta.
Agora chámase o corazón.
A misma cousa é...

É a mesma puñeta que esnafrei contra aquel coche,
lembras, mamá? Cando abrín tamén a cabeza?
Vaia se lembras...
Abríraselle unha boa raxa,
ao dedo,
e facíame as curas un enfermeiro que se me parecía a Felipe González.

Pero claro, co da cabeza o dedo non levou protagonismo,
debe ser por iso que se me queixa vinte anos despois.

Está gordo e barrigudo,
pouco mol e decaído,
doe ao dobralo cara a dentro,
e doe ao estiralo cara a fóra.

Maldita puñeta,
será de usala pouco.

Vou ir ao médico
(eu non quería, pero leva así unha semana e o Flaco púxoseme perrenchudo)
e direille
"Mire usté,
dóeme a puñeta dereita
e, como son zurda,
non lle é a man de insultar,
nin de escribir, nin de pintar,
debe queixarse de pouco uso,
e iso que o teclado non discrimina entre maus".

(É que nós dicímoslle "mau", coma a cervexa)

E el dirame algo de médicos...
por non facerme a puñeta.

Pero aínda a ha erguer cando marche,
porque unha puñeta dorida é para a medicina
como cortar as puntas para a perruquería:
un aburrimento.

Eu digo por avisar:
se vedes unha moza facendo a puñeta
por Príncipe adiante,
vai ser que son eu,
que teño que practicar.

Manual do usuario

2010-03-22T17:20:00.004+01:00

Noraboa pola adquisición do seu novo equipo Beluka 4.0!
Para sacar o máximo rendemento ao seu equipo,
siga as instrucións e conserve este manual para futuras consultas.

Para activar a súa Beluka 4.0, efectúe un bico de bos días.
Este procedemento será suficiente para poñer en marcha o sistema.
Agarde feedback e proceda sen medo a interactuar co equipo.
A Beluka 4.0 non só está preparada para lle contestar e dar conversa,
a súa capacidade de risa e chiste fácil foi testada polos expertos máis esixentes.

Ademais, a Beluka 4.0 vén cun sistema organizativo integrado
capaz de reordenar e sacar o máximo partido ao seu fogar
(Nota do fabricante: A Beluka 4.0 fará isto mesmo se vostede non quere, se estima que non precisa ou non quere sufrir unha reorganización exhaustiva de máximo aproveitamento espacial e eficiencia, por favor, remítase a versións anteriores ou produtos alternativos, xa que esta función non se pode desinstalar).

A súa nova Beluka 4.0 incorpora software específico de última xeración:

Cociña innovadora MX 2009
Consolas v10.0.2
Curiosit-ee (este programa actualízase de maneira constante sen gasto adicional e sen que se teña que preocupar polo espazo en disco)
eBookMania
Art-O-Rama Home Edition XP
Beek-OS (sistema operativo supletorio de alta fidelidade que activa os sensores ultrasónicos incorporados)

Para activar o sistema operativo supletorio pode:
premer o cursor táctil mamela esquerda e/ou dereita,
introducir comandos de tag < romance > ou < sensual >
ou subministrar bicos apaixoados á Beluka 4.0.

Se a súa Beluka 4.0 sofre un quecemento de hardware provocado por unha sintaxe errónea
ou polo emprego de comandos inadecuados,
pregámoslle que execute < aperta >
e reordene os seus comandos mediante unha secuencia lóxica de comprensión e razoamento.
De seguro que a súa Beluka 4.0 recuperará o seu habitual sorriso!
(Nota do fabricante: a Beluka 4.0 non formateará estes datos e non podemos garantir a ausenza do bug Rencor1.0 sen a pertinente corrección da súa sintaxe e comandos).

Grazas pola súa compra e desfrute do seu novo equipo!

O capitán Adrián

2010-03-11T20:54:00.000+01:00

Ti serás o capitán
do noso barco.
Levarás un chapeu cunha caveira
e guiarás o navío surcando os mares.
Loitaremos con canóns contras a bestas mariñas,
atracaremos en portos ignotos
e probaremos suculentos bocados en novas terras.
Ti serás o capitán
e ensinarasme un mundo novo.

Ti serás o capitán
da nosa caixa de cartón.
Levarás un chapeu de papel de periódico
e sentarás no teu cartón no garaxe.
Guindaremos pelotas de tenis por furados feitos no cartón,
sairemos ao xardín,
iremos merendar á cociña.
Ti serás o capitán
e eu ensinareiche o mundo que xa coñeces.

E diranme infantil,
pero eu, simplemente, prefiro o teu mundo,
prefiro o meu mundo,
no que as caixas de cartón son barcos
e ti e máis eu somos piratas
que rescatamos aos inconscientes da súa absurda realidade.

Macguffin

2010-03-09T19:43:00.000+01:00

Se cadra era unha vil trama deseñada por un demo coñón.

Se cadra non era máis ca un macguffin dos de Hitchcock,

un detalle perfectamente intercambiable na súa vida

inserto no contexto co único fin de darlle suspense á historia.

O suspense, neste caso metamorfosado en cólera e nerviosismo,

pode crear, aínda que se pense o contrario,

unha explosión de ideas dignas da imaxinación máis portentosa.

Iso si, esta xeración de ideas tende a centrarse na tortura e na dor.

No seu caso, todo aquel material de oficina parecía converterse en malignas armas

coas que dar unha incerta solución aos seus problemas.

Enténdase, unha forma de dar morte á causante da ira en si mesma.

Visualizouna atada a unha cadeira pola cinta adhesiva oficial da universidade.

Logo, toda a gama de funxibles do escritorio ofrecía vastas posibilidades.

O celo para suxeitar as pálpebras abertas,

as grampas, nos beizos por suposto,

os clips, baixo as uñas...

A chegada da hora de saída sacouna da ensoñación.

Viría ben unha tila.

E manterse lonxe dos clips.

E lonxe daquela macguffin do sur.

Re: busco recipiente para zume de estrés

2010-02-22T20:39:00.000+01:00

a responsabilidade tornóuselle estrés
e deron en sangrarlle as ideas.

pediu unha esmola de comprensión
e coma moitas esmolas
déronlla fóra da casa.

recolléronlle aquel zume de presión
sen luxuria
sen engano
e el cometeu o erro de namorarse da idea
de non ter estrés
ou, se cadra, de non ter responsabilidades.

O resultado

2010-02-19T11:52:00.000+01:00

no fondo, non era nin muller nin paxaro.
era unha besta agochada trala dualidade dun descoñecido ser mitolóxico,
o resultado de ser devorada tantas veces,
de térenlle remexido as entrañas
con mentiras.

a salvación, sempre se soubo, está nas ás,
ben dos anxos, ben da águia que unha leva ás costas.

Os meus domingos

2010-02-16T21:38:00.000+01:00

Decidimos non celebrar San Valentín.
Non temos nada en contra do día.
Tampouco nada a favor.

A min gústame pensar que te quero igual todos os días.
A ti gústache que os domingos sexan domingos.

Querería dicirlle á xente que os domingos levo unha vida bohemia,
que disfruto dos praceres máis sinxelos da vida dos que sempre falan os intelectuais.

Querería dicirlles que leo os periódicos tomando o café,
que poño a radio mentres me ducho
e logo saio pasear na calma dominical.

Se me chegaran as ondas do mar pola radio
poida que a puxese,
pero o certo é que vexo a tele.
Vexo debuxos animados
con sumo interés
e tomo torradas con aceite co café
con non menos interés.

Logo, mentres non te ergues,
xogo a videoxogos,
escribo,
fago garabatos,
penso qué comeremos
e, entrementres,
vou a cada chisco ao cuarto darche un chucho.

Despois xogarás comigo,
riremos,
arrolarémonos no sofá
e iremos tomar as cañas de domingo,
cos seus dardos e, ao volver á casa,
cos seus bocatas.

Por iso decidimos non celebrar San Valentín.
Non temos nada en contra do día,
tampouco nada a favor.

Pero os domingos son domingos,
e eu quérote igual todos os días.

Unha ducia de bailarinas

2010-02-07T19:13:00.001+01:00

Cando se achega a noite,
as bailarinas chegan ao cabaret de incógnito.

Son corpos de pulida madeira de buxo,
carcasas baleiras agás polos enferruxados mecanismos que as gobernan.

Onde a miña vista as perde,
cúbrense de plumas e peles,
de sorrisos e insinuación,
e outros homes gozan dos seus movementos,
mentres eu agardo o día
neste escuro cuarto.

Cando chega o día,
as bailarinas saen do cabaret crebadas.

Veñen a min coas chaves dos peitos na man,
e eu abro con coidado os cofres dos seus tórax.
Amaño as dentadas rodas grazas ás que respiran,
engraxo os seus engrenaxes
e afío as finas agullas que lles lembran que están vivas.

Cando se achega a noite,
volven estar listas para o espectáculo.

Sorprendeume coma ao que máis
a chegada do home da maleta de coiro aquela noite.

Escolleu unha, unha soa de entre unha ducia de bailarinas,
e só a ela lle ensinou o contido da maleta.
Á mañá, foi a última en vir verme,
e veu da man do home da maleta de coiro.

O home sorriume e cedeume a maleta.
Nela, o mecanismo dun reloxo latexaba os segundos incansable.
Seguindo as súas ordes, coloquei o mecanismo no cofre do peito da súa bailarina,
da bailarina escollida entre unha ducia.

Abandonaron o cuarto da man,
latexando felices ao unísono.

Cando chegou a noite,
once bailarinas entraron de incógnito no cabaret.

Cando chegou o día,
once bailarinas viñeron engraxarse e amañarse,
máis enferruxadas ca nunca,
crebadas de ciumes e envexa.

De portais dimensionais

2009-12-29T13:32:00.001+01:00

A Ponte de Rande éme a emocionante porta de volta á cidade de Vigo, tras unha longa viaxe de tres horas. Haberá a quen tres horas non lle parezan tanto, pero sen saír de Galiza, vaille chegando. Cando fago a ruta á inversa, o punto xeográfico no que sei que estou na casa é un anaquiño pequeno de costa, pasado Foz, onde hai unha casa vella, abandonada, se cadra, a cal, pechando só un chisco o ángulo de visión, semella estar soa nunha costa báltica fría azoutada polo cruel mar.

Hai varias formas de ir a Vigo, pero eu vou pola N-642 á N-634 e logo ata o tramiño de A-8 que hai aló por Vilalba e ata Baamonde. En Baamonde xa se colle a A-6 e nela séguese ata enganchar coa AP-9, aló por Arteixo, para tirar ao sur, todo recto, ata a saída 5v.

Ou ía.

Digo ía porque veño de dar cun achádego incrible e fascinante que pode alterar a miña ruta e acurtala mesmo dúas horas! Temo, iso si, que ao compartila con vós desapareza este novo camiño. Moitas cousas boas desaparecen cando moita xente descubre que son boas. Como as cervexas a un euro e os solares libres en Barreiros.

Fixen a miña descuberta o domingo, volvendo a Vigo da miña visita de nadal á familia. Aló pola N-634, preto dunha estación de servizo e dun camiño tortuoso a Vilanova de Lourenzá, onde o asfalto amosa o grave maltrato sufrido pola construción da A-8, hai un cartel que sinala o camiño para O Grove.

En anteriores viaxes eu pensara o mesmo que estaredes a pensar vós. Hai un sitio por Lugo que se chama tamén O Grove. Pero o domingo debía estar eu creativa e díxenme, que carallo, vou probar!

Puxen o intermitente (hai que poñelo, en serio, aínda que sexades vigueses) e virei cara ao estreito camiño. A senda alonxábase da estrada nacional cobregueando cara aos eucaliptos, que semellaban irse anicando sobre ela, restándolle luz e dándolle un toque tétrico que non me gustou chispa. Seguín conducindo e un par de minutos despois, as árbores fóronse arredando do meu camiño. Respirei de novo, detívenme no cruce ao que viña de chegar, e analicei os arredores.

Un cartel rezaba de novo "O Grove" pero, desta volta, estaba na PO-316, no mismísimo Salnés.

Non é que non teña eu interese en ir ao Grove, debeu ser da emoción, que tirei cara a Vigo directamente.

Se cadra na miña próxima viaxe o volva probar e lles tome unha alí no porto, ou se cadra probarei se o cartel de Cabanas que hai en Nois leva ás fragas do Eume.

Gramática básica. Introdución.

2009-11-07T20:41:00.001+01:00

O científicio ávido por explorar o complexo estudo da gramática de corpos debe, sen temor a perder a súa mestría ou sabedoría, despoxarse de todo preconcepto adquirido sobre a morfoloxía , en xeral, do ser humano e sobre o funcionamento do seu cerebro, en concreto.

O estudo que a gramática de corpos ofrece da ontoloxía humana debe entenderse en todo caso, meu querido lector, como un re-descubrimento, un re-coñecemento das partes que conforman a cada unha das persoas e outros seres afíns. Establecerase, no curso da nosa actividade, unha nova taxonomía de carne e ósos, baseada na máis estrita semántica neurofuncional a escala celular.

Está vostede a punto de descubrir non só unha gramática funcional, senón unha gramática histórica e, sen dúbida, transformacional, traída ás súas mans grazas ao estudo exhaustivo adicado durante longos anos polas persoas (e seres afíns) que conformamos o Equipo Gramático B4A.

Propoñemos ao lector, antes de se adentrar no corazón deste volume, realizar un sinxelo exercicio de reflexión, de cara á nosa primeira lección, sobre as seguintes cuestións:

1. ¿Perde un acto/efecto humano importancia se se repite coa suficiente frecuencia?
2. ¿Perde este mesmo acto/efecto humano complexidade nas devanditas circunstancias?
3. ¿Cre lóxico afondar na complexidade deste acto/efecto, tan habitual?

Ollo vago

2009-10-17T21:43:00.000+02:00

De pequeno era birollo.
Tiña un ollo mirando para diante e o outro de esgueira.

Os médicos dixeron que era un ollo vago,
pero a el parecíalle o máis traballador dos dous.

Puxéronlle un parche no ollo bon
(así son as cousas para os maiores, ou boas, ou malas)
para que ollo malo volvera ao seu.

A idea pareceulle boa,
á fin e ao cabo, quería ter os ollos coma os máis.
Queixábase pouco do que proía aquelo,
do suor que lle escorregaba no verán,
e esforzábase en mirar, en ver todo.

Pero segundo pasaba o tempo
e o ollo vago se endereitaba,
decatouse de que deixaba de ver moitas cousas.

Por que non o avisaron os maiores
de que cos dous ollos dereitos non se vía igual?
Por que non avisara el aos maiores
de que o seu ollo vago vía fadas,
vía máis cores, monstros,
auroras boreais, princesas,
dragóns máxicos sobre as farolas?

Antes de que o ollo vago se endereitara de todo,
aproveitou para apuntar nun diario todo canto vía de esgueira.
Encheu páxinas e máis páxinas de debuxos e anotacións,
escribiu a todas horas,
todos os días,
ata que deixou de velas.

Cando, anos despois, sendo un famoso escritor,
lle preguntaron por aquel diario,
disque contou que descubrira a orixe de todas as historias.

O diario, dixo,
non era máis que a súa imaxinación,
que a el,
por desgracia,
no canto de virlle de serie metida na cabeza,
viñera nun ollo de esgueira,

nun ollo vago,
que, en realidade,
sempre fora o máis traballador dos dous.

We used to be so free
We were living for the love we had and
Living not for reality

Just my imagination - The Cranberries

Amor carnal

2009-10-15T17:22:00.000+02:00

O seu foi un amor carnal.

Comezara con algunha peituga,
algún musliño, inocente coma un bico na meixela.

Logo, aproveitando un churrasco
e a desaparición da muller do carniceiro
–mira que deixalo así, lurpia–
ela aproveitou para avanzar na súa estratexia.

Pasaron cordeiros, criollos e chuletas e,
co tempo, a luxuria foise tornando entrecot recíproco.

Fixérono sobre o mostrador,
no conxelador, rodeados de medios porcos
e porcos enteiros.

O seu si que era amor carnal.

Houbo tempo despois un rumor.
Ela abandonouno. Desapareceu.

Mira que deixalo así, so vaca.

Anda, Ramón, ponme uns filetiños,
pero que non sexan coma os do outro día,
que estaban algo secos...

É que aqueles lle eran de vaca,
dona Herminia,
dunha mala vaca.

A morte e o desastre

2009-02-02T08:53:00.002+01:00

Ela vomitaba de noite polas esquinas agardando que alguén lle termara do cabelo.

El espertara un día coa certeza absoluta de que morrería novo.

Mentres ela pasaba as noites intentando afogar en copas baratas,
el cruzaba as rúas sen mirar para axudar ao seu destino.

Aquela noite atopouna abrazada a unha maceta enorme das que hai nas beirarrúas.
No canto de volver cruzar, parou onda ela.
Apartoulle o cabelo do rostro, xa impregnado en vómito líquido de alcohol e bebidas gaseosas.

Ela recoñeceu o seu ansiado símbolo do amor verdadeiro
e logo desexou morrer de vergonza.
El pensou que, se cadra, ela morrería nova pero non o sentira.

Marcharon xuntos da man, compartindo as eses dela e os cruces arriscados del,
e chegaron sans e salvos á casa dela.

"Eu vou morrer novo", confesou el.
"Eu xa morrín", respondeu ela.

Fixeron o amor, primeiro como estraños,
despois como namorados,
logo coma nunha película porno.

Fixérono durante anos,
comeron só espaguetis con tomate,
beberon só auga do grifo
e un día naceulles un fillo con forma de mexillón
ao que quixeron coma se tivese forma de flor.

Logo, esqueceron morrer durante décadas.

And all I really want from you is to feel me
As the feeling inside keeps building
And I will find a way to you if it kills me
If it kills me
If it kills me -- Jason Mraz

Mecánica de fluídos (II)

2008-11-12T17:16:00.001+01:00

Pola mañá, o seu corpo tiña pezas que non eran súas.
Por riba, estaban mal enroscadas.

Pero estaba afeita.
Todas as mañás, unha cabeza nova.
Todos os días, novos globos oculares de todas as cores posibles.

A de hoxe era a cabeza dunha moza nova, dunha beleza mesurada, da que non fai virar á xente pero non ten queixa. Peinoulle a longa melena laranxa en dous moños ridículos, pintoulle as pálpebras de azul, riu ao manchar os dentes imperfectos de carmín.

Puxo unha perna con pelos e outra depilada, un zapato de tacón e unha alpargata e foi camiñar abaneando o cú pola húmida rúa, baixo un ceo gris e pesado. Na esquina de sempre, onde se acumula o lixo cos pobres e as pozas cos escombros a súa amiga Marilín, redonda coma unha lata de cocacola, cunha peluca de permanente rubia e dúas chapas de pepsi por ollos díxolle que os seus pés medraban do chan.
Os de Marilín.

Si, dixo:
“Eu serei gorda, serei puta, serei moitas cousas, pero nunca medrei polo medio, eu saín do chan, do chan medran os meus pés, dos pés as engranaxes e delas, o meu corpo. Eu serei un cubo do lixo travesti, miña rula, pero nacín da rúa, coma os edificios e as farolas”

Ela cavilou un anaco, reflexionando sobre a afirmación que tan feliz facía a Marilín.
Marilín, quen, coma ela, era un androide metálico pero cría ser parte da terra.
Marilín, quen, coma ela, estaba feita con pezas doutros, con lixo doutros.

“Tes moita razón, Marilín”, díxolle, “es xenuina e orixinal. Non só vés de onde nacen as farolas, vés de onde nace a luz que brota nas farolas! Es coma unha estrela!”

“Estrelas, estrelas…” respondeu Marilín con abondo desgusto, “as estrelas só son luz vella”.

“Pode ser”, respondeu ela sorrindo, “pero o vello, cando chega a antigo, volve ser un preciado tesouro”.

Denn ich liebe dieses Leben
ich liebe den Moment in dem man fällt
ich liebe dieses Leben
und ich liebe diesen Tag
und ich liebe diese Welt
Juli -- Dieses Leben

Mecánica de fluídos

2008-10-16T09:01:00.001+02:00

Pola mañá, o seu corpo tiña pezas que non eran súas.

Por riba, estaban mal enroscadas.

As xuntas non contiveron o café do almorzo

e foi vertendo camiño ao traballo.

Así, como Hansel e Gretel, non me perderei á volta.

Tivo que engrasar as xuntas máis veces do habitual,

sentada frente ao ordenador,

coa graseira baixo a falda.

(...)

This is how it works
You're young until you're not
You love until you don't
You try until you can't
You laugh until you cry
You cry until you laugh
And everyone must breathe
Until their dying breath

No, this is how it works
You peer inside yourself
You take the things you like
And try to love the things you took
And then you take that love you made
And stick it into some
Someone else's heart
Pumping someone else's blood
And walking arm in arm
You hope it don't get harmed
But even if it does
You'll just do it all again
Regina Spektor -- On the radio

Lección urbana nº 1

2008-10-14T08:46:00.001+02:00

O día que el lle contou ao oído que os edificios eran dentes

eu comezara a cavar na encía.

Xa contara os molares, as caries, os restos de comida entre as tuberías.

Xa observara, entrepechando os ollos innecesariamente para denotar esforzo,

que contalos era máis sinxelo que se foran estrelas.

Pero que ninguén vaia pensar que non os había que brillaban máis.

Habíaos.

Os máis escuros,

os edificios case derruídos,

eses que nunca se enxaugan con eucalipto.

Os que se dan por perdidos

brillaban con máis historias ca calquera outro.

Anegábanse de gatos escribas e medraban de noite nas sombras,

mentres el, o descubridor do urbanismo dental,

gravaba na pedra a historia dos gatos

que agatuñaban nos tellados a historia dos edificios

que de noite só eran dentes retortos

e de día non eran máis que macetas.

O día que eu comecei a cavar na encía,

el contoulle que os edificios eran dentes

e ela non o creu.

Eu xa contara as moas, xa recollera saliva na miña pa

e dera patadas ás bochas do interior dos beizos.

Non me importou darlle unha a ela.

Se non o cría, ben a merecía.

Para hoxe...

2008-10-07T10:03:00.002+02:00

Sentar no sofá cunha mantiña.

Termar dunha taza de té quente coas dúas mans.

Facerse cunha melancólica obra de Auster.

Ollar como chove.

Escoitar.

Verdades

2008-09-26T18:15:00.002+02:00

A agulla agarimou o vinilo

e Beth Gibbons encheume o salón de melancolía.

Esperei que chovera,

esperei que nacera unha cheminea onda a tele,

esperei que a roupa do tendal non secara.

Podo mentir e dicir que houbo tormenta,

que se fixo noite

e que de súpeto foi decembro

e puiden estrear o abrigo negro.

Pero non me gusta mentir.

Chegou o final do disco,

calada, sen respirar,

prestei atención ao delicado ruído da agulla

que volvía á posición de repouso.

Entón,

xusto cando se detivo o disco,

materializácheste no meu sofá

e tiven que confesar que collera prestado a Pegaso.

O meu coche arranca mal,

espero que non che importe.

Conteiche que cabalguei antes do amencer,

cando aínda non puxeran as calles,

nin os bancos.

Que voamos entre a néboa e que

sobre Rande,

berrei todo o que normalmente digo baixiño.

Ti riches

é décheslle a volta ao disco.

Esta vez,

tampouco choveu,

nin houbo tormenta,

nin se fixo noite.

Non vou mentir,

que non me gusta.

Así que só direi a verdade:

que caeu o edificio embaixo

e Vigo desapareceu unhas horas;

que nos tivo que rescatar Pegaso,

para levarnos voando onde,

sen dicilo, queríamos ir,

e que bailamos sobre un vinilo xigante

nunha praia onde si que chovía,

ata que, por fin, se fixo noite.

They made a statue of us
The tourists come and stare and us
The sculptor's model sends regards
They made a statue of us
Regina Spektor - Us

O.K.

2008-04-13T14:13:00.001+02:00

Había momentos nos que todo se pixelaba.
O meu mundo era recoñecible,
pero pouco nítido.
Había momentos nos que non era meu.
Nada era meu.

Divisaba entre 8 bits recordos de xogos de Atari,
e ansiaba cores novas,
tres dimensións,
o tacto máis electrizante do mundo.

E si, son os meus dedos,
son as miñas mans.
Son os meus sentidos,
ultrapotenciados.
Si, son eu a protagonista da aperta,
son quen non pode pedir máis.

E si, son os teus dedos,
son as túas mans,
e agradezo onde están.
Son as que suben o volume
(ganancias que non entendo,
o potenciómetro da miña pel)
e fan dunha cama baleira unha festa.

Había momentos nos que todo se pixelaba,
pero foron as miñas mans,
foi a miña cabeza,
quero pensar,
a que subiu a resolución.

E agora,
son eu a protagonista da vida,
son quen non pode pedir máis.

Había momentos nos que nada era meu,
agás eu.

Un bosque de tellados

2008-03-24T12:22:00.002+01:00

A cidade transformouse baixo a miña ollada,
baixo a choiva e baixo o musgo dos tellados.
As chemineas comezaron a berrar segredos,
aproveitando o repicar da choiva na lousa,
e contáronlles aos gatos a historia de cando abrín o peito.

Faláronlles da cremalleira enferruxada que me surca a pel,
dixéronlles que ten un candado,
un pecho cunha combinación que ninguén sabe
e que ninguén pode lembrar se eu non quero.

Contaron de aquel día,
o mesmo día que baixo outros tellados
sucedían historias máis interesantes
e sobre outras rúas paseaba xente máis importante,
o día que che amosei a miña cremalleira enferruxada
e abrina só para ti.

Baixo as costelas,
nadaches, alumeando o camiño cunha lanterna,
descubrindo o que se cadra non che contara,
fixéchesme cóxegas no diafragma e entroume o himpo.
Rimos revolcándonos coma se houbese herba,
e aprendimos ben as leccións máis importantes:
riso absurdo de palabras, apertas de como durmir,
mapas de bicos a ningures,
navegación de sabas e conquista de almofadas.

Logo ti durmiches,
eu recollín canto me escapara do peito,
cores de máis para calquera, cancións lentas de máis para os puristas,
palabras de máis mesmo para mín.

Co son das olas, intentei lembrar as horas de tódolos días
e só puiden lembrar unhas poucas,
pero din en pensar que son as mellores
e que non as cambiaría
nin por días enteiros
nin por cremalleiras sen ferruxe.

Agardeite facendo largos nunha copa de mencía

2008-03-10T18:07:00.001+01:00

Cando chegaches, o cuarto estaba en branco e negro,
soaba Koko Taylor,
a luz era tenue
e eu levaba aquel vestido dunha peli de Hitchcock
(dunha calquera).

Tardei un anaco en colorear a estancia,
e ti agardaches á porta,
nun Porsche 911 do 69
co motor en marcha.

Eras Cary Grant e eu...
eu era algunha muller máis fermosa,
máis esbelta,
máis elegante.

Pero conducindo polas reviradas estradas da costa
perdimos ese look dos sesenta
e volvimos ser pop
con abrigos de pano longos,
ollando o mar;
as lapelas cubrindo o rostro
e os cabelos bailando no ar.

Con música de fondo,
ten que haber música de fondo,
paramos o tempo
(só ti sabes como)
e das apertas erguímonos espidos,
feitos de velcro e aloumiños
nun suspiro e un sorriso.

E ata aquí podo ler...

Medio quilo de laranxas

2008-03-08T23:10:00.002+01:00

Eu ao que ía era mercar medio quilo de laranxas, pero debinme confundir de sitio.

Non sei como, porque aquelo non parecía unha froitería por ningún lado. Era unha sala de espera incrible e horriblemente branca, non moi grande, con cadeiras de plástico azul e unha porta cun letreiro ao fondo. O tubo da luz parpadeaba, seguramente por un problema no cebador, como di sempre a xente cando parpadea un neón.

Por aquelo da curiosidade e por comprobar que efectivamente non estaba na froitería, fun ata a porta e lin “Pase sen chamar”. E non mo digas dúas veces.

“Meniña, que queres?”, dixo, tras uns lentes pequenos, un home cano e medio calvo con bata de médico (do cal unha deduce que é un médico, mesmo se non ten probas reais).

“Eu... eu ía... mercar laranxas...”, dixen, non sen me avergonzar.
“E tes cita?”
“Para mercar laranxas?”
“Tanto ten, tanto ten”, dixo, abaneando a cabeza, “senta”.

Por aquelo de que eu son moi ben mandada, sentei. Deixei bailar a ollada buscando os títulos das paredes e intentando ler de que eran. O doutor miroume os oídos e a boca (dicindo aaaaaaah) e logo quedou un bo anaco a mirarme os ollos, facendo acenos estraños que non inspiraban moita confianza. Cando parou, volveu á súa cadeira abaneando a cabeza de novo e murmurando “Ui, ui, ui”. Eu pensei que era polos dentes, que os teño fatal, pero non.

“Vaia lío me tes aí dentro, rapariga...”, miroume fixamente, despois de anotar algo nunhas follas brancas. Supoño que por notar a miña cara de estrañeza, ou porque era o seu traballo, intentou explicarse, non con poucos aspaventos. “Tes moviolas e poleas, circuítos eléctricos e chips, mesmo hai un proxector de cine que proxecta códigos binarios e películas ao mesmo tempo! Hai libros e palabras por todas partes! Meu deus, se ata tes un tiovivo de scalextric!”.

Eu nunca mirara tan fondo nos oídos, na boca e nos ollos de ninguén, e aínda que o homiño parecía sorprendido, certamente, nada me indicaba que iso non fose normal, polo que expresei o meu descoñecemento do tema, con certo temor a que agochase unha enfermidade estraña ou sen cura coñecida. O doutor fixo ese xesto que fan algúns como dicindo “non se lles ensina nada aos rapaces de agora!” ou “canta ignorancia hai no mundo!”.
Cun aceno brusco, despregou na parede ás súas costas un diagrama dunha cabeza humana. Non era o debuxo de sempre dun cerebro co seu córtex e lóbulos, senón un perfil baleiro con algunhas raias de puntos subdividíndoo. O doutor buscou nun caixón da mesa e sacou unhas pezas coma dun puzzle que foi situando nas divisións do perfil, explicándome as cousas que un atopa nunha cabeza. Ningunha era un tiovivo nin un proxector (logo entereime de que tiña un cine enteiro e que a proxección máis vista na miña cabeza era a da caluga, sempre o último éxito, e que a sesión X era xirando á dereita do hipotálamo, detrás do obradoiro de pintura moderna).

Non vou negar que tiven medo, debín quedar moito máis pálida do que xa son e penso que se me afundiron un pouco os ollos. Tremeume a voz cando lle preguntei:
“E como se amaña?”

“Pero toliña!” dixo, erguéndose dun chimpo, “Para que o vas amañar!? Mira!”.

Sacou do caixón das cousas que hai na cabeza unha especie de cortapizza e abriuse a cabeza pola fronte, destapándoa coma un cofre. Erguinme da cadeira para ollalo, alucinada. Alí dentro había un parque cheo de fontes con auga de cores, nenos en bici, xardíns que serían a envexa do de Versalles e todos ían con batas brancas e estetoscopios. Esas cousas tampouco eran das do caixón. O doutor púxose colorado e dixo polo baixiño:
“Son un romántico clásico, que lle vou facer”.

“Podo ver o meu?”, comíame a curiosidade.
“Claro!”, sorriu ilusionado.

Abriume a cabeza co seu cortapizzas (máis tarde descubriría que se chama cortafrontes, pero o mecanismo é o mesmo) e, coa axuda dun espello, puiden ver o que tiña dentro. O certo é que molaba bastante, non hai outra forma de dicilo. A xente da miña cabeza eran unha festa de cores que falaban sen parar, corrían do cine ao museo, da biblioteca ao bar, pintaban, bailaban, cantaban, choutaban e, a maioría, estábanse a rir de todo canto vían. Non puiden evitar sorrir, orgullosa do contido da miña cabeza.

O doutor púxome a tapa dos miolos e cerrouna co cerrafrontes.

“Debería deixalo así, entón?”, preguntei timidamente, agardando unha resposta afirmativa. El miroume cun sorriso cómplice.

“E logo, cambiarías algo?”

E non. Non cambiaría nada.

Saín da consulta orgullosa, observando todo incluso máis aló do que xa miro, pensando en como o estaría a absorber e vivir a xente da miña cabeza, sorrindo coma unha gilipollas.
E, claro, esquecéronme as laranxas.

O home de vinilo

2008-02-21T10:56:00.001+01:00

O home de vinilo é mouro coma a noite.
Un suco finísimo percorre o seu corpo
da cabeza aos pés,
e agocha melodías, ritmos e sons que ninguén coñece.

O home de vinilo vive baixo a cabina do dj,
nun buraco acolchado con teas e coxíns
para non raiar as súas pistas contra as esquinas.

Os sábados á noite,
senta nunha butaca verde,
sorbe whisky con coca-cola por unha palliña
e escoita atento as sesións.

Cando é hip-hop,
dá co pé no chan.
Cando é minimal,
move a cabeza e sorrí,
amosando unha galleta vermella de Television Records.
Cando pincha ela
a súa perfecta combinación de músicas,
fica quedo,
observa
e teme derreterse de paixón e estragar as pistas que o cubren.

Ela é un androide cuberto de terciopelo granate,
con finas agullas nas xemas dos dedos,
que fai malabarismos cos discos
e esculturas cos sons.

El pensa que é fermosa coma o son dun piano,
que a súa música sona coma un cadro de Lempicka,
que o seu sorriso brilla máis có revés dun cd,
que as súas palabras riman todas.

E por iso non lle fala.

Pero hoxe empuxámolo onda ela,
presentámolos,
ao home de vinilo e ao androide de tercipelo,
“el ten música no canto de estómago”,
“ela fai remezclas cos ollos”.

E, cando a súa conversa foi máis densa cá música
cando xa era mañá e abrían as panaderías,
cando cruzamos os brazos e puxemos cara de querer pechar,
o home de vinilo e o androide con agullas nos dedos apertáronse,
e soou a melodía máis bonita que escoitáramos nunca.

Alguén lle subiu os baixos,
alguén subiu o volume,
e remezclámola e bailámola,
mentres eles xiraban, soaban e se bicaban,
ata que caímos rendidos, estrados polo chan,
e xa abriran os quioscos.

i never loved nobody fully
always one foot on the ground
and by protecting my heart truly
i got lost in the sounds
i hear in my mind all these voices
i hear in my mind all these words
i hear in my mind all this music

Fidelity -- Regina Spektor

A silueta perdida

2008-02-07T13:52:00.001+01:00

En xaneiro a area é case sempre un lenzo en branco.

O outro día, metín as miñas pegadas nunha bolsa de plástico do Froiz
e fun poñelas ao Morrazo.
A aquela praia, destas praias de ría... non coma na casa.
Na casa, á fronte, só hai mar,
(e o faro que pintou meu pai)
e máis aló, supoñemos, ingleses e irlandeses
(seica).

Coloquei as pegadas na area pragada de puntillismo de choiva.
Desta vez, deixeinas moi separadas, coma se non foran de pasos meus,
senón dalguén máis grande,
un xigante de pés ridiculamente pequenos.

Cando rematei a miña tarefa, vin aquela sombra,
queda na area, alongada, sen un corpo que a acompañase.

Souben ao instante que alí estaba soterrado un esqueleto,
e aínda así, escarvei na area.

Era coma un achádego antropolóxico fascinante,
que intentaba sorrir sen pel nin músculo
(estas cousas sábense, mesmo se faltan pezas).

Paseamos, o esqueleto e eu, pola area da praia,
e eu pregunteime se el estaba a sentir o frío da húmida area.

Faleille das miñas pegadas, de como conseguira algunhas,
como fixera outras,
das que me regalaran
e das que aparecen de cando en cando no chan do cuarto de baño.

El faloume de cando lle arrincaran a pel,
aquela fermosa moza que parecía tan boa
e que ao marchar só deixara cicatrices.

«As cicatrices», díxome, «non as curei ben,»
(movía a cabeza con pesar, se cadra arrepentimento)
«e fóronse facendo autovías,
eu metíalles o dedo para lembrala e iso só as agrandaba,
ata que a pel comezou a arrastrar tras miña,
enchéndose da merda do asfalto,
rasgándose nos chanzos,
deixando anacos nas beirarrúas,
uñas nos desaugues.
E un día, pisárona.
Desprendeuse, sen previo aviso,
soltouse e quedou no chan.
Logo pisárona máis pés.
E non volvín por ela.
Habíame dar boa pereza limpala.
Aínda que me había lembrar quen a rompera».

Pregunteille cando perdera os músculos, os tendóns, os órganos, os ollos...

Abaneou a caveira.
O vento resoou nas cuncas dos ollos coma nunha caracola.

«Mandeille un bíceps por correo.
Aquel que tanto lle gustaba bicar.
Envieille o ventre para o que tanto cociñou.
Deille os ollos nunha caixiña de seda para que se vira como a vía eu.
E o resto... o resto regaleino pola rúa,
queimeino,
guindeillo ás gaivotas».

Os dous miramos ao horizonte, que aquí non é horizonte, senón Aldán,
e eu non lle dixen o errado que estivera,
canto perdera, como se amaña a pel,
todo o que eu aprendera das cicatrices sen furgar nelas co dedo.

«Méteme no meu furado», dixo.
«Algún día...
algún día atoparame ela».

Mentres o cubría quixen preguntarlle se ela era das que escarvan nas sombras sen corpo.
Non o fixen.
E non o creo.

We get so hungry
We eat each other alive
We get so hungry
Only the strong survive
We get so hungry
Cannot get you off my mind
We get so hungry

We sleep
We dream
Discuss the things we’ve seen
We take
We give
This is the way we live

Ben Lee - So Hungry

Pour qu'on y reste

2007-12-16T15:10:00.001+01:00

Se o frío non che encolleu as dedas

é que non vai abondo.

Se cadra escorrentámolo

con café

con apertas

con whisky

con palabras

con olladas

nun bar de tenue luz amarela

e cabichas no chan.

Parei o tempo e mireite dende outros ángulos.

Eras un perfil recén debuxado,

unha silueta alongada sobre min,

unha sombra na parede,

unha ollada atenta,

un pensamento perdido.

Dinche un toque no ombro

e saqueite da man daquela fantasía estática.

Eu debín quedar atrapada.

Sinto non ter escoitado o que dixeches entón,

perdinme ollándote.

Perdinme en risos de tragaperras,

aloumiñeite enteiro co pensamento,

din voltas no aire nun tambor de lavadora

e estoupáronme fogos artificiais

nas puntas dos cabelos.

É a miña maneira de convidarte ás miñas sabas novas.

É como te quero arrastrar, espir, bicar, apertar.

É como debuxo como moverme sobre ti,

debaixo de ti,

onda ti.

É como rematamos rindo ao amencer,

como nunca espertamos de verdade,

como,

pouco a pouco,

nos esperta só a pel e percorrémonos coas mans

ata percorrernos cos corpos cálidos,

tensos, excitados,

suspirando,

xemindo,

eu calo,

ti non,

e...

E co sexo encóllenseme as dedas.

Coma co frío.

'cause when i look at you
i squint
you are that beautiful

slide - Ani Difranco

I got a burning passion in my throat.
I got a burning passion inside me.
I got a job that wastes my time and gift.
I got a life that needs a serious lift.

more for me - Tegan and Sara

Porque hoxe é inverno

2007-12-07T11:38:00.001+01:00

Porque hoxe é inverno

os espellos reflicten néboa.

Na miña rúa só pasan homes con gabáns

todos teñen a mesma cara

todos se saúdan cun aceno da cabeza

todos levan maletíns de coiro

cheos de reloxios.

Os tellados detrás de Manuel Núñez

estanse convertindo en París

e os homes dos gabáns non tardarán en asaltalos.

[18ème arrondissement.

montmartre.]

As bailarinas mortas sairán do Moulin Rouge
(aló pola Ronda de Don Bosco)
correndo,
axitando plumas e sosténs
e abrirán os peitos sanguiñolentos
baleiros
e pediranlles reloxios
que lles devolvan o ritmo
que accionen as pernas
que substitúan os corazóns que perderon
nunha partida de póker cando querían gañar diamantes.

Os peitos péchanse con candado
e os homes dos gabáns gardan as chaves nos maletíns
antes de subir aos tellados
detrás de Manuel Núñez
en París

Antes de xogar á brisca con cadáveres
e ao xadrez con magos
apostando os corazóns perdidos
das bailarinas mortas do Moulin Rouge.

that i would be great if i was no longer queen
that i would be grand if i was not all knowing

that i would be loved even when i numb myself
that i would be good even when i'm overwhelmed
that i would be loved even when i was fuming
that i would be good even if i was clingy
That i would be good -- Alanis Morissette

Isto, iso, aquilo

2007-12-07T11:05:00.001+01:00

Douche dúas oportunidades.

Tes que adiviñar
que me fai rir
que me fai chorar
que me fai calar

Iso pasa pouco, xa o sei.

Lembras cando el saltou ao mar pensando que era whisky?
Dixera que os xeos eran dos malos e xa se desfixeran.
Creu que o faro era o limón.
E papou auga a esgalla sen notar o sal.
Logo durmiu de día. El sempre durme de día.

Lembras cando chovía porque eu choraba
ou
eu choraba porque chovía?
Xa non sei.
Sei que se che abriron cremalleiras nos brazos, nas pernas, no peito
e te convertiche nun edredón de plumas
e nun pano
e nun fogar
todo ao mesmo tempo.

(e na morna escuridade do teu interior

bicábanme mil beizos)

Lembras cando saín do meu corpo para verte durmir ao meu carón?

Foi aquel día que me rebentou a pel de tanto sentir

e tiveches que coserma con aloumiños.

(agora teño cicatrices
e ti tes que percorrelas todas para investigarme
e descubrirme
e conquistarme
e derreterme)

Lembras cando tiveches que adiviñar que me fai rir?

Esta é a máis importante das tres.

(tamén é a máis fácil)

Porque só se a intentas adiviñar non volverei chorar

e ficarei calada

pensando que o mar é cervexa

contando as miñas cicatrices

pedíndoche que as percorras

que me descubras

que me conquistes

que me derritas

coma os xeos dos malos,

rápido,

ata desaparecer na cocacola.

And I can still smell you on my fingers and taste you on my breath;
Stepping through brilliant shades,
All the color you bring,
This time, this time, this time,
Is fine just as it is.
Today is whatever I want it to mean
Beth Orton -- Central Reservation (Then Again Version)

Sen chumbo

2007-11-25T13:19:00.001+01:00

Dende onde te miro, dáme o sol nos ollos e éntrame o frío nos ósos.

Dende aquí, non me oes, así que berro.

Dende aquí, non me ves, así que lanzo fotos feitas avións de papel.

Onde estou hai remuíños de voces e estrondos de teclas.

Qwertys no rural.

Onde estou choven olladas, estrelas e xeada.

Vixíame Orión.

Coma sempre.

Póñoche outra?

... e poñerás.... pero sen chumbo, que levo o coche...

Aquí hai rebumbios de xente-globo.

Nenas nas nubes de perfil.

(¿Que pasa se as pinchas?)

Hai quen hoxe suma coma mín de novo

2+6=5+3
[felicidades]

Hai ratos que comen vinilos dos 70.

Hai detectives con gabáns que sospeitan de mín.

Fuman pipas de marihuana e pensan que estou a bailar.

Non, señor, eu non lle bailo.

Hoxe non.

Outro día.

Sobre a area.
Con zapatos novos, se cadra.

Envolta en ti.

Oíches iso?

Terei que berrarcho.

Velaí vai outra foto.

Gárdame un mimo e levareiche máis.

Fotos: Raquel Campos

You and I should ride the coast
and wind up in our favourite coats
just miles away

The Day We Caught The Train -- Ocean Colour Scene

A primeira era

2007-11-11T10:57:00.001+01:00

A primeira era a que esculpía letras en porexpán.

Gardábaas nun cuarto poerento, algunhas apiladas, outras estradas sen máis.

Ás veces formaban sílabas, palabras.

Se cadra se marchara de vacacións volvería para atopar poemas engarzados ata o teito.

Pero nunca marchaba de vacacións.

Cando remataba de redondear os bordes das letras, pintábaas de negro.

A última quedara con regueiros grisentos.

Pero moitas tiñan regueiros de pintura corrida.

Sería das bágoas. Sería do sol.

Ao chegar aquel amencer á casa, decidiu que a seguinte sería un 'a'.
Deixou a cazadora e o bolso estrados no sofá e non se molestou en acender a luz.

Xa logo amencería.

Tallou a forma, tosca, bosquexada, un 'a' de máquina de escribir.

Observouna, queda, varias veces, dende un metro, dende dous.

Logo ollou as boliñas brancas do chan e quixo deitarse nelas.

Coma se fosen neve, para facer anxos gardiáns de bólas de porexpán.

O 'a' quedou alí, facendo unha sombra alongada coa luz do sol.

A primeira adormeceu.

Non sabía que non o remataría nunca.

(e, cando durmeu, as fadas do porexpán agarráronlle as pálpebras para asegurarse de que soñara, daba igual con qué. eu olleinas cunha lupa e logo marchei a modiño sen espertala, pero xusto entón, soou o teléfono)

and some vicious whispering voice 
keeps saying you have no choice 
(...)
the pouring rain is no place for a bicycle ride 
try to hit the breaks 
and you slide 
and you slide 
and you slide 

Slide -- Ani Difranco

A vulnerabilidade da noite

2007-10-30T13:21:00.000+01:00

Esquecín a coraza na casa e saín en carne viva.
Foi estrañamente agradable sentir o vento entre os tendóns.
Mesmo me detiven un anaco a observar cómo se contraían os músculos, húmidos e rosados.

Cando un esquece a coraza deixa máis que pel ou ferros.
Deixa as armas, coma se o resto do tempo foramos amazonas, guerreiras, murallas de granito protexidas por arqueiros.
Deixa o valor e a mercromina.
Que a mercromina cura todo.

Pero sinte tan fortes os bicos coma os puñais.
Sinte coma se fora do revés.
E as cóxegas no estómago son tornados de ilusión.
E as caricias son terremotos de pracer.
E os bicos no pescozo son xemidos atronadores que che piden que non pares.

Non pares.
Que esquecín a coraza e son vulnerable.
Non pares.
Que te sinto tras as veas, atrapado en mín.
Non pares.
Que mañá poida que non a esqueza.

E poida que un arqueiro me defenda de ti.
Mesmo se eu non quero.

and I roll over
and taste the pillow with my grin
Shy -- Ani Difranco

I know men are delicate origami creatures
who need women to unfold them
hold them when they cry
Origami -- Ani Difranco

Quero un

2007-10-26T14:24:00.001+02:00

Se non fora de louza tería sangue no canto de letras esmaltadas.

Viría de serie con vísceras que me latexasen e me fixesen funcionar.

Un estómago que encher. Un intestino que baleirar.

Se non fora brillante por fóra podería selo por dentro.

Pregúntome se venderán en liña bágoas,

uñas que medren,

corazóns.

E se hai páxinas de contactos para atopar quen lles dea corda.

Papel Cebola

2007-09-19T22:33:00.003+02:00

A miña pel é de papel cebola.

Podes percorrer o camiño das veas co dedo

por todo o meu corpo

esquiva os lunares, as cicatrices, as marcas.

A miña pel é de papel cebola.

Podo verte cos ollos pechados,

pode delatarme o corazón

se o ves latexar, con forza, brillando baixo o transparente peito.

And sometimes you're happy,
Sometimes you cry.
Half of me is ocean,
Half of me is sky.
Walls -- Tom Petty & The Heartbreakers

Caixas de min

2007-07-18T18:12:00.001+02:00

Agochei palabras debaixo da alfombra.

Nuns días marcho e, para a mudanza,
terei que agochalas nunha caixa de zapatos.

Como todo. Como a colección de posavasos.

Logo a miña caixa de palabras e eu volveremos.

Aí.

Uns días.
Eses días terei que abrila varias veces.
Atarei unhas palabras a outras e farei colgantes de agasallo para amigas,
outras heinas coser e facer camisetas de moda.
Tamén as pegarei en tarxetas de aniversario,
en libros
e no corpo.

Cun par de bicos adheriranse perfectamente,
negro sobre branco,
times new roman no embigo
e confesións en arial nas fazulas.

Nuns días marcho e, para a mudanza,
levo apertas en mochilas e bicos en maletas.
Levo ganas de volver nos pés,
aos que lles pesa a incertidume de a onde van.

Mentres vaian,
e teña mochilas,
todo irá ben.

And I'm surrounded
You spill
All alive and brand new
And I'll forget about you long enough
To forget why I need to

And I saw
Pictures in my head
And I swear I saw you opening up again
Cuz I would be heavenly if
Baby you'd just rescue me now

I Saw -- Matt Nathanson

O baúl

2007-06-27T21:07:00.001+02:00

Ela regaloume un agarimo e metino nun baúl.
É un baúl de letras que raspan as mans ao rebuscar,
pero as feridas logo non proen nin doen,
semellan sopros, aloumiños, bicos tenros.

De súpeto,
botei de menos envolverme en sabas de apertas,
durmir en puzzles, rir sobre a escuma dunha caña ao sol.
Se cadra,
no fondo do baúl quedara algún bico tenro para lembralo.

Busquei entre as letras ata atopalo.
Co b
fixen un caramelo,
co i
prendín unha candea,
co c e co o
montei unha cunca.

A tenrura foi entón fume de café quente
e vinte nas ondas coma un espellismo.
Saudei coma man e sorrín,
pero non me viches.

De súpeto,
botei de menos envolverme en edredóns de bicos,
Se cadra,
xa non me ves.

I'm so far away and i just can't see you
I'm so far along and i just don't need you
I'm so alone
So alone

Speak Slow - Tegan & Sara

As miñas ideas

2007-06-04T18:09:00.000+02:00

Uns días revólvense as ideas e outros póñense en fila e agardan o seu turno.

Deixei correr a auga da ducha mentres lavaba os dentes e o espello amosoume unha caixa torácica baleira.

Sei que non está baleira, díxenlle, amósame a cabeza.

Na superficie cristalina reflectíronse rostros, lugares, un remuíño de elementos indescritibles na miña fronte. Unha desorde aterradora, un novo caderno mental de historias, pensamentos e problemas esaxerados. Abaneei a cabeza con pesar e metinme na ducha.

Por que o fas?, díxome tras a cortina. Por que lle das voltas a todo?

Non o poido evitar, respondinlle á miña personaxe, non poido evitar pensar!

Xa somos moitos aquí dentro, sabes? E se temos que enfrontarnos tamén aos teus problemas e loitar polos teus desexos non imos dar feito.

Asomei a cabeza chea de escuma pola cortina. Mirábame dende o bidé, sentada. Era estrañamente semellante a min, pero máis dereita, ben peinada, sen bolsas baixo os ollos. Espreitábame agardando unha resposta que non me deu tempo a dar.

Poderías sacar a algúns. As bruxas comezan a impacientarse e as amazonas están confusas cos cambios de argumento! E nin che conto como andamos as Eus... unhas afogando en apertas, outras chorando, outras perseguindo recordos e fantasías sexuais... Unha desfeita...

E ti cal es?, preguntei con curiosidade mentres aclaraba o acondicionador.

A que non sae nunca.

Por que non saes?

Porque son feliz. Estou segura de min mesma e sei que o conseguiremos. Mesmo se aínda así siga sen saír. Daquela virán ideas novas e sairán as Eus namoradas, as lascivas, logo as tristes e nostálxicas de novo... E eu quedarei aquí. Pero non me importa. Teño que coidar de ti.

Saín da ducha e envolvinme na toalla. Mirei para ela abraiada, sen saber que dicir. Ela sorriume de esgueira, cun estraño cariño, coma se me estivese a confortar.

Tes un lenzo enorme. Éncheo.

Os seus ollos agardaban un asentimento. Dinllo.

Intentareino. Ordenarei todo o que poida e sacarei a uns cantos, prométocho, díxenlle.

Ela sorriu de novo co mesmo furado nos dentes que teño eu. Abaixeime para enroscar a toalla na cabeza e cando me erguín xa non estaba.

Mireime ao espello de novo. Esta vez só vin o meu reflexo. Puxen a lentilla.

E sabes que? O mundo tamén é un lenzo.

You'll be loved, you'll be loved
Like you never have known
And the memories of me
Will seem more like bad dreams
Just a series of blurs
Like I never occurred
Someday you will be loved

Someday you will be loved -- Death Cab for Cutie

Nunha rúa

2007-05-28T12:12:00.001+02:00

Na escura esquina, iluminada só por un farol parpadeante e epiléptico como nas películas de misterio, acendeu un pitillo e logo mirou ao seu redor. A azulada escuridade das rúas, húmidas, tremendo ante o reflexo das poucas luces que ousaban erguerse na noite, estaba baleira. Só ela. De pé. Calada ata os ósos, incapaz de diferenciar entre choiva e bágoas no seu rostro.

Botou a andar cara ao ningures de diante e os seus pasos resoaron e crearon ritmos acompañados de salpicaduras dun ton agudo. Plom (pshtí, pshtí), plom (pshtí, pshtí). Ese era o son da rúa, a rúa que vía a duras penas, a través de entrepechados ollos, a través de bágoas, pingas de choiva e fume gastado de absurdas necesidades e preocupacións.

Cando xa avanzara varios metros e sobrepasado uns cinco coches aparcados, dinme conta de que as miñas protagonistas sempre son mulleres. Cambieille o longo abrigo por unha cazadora de coiro de aviador; quiteille os tacóns para convertilos nuns zapatos clásicos, de sola, dunha cor marrón clara que coa choiva se escurecera. Acurteille o pelo e transformeille o rostro no dun home novo, engadindo unha suave barba de tres días.

Na rúa, só estaba el. E el non choraba. Apartaba a auga dos ollos co dorso da man e fumaba só por costume. El camiñaba con rumbo, cara ao local onde o esperaban os seus amigos, baleirando copas de ron e enchendo cinceiros.

Non sei qué pensaba. Iso nunca o teño claro. Non sei por que sacou do peto o móbil e marcou o número dela. Ela colleuno en seguidiña e respondeu que estaba ben. El aledouse de que fora así, pero non sei se se preguntou se era certo. Se puidera falar dela, se estivera na escura rúa na que estamos, eu preguntaríamo... Non creo que fora certo. Pero el non o sabe. El só lle conta onde vai, que fixo, que tal está, o de sempre. Ela parece que lle deixa falar e logo debe dicirlle que non vai a ningún sitio, contaralle o que fixo, seguramente minta ao dicir que tal está, o de sempre. Despídense e mándanse bicos. Os del non sei como son, os dela son estrañamente sinceiros.

El garda o móbil, empuxa a porta do bar e saúda aos seus amigos. Falarán, bailarán e beberán. Ela non sei que vai facer. E eu... eu desexaría que na escura rúa estivese ela, porque sempre sei o que pensa, mesmo cando ela non o sabe.

You left your thumbprint inside me
now for months it seems
but mine only brushes your soft surface

Jason Mraz -- 0% Interest

They will see us waving from such great heights...

2007-05-24T14:37:00.001+02:00

Oíno asubiarme ao oído. Asubioume o estribillo de Such Great Heights e namoreime nun segundo. Latexábame o estómago só de pensar qué máis me podía asubiar. Se cadra tararearíame, ou mesmo cantaría... Si, algún día el podería ser o que me cantase algo de David Gray ou ata Overlap.

Sorrín tanto que se me abreu a cabeza. Pecheina rapidamente para que non se decatase de que son unha extraterrestre. Aínda non sei se lle gustan as extraterrestres azuis. E fun cara a el, cara o seu asubío, co ruído das ondas de fondo. Un camareiro no medio da nada tirou unha caña e salpicou escuma coma se fose neve. Un mineiro nunha alcantarilla fixo bailar a súa cabeza, creando co seu foco incribles xogos de luz no ceo coma se chamase a Batman. El abriu os brazos e sumerxinme de cabeza na súa aperta. Soaron vítores, aplausos e ovacións, caeron serpentinas e confeti, e unha banda de música con majorettes tocou unha canción.

El sorría tanto que, se fose un extraterrestre, abriríaselle a cabeza. Bicoume e tarareoume The New Year dentro da súa aperta. E eu si que me sentín diferente. Tanto, que non me importaba ser azul. Tanto, que me latexaron os poros e me suou o corazón. Tanto, que saquei unha polaroid chiscando un ollo. Pero non lla ensinei. Gardeina na boca ata máis tarde e logo escondinma na cabeza. Segue aí. Así ás veces míroa e oio cómo me cantaba ao oído.

I am thinking it's a sign
that the freckles in our eyes are mirror images
and when we kiss they're perfectly aligned
And I have to speculate
that God himself did make
us into corresponding shapes
like puzzle pieces from the clay

The Postal Service -- Such Great Heights

Fuga

2007-05-16T00:47:00.001+02:00

Tiven que poñer un tapón na tempa.

Estaba segura de que se me perdera algo. Poida que me dera conta tarde de máis... Polo chan había datas de aniversarios, números de teléfono e unha receita de biscoito. Tireime de xeonllos e comecei a facer un montonciño de recordos e datos. Baixo o sofá chegaran algunhas fotos comprometedoras e preto da tele, unha película do verán pasado.

Como non sabía se os recordos se poden mover, collín unha bolsa de conxelados das grandes para metelos todos e que non fuxisen outra vez. Revisei o salón de arriba a abaixo, movín os mobles, faltaba algo... Acabei derrumbándome no sofá, aferrando a bolsa de conxelados con todas as miñas forzas.

Na miña tempa esquerda, o tapón de cortiza vibraba. Había que facelo moi rápido ou poderían saírme máis cousas. Roín a esquina da bolsa e apretei o buraco con dous dedos. Era unha desas ocasións nas que faltan mans. Como quitar o tapón e introducir os meus recordos coa miña manga pasteleira improvisada sen que escapasen máis? Pois rápido e con coidado. Apretando a bolsa con firmeza e pechando os ollos con moita forza para aspiralo todo para adentro. 29 de xullo de 1981. 4 de maio de 2006. 655678906. A túa cara ao sol. Os meus beizos no teu pescozo. Unha viaxe á casa no meu coche. Tapón outra vez.

Que susto. Máis tarde, heille poñer unha tirita. Pero primeiro teño que atopar as túas mans.

Acuarelas

2007-05-10T18:35:00.001+02:00

El vía as cousas dunha forma diferente. Cando me miraba a min, vía unha bailarina de circo saltando cos seus leotardos rosa arredor de oito caniches. Eu estaba segura de que a bailarina estaba gorda e non me gustaba. Pero eu era imbécil.

El vía as cousas dunha forma mellor. Encendía os pitillos cos ollos mirando a extraños e sabía en que tipo de frasco gardaban as súas bágoas.

Oía música nas farolas estropeadas e cando se lle queimaban as torradas, tiñan debuxos de Picasso.

El vía as cousas dende outro sitio e nunca puiden descubrir dende onde. Sorrinlle coma se o soubese para poder subir as escaleiras tras el. Porque aínda que eu fose imbécil el vía bailar as palabras e iso volvíame tola.

Levoume ao seu cuarto por un laberinto. Cando chegamos, na súa cama había un horrible desorden de letras e tivemos que darlles patadas para tumbarnos. Comeume e chanteime un i nas costas cando me corría.

El vía as cousas dende outro ángulo e, pola mañá, os meus caniches e eu encendimos un pitillo nas súas pestañas e fúmonos en silencio.

I am thinking it's a sign that the freckles
In our eyes are mirror images and when
We kiss they're perfectly aligned
Such Great Heights -- The Postal Service

1. se.-

2007-05-06T23:35:00.001+02:00

Os seus bicos ás veces eran de pedra e mancaban.
Aínda así, había a quen lle parecían de algodón de zucre.
As súas mans ás veces eran tormentas do deserto e raspaban.
Aínda así, podían parecer sabas de seda.

Eu deiteime a ollar as estrelas e ela faloulles.
Eu respirei o aire da noite na praia e ela chamou ao sol.
Cargou as pilas, eu vin como se ía enchendo dun fluído verde fluorescente,
mentres eu ardía sobre a area, colorada e suorosa.

Busquei un parasol baixo un corpo suave,
arrimeime coma se precisase unha manta.
Ás veces, o parasol era unha espiral moi profunda.
Aínda así, había a quen lle parecía unha cama morna.

Esperei a que a brisa calmase a calor da miña pel, do meu interior.
Esperei a que se desfixese a espiral do parasol para darme sombra.
Ás veces, o pensamento era un mar profundo e revolto.
Aínda así, había a quen lle apetecía un baño.

The Atlantic was born today and I'll tell you how...
The clouds above opened up and let it out.

I was standing on the surface of a perforated sphere
When the water filled every hole.
And thousands upon thousands made an ocean,
Making islands where no island should go.
Oh no.

Those people were overjoyed; they took to their boats.
I thought it less like a lake and more like a moat.
The rhythm of my footsteps crossing flatlands to your door have been silenced forever more.
The distance is quite simply much too far for me to row
It seems farther than ever before
Oh no.

I need you so much closer

I need you so much closer
So come on, come on

Transatlanticsm -- Death Cab for Cutie

3...

2007-04-25T23:56:00.001+02:00

En cada pinga de choiva hai un pensamento meu

e hoxe houbo tormenta.

Inundei o asfalto de ideas,

coma se a miña pel fluíse baixo as rodas dos coches.

No teatro da miña fronte o sol substituíu aos faros.

Sorríchesme dende o meu recordo,

mentres, sobre a area, eu debuxaba o meu plan de futuro,

mentres, sobre as ondas, o mar dicía que aínda era abril.

En cada ráfaga de vento hai un recordo do mar
e eu gárdoos en caixas,
tralas pálpebras, en pinceis,
coma se as miñas mans bailasen sobre o lenzo.
Na pantalla das miñas pupilas debuxo amigos.
Sorrinme dende o meu recordo,
mentres, no meu vaso, soan gargalladas,
mentres, na cidade, planeo o meu retorno.

eu

2007-03-26T21:54:00.001+02:00

Por algún estraño motivo, o blogger non me deixa facer estas composicións... Se premedes na imaxe, verédela a un bo tamaño.

Hai xente que non entende os significados das formas

2007-03-22T14:17:00.001+01:00

(tanto ten. non é para eles)

pola presente manifesto a miña liberdade.
liberdade para sentir e expresarme.
declárome ser pensante e expresador,
dona do meu corpo e dos meus pasos,
veñan os camiños que veñan.
son, sinto, penso e fago.
erro e acerto.
amo, odio, vexo, oio, digo, choro e berro.
son.

do you think i'm asking too much?
Asking too much -- Ani Difranco

Un no peito

2007-03-17T21:55:00.001+01:00

Tiña furadiños polo corpo e asubiáballe o aire ao pasar por eles.

Ás veces tapábaos con algodón, ás veces con corchos.

Outras, parábase a escoitar ata atopar unha melodía

e acompañábaa abaneando a cabeza.

Cando abaneaba a cabeza pechaba os ollos.

Cando pechaba os ollos ás veces sorría.

Se soase unha voz para acompañar a melodía...

Se soase, sacaría o algodón do furado do peito.

Ése era o que máis picaba.

If I had some influence, [girl]
With the powers that be
I'd have them fire that arrow at you
Like they fired it right at me
Maybe when your heart and soul are burning
You might see...
Be Mine -- David Gray

Bicos

2007-03-02T14:00:00.001+01:00

hai bicos de bos días e bicos de boas noites

hai bicos nas meixelas e bicos nos beizos

hai bicos húmidos e bicos mornos

hai bicos con apertas
hai bicos apaixoados

hai bicos de despedida

hai mil sitios de min que poderías bicar

probaches todos os bicos

devólvemos

menos un

tengo razones, para buscarte

tengo necesidad de verte, de oirte, de hablarte

tengo razones, para esperarte

Razones -- Bebe

Fadas

2007-02-24T22:53:00.001+01:00

Houbo unha vez un príncipe que vivía nun castelo ao pé do mar. Pódelo imaxinar coma un príncipe azul loiro vestido de prata e ouro, pero en realidade non era así. Eu imaxínoo castaño e sorrinte, falangueiro e ben vestido, coas apertas fáciles e os bicos lixeiros.

Un día, atopou unha fada nun narciso do xardín. Falaron e riron e deron voltas pola herba. Deron en verse tódolos días e quedaron en xogar con rosas vermellas e pingas de choiva.

Pero os príncipes e as fadas non poden adicarse só a xogar. Ao príncipe comezou a medrarlle a cabeza e a inflárselle os miolos de cousas que pensar, a fada tivo que facer as maletas e voar.

As pombas mensaxeiras non abondaban, e doíalles todo coma se as rosas das que falaran lles chantasen as espiñas no estómago. E un día, a cabeza hinchada do príncipe fixo "pum". Abréuselle un furadiño ao pé da tempa, escaparon dous pensamentos e entraron catro máis.

O príncipe foi ao narciso e a súa tristura púxoo murcho. A fada apertouno e el bicouna. Sorriron só un día máis e logo el renunciou ás rosas. Ensinoulle os pensamentos que lle inflaran os miolos e desculpouse antes de marchar.

A fada debuxou flores durante días e regounas con bágoas. Coidáronse un ao outro mandándose apertas nas nubes.

Se cadra, algún día, encolleralle a cabeza de novo e caberalle o meu pensamento. Algún día, atoparémonos no meu narciso, ou noutro. E prometeulle ao aire que seguiría a debuxar flores, e o aire prometeulle que non lle diría a ninguén cando espiase, de vez en cando, pola fiestra, esperando a que ao príncipe lle desinflasen os miolos.

make a list of things you need
leave it empty
except for number one - write love,
gamble everything
keep it under lock and key
if you wanna you can gamble everything for love
Ben Lee -- Gamble everything for love

Shhhhh

2007-01-29T22:02:00.001+01:00

Vós non o sabedes, pero en Madrid hai rúas que lle dan a volta ás cousas.

Un pensa que se está achegando ao metro pero en realidade está dado a volta sobre a rúa Areal e ve á xente paseando baixo a súa cabeza. Párase e observa, interesado, e analiza aos transeúntes con ollo clínico. Este mercou zapatos, estoutro vai ao bar, a esta vanlle as quinielas. Logo de cavilar sobre os destinos e as orixes da xente, dáse conta de que está cabeza abaixo sobre eles e non sabe como poñerse dereito.

Mira para os pés e ve que están suspendidos no aire coma agarrados por cadeas, ao fondo as nubes, abaixo a rúa, antes hostil e agora tan desexada.

Chouta e estírase, coa dor nos xeonllos que iso supón. Estira as mans e espera soltarse do seu recén atopado inferno de apresamento. Pero está dado a volta e xa esqueceu que tiña un blog que actualizar. Iso pasounos a moitos, non o neguemos. Só lembra que se quere soltar do ceo e volver á terra, porque hai un límite para todo, mesmo para o bon.

Agarra os nocellos e tira, remexe as dedas e tira da cabeza, e nada o solta do seu engaiolamento. Case pensa que hai nubes ríndose del e que o sol brilla porque escacha da risa. Con xesto anoxado segue a darlle pulo aos membros, a tirar e a se remexer. Xa deixou de mirar á xente, pero a xente segue sen darse conta de que está aí.

De súpeto, un raiola vingadora, coma un superheroe saído dun cómic, rachou as ataduras de nube e el caeu. Caeu de cabeza como da nada pero ninguén o viu. Ninguén ve a ninguén na cidade.

Espertigou, mirou para arriba dende o chan. Alguén achegoulle a man. "Caeu, señor?". Caín, si, di el, coma se non soubera ben de onde. Érguese e segue camiñando. Debino soñar, pensa. Pero a crua realidade é que as rúas de Madrid lle dan a volta ás cousas. E, ás veces, á xente.

E a xente mesmo esquece actualizar o seu blog.

let's get unconscious, honey

bedtime stories -- Madonna

O buceador

2006-12-17T14:21:00.001+01:00

Cando espertou, deu media volta e buscouna ao seu carón. Houbo un momento de tensión, de medo, mesmo, no que non a atopou e púxose a rebuscar baixo montes de sabas e edredóns de plumas, por túneles de colchón e minas subterráneas de almofadas. A uns tres metros da superficie, deu cunha veta de neve e seda que só podía ser a súa pel. Bicouna para comprobar que era ela. Non tivo dúbida, sabía ós doces soños que lle desexara á noite.

Observou o seu corpo dende moi preto. O peito, que tantas veces lle servía de almofada, subía e baixaba ao compás de profundas respiracións, os beizos curvábanse nun estraño medio sorriso. Voou sobre ela, flotando no pesado aire da mañá e comezou a bicala polos pés, avanzando sobre o seu corpo paseniño. Ela moveuse cun lento espertar e cun sorriso máis profundo. El somerxiuse nela sen escafandra e buscou cóxegas e peixes de cores.

Detrás dun peixe paiaso albiscou o que semellaba unha sala de cabaret. Cando o peixe se apartou de diante súa, asustado, el seguiu avanzando pola húmida bóveda ata as mesas redondas e en penumbra que se erguían na superficie, coma se flotasen. Sacou o seu corpo espido e quente do líquido e mirou ao seu redor. As lámpadas de pé das mesas alumáronse de súpeto creando unha tenue atmósfera amarelenta e, á fronte, na escea, un potente foco iluminouna.

Ela estaba de pé, sorrinte, coas mans apoiadas nas cadeiras, levemente cubertas por un axustado corsé negro, mirando para el, o seu único espectador, con ollos sensuais.

O espectador permaneceu inmóbil mentres de fondo comezaba a soar unha suxestiva melodía de jazz. Ela moveuse pola escea, contoneándose, erguendo no aire as brancas pernas envoltas en lycra negra, convidándoo con cada xesto e ofrecéndose a el en cada ollada.

El sentiu cómo un látigo o agarraba polo pescozo e tiraba del cara á escea, cara a ela, ata verse baixo o foco de luz deitado, coas mans atadas tras a cabeza. Ela riu fronte a el, o seu prisioneiro, ata afogar o riso nun xemido que lle endureceu os peitos.

El mirábaa en silencio. Paseniño, ela achegóuselle e axeonllouse sobre el, sentindo a súa excitación entre as nádegas e recorreuno coa lingua, bicando e lambendo o seu peito, o ventre; nos oídos só sentía a súa respiración apaixoada, os xemidos ao abranguir os beizos o seu cálido sexo, as queixas cando paraba para que lle pedira máis.

Sen deixar de agarimar o seu corpo coas pernas, ela quitou a modiño as poucas prendas que levaba, permitindo que o tocase toda a súa pel, achegándolle os peitos aos beizos e xemindo ao seu oído.

Baixo a nívea pel que se lle ofrecía, el pechou os ollos e, ao abrilos de novo, descubriu o xa esquecido edredón tras ela.

A escea de cabaret tornárase cama de novo e semellaba que ela dera chegado á superficie canda el, sobre el. Penetrouna profundamente, a modo primeiro, máis rápido despois, e ela deixou escapar todo o alento que tiña no seu pescozo. Remataron nunha aperta luminosa e forte. Ela regaloulle un sorriso e un agarimo xunto cun frasquiño dela para que non a esquecera. El deulle un xardín e un ventanal e un furadiño para velo cando estivese lonxe.

Alongáronselles os brazos e a aperta deulles catorce voltas e media, fíxose tan pesada que se afundiron de novo ata perdérense mil veces máis nunha cova de plumón que ao fondo da bóveda ten un salón de cabaret.


i'm cradling the hardest, heaviest part of me in my hand
the ship is pitching and heaving, my limbs are bobbing and weaving
and i think this is something i understand
i just need a couple vaccinations for my far-away vacation
i'm going to go ahead and go boldly because a little bird told me
that jumping is easy, that falling is fun
up until you hit the sidewalk, shivering and stunned

and they can call me crazy if i fail
all the chance that i need
is one-in-a-million
and they can call me brilliant
if i succeed
gravity is nothing to me
moving at the speed of sound
i'm just gonna get my feet wet
until i drown...

Swandive -- Ani Difranco

A aperta máis longa do mundo

2006-12-17T14:09:00.002+01:00

«A aperta máis longa do mundo convertiuse así nun bico
que os uniu e produciu unha explosión luminosa coma a
dunha estrela (penso eu, aínda que nunca vin unha). Crearon
unha inundación e fixeron tronos de xemidos e cando rematou
a aperta máis longa do mundo comezou outra máis longa aínda»

We looked like giants

2006-12-17T13:50:00.001+01:00

we looked like giants in the back of my grey subcompact
fumbling to make contact
as the others slept inside

and together there
in a shroud of frost, the mountain air
began to pass from every pane of weathered glass
and i held you closer than anyone would ever get...

[Death Cab For Cutie -- We Looked Like Giants]

Click!

2006-11-21T21:34:00.001+01:00

Douche un suspiro nun cofre para que lembres a miña pel.

Douche unha ollada nunha botella para que bebas os meus beizos.

(Pero débesme unha lingua que rompa silencios e un sorriso que me fabrique outra foto dunha nube coma esta)

A última noite

2006-11-01T15:50:00.001+01:00

Sabedores do distanciamento, mirámonos con ollos tenros en silencio. O mundo evaporouse nun remuíño de nubes nocturnas coma se fose un debuxo animado. Xuraría que nun momento chegamos a dar voltas no centro da praza, esvarando en círculos sobre a pedra mollada. Aquela aperta durou meses; o bico de decisión para irmos á casa, semanas.

Camiñamos collidos da man, con olladas de esgueira trastes e inventoras, con moitos silencios e as verbas ben pensadas.

Camiñamos deslizándonos polos pasos de cebra sen mover os pés, coma nun efecto especial pouco logrado, fotograma a fotograma, coma se fosemos polo aire, coas cores difuminadas, nunha película con grao e po. Como a cinta era vella, ás veces a imaxe escorábase e tiñámonos que agarrar para non caer dela. Rimos ata que nos doeu a barriga e confundimos o riso con fame.

Camiñamos empuxando bágoas cara a dentro e tirando de sorrisos para fóra, inventando cada un o noso plan de acción para esta última noite.

Mirámonos con ollos tenros en silencio, co eterno medo ás despedidas pero coa pel a se despegar dos ósos, o sangue fervendo.

No taxi á casa, o alento profundo, as olladas pola ventá ás luces da noite, ti agochácheste baixo prendas convidadoras facéndome rir ante a ousadía. Catro euros noventa e cinco e a rúa seguía mollada. As pingas, grandes pero delicadas, buscaban o seu camiño á pel entre as fibras da roupa e aposto a que se evaporaban cun zumbido ó alcanzala. Se cadra as túas mans, a túa pel, puideron fundirse coa miña pel para que non puideras marchar, para que quedaras aí, escondido baixo a miña roupa, alleo ás inclemencias do tempo. Seica había mil chanzos ata a casa desta vez. Seica houbo un chanzo no que quixen deter o tempo e tiven a sensación de que ti tamén querías.

Hoxe lembro os detalles da nosa última noite. Os ollos tenros en silencio. O meu corpo sobre o teu, o meu ventre agarimando o teu, o meu sorriso bicando o teu. Hoxe aínda sinto as túas mans sobre cada milímetro da miña pel, aínda noto o teu alento no pescozo, no peito, en todas partes. Lembro as conversas, as coincidencias nas fantasías, as risas e os xogos espidos. Boto de menos as túas mans na miña cintura, onde deberían estar, apertándome contra ti, contra a túa pel, suorosa ou non, mol e convidadora.

Hoxe dóenme as pernas e iso dáme risa e dáme calafríos de botarte de menos. As pernas arrepíntense de non terte atrapado e apertado ata fundirte comigo, ata facerte parte desta eu pequeniña, deste corpo cheo de maniotas que ferve e latexa por ti unha e outra vez.

Intento buscar unha metáfora para definirche este proído no corazón, este botarte de menos, pero co baleiro que me quedou nas mans ao marchares non me dan os miolos. Só sinto esa dor nas pernas, a tensión, o movemento e a paixón transformados en maniotas, coma as dunha nena que correu ás randeeiras con toda a súa forza e coma se a perseguisen.

Pero son maniotas conscientes e obrigadas por se a algunha célula miña se lle ocorrese esquecerte. Por se a algún dedo de uña roída lle dá por non coller o lápiz e apuntar cándo nos veremos de novo. Por se ao deixar de sentir a pel de galiña e o estómago encollido non me segue a proer o corazón e a pedirme as orellas e os beizos que te chame cada minuto que pasa. Unha vez ao día déixolles facelo, ás veces máis. Así, ningunha célula de mín te esquece. Ningún dedo deixa de contar os días que quedan para que nos miremos en silencio, con ollos tenros, e deamos voltas sobre as rúas, onde queira que nos vexamos.

i'm calling from the diner
the diner on the corner
i ordered two coffees
one is for you
i was hoping you'd join me
'cause i ain't go no money
and i really miss you
i should mention that too

yes, i know what time it is
in fact, i just checked
i even know the date
and the month
and the year
i know i haven't been sleeping
and when i do
i just dream of you
dear

i miss watching you
drool on your pillow
i miss watching you
pull on your clothes
i miss listening
to you in the bathroom
flushing the toilet
blowing your nose

i'm calling from the diner
the diner on the corner
i ordered two coffees
one is for you
the cups are so close
the steam is rising
in one stream
how are you

i think you're the least fucked up
person i've ever met
and that may be as close to the real thing
as i'm ever gonna get
but my quarter's gonna run out now
or so i'm told
i guess i'd better go sit down
and wait for you
till my coffee gets cold

The Diner -- Ani Difranco

Mañás

2006-10-23T21:51:00.001+02:00

Pouco despois do amencer, co clarexar da mañá, abriu os ollos, espertou. Incorporouse na cama, na súa pel relaxada e mol do sono sen acender a luz.

"Hoxe aínda me queres?" preguntoulle, e el sorriu en soños e murmurou un "si" de saliva espesa.

Ela vestiuse cun sorriso compracido mentres el seguía a durmir envolvéndose nas sabas. Suspirou orgullosa do costume que creara e que, para ela, supoñía un agoiro positivo. Se hoxe aínda me quere, será un bo día, dicíase. Sentíase tranquila, segura e protexida ao alonxar unha dúbida que sabía infantil pero que nos seus momentos grises (de choiva interior, dicía ela) a atormentaba ata darlle volta ao corazón.

Acostumaba a pensar de máis, a pensarse pequeniña e en perigo. En perigo dos cambios, da soidade, do rexeitamento e dos erros. Logo paraba a manivela dos miolos e, ás veces, mesmo paraba de andar. Entón dábase un golpe imaxinario na fronte e chamábase parva para os seus adentros, respiraba fondo e pensaba noutra cousa.

Aquela mañá, un día chuvioso e gris, vestiuse na escuridade do mal tempo. Intentou mirarse no espello e sorriulle a un reflexo que non vía.

"Hoxe aínda me queres?", preguntou desde a porta. El remexeuse e rosmou un "si" de sabas pegadas e logo un "que teñas un bo día" cheo de legañas.

Houbo un día no que o amencer foi amarelo. Entrou polas regandixas dunha persiana mal pechada e encolleulle as pupilas, cansas de horas espertas. Unha man exhausta apagou o espertador antes de soar e outra, vencida, rozou a fronte suorosa e dorida de pouco sono e moito cavilar.

Virouse e ollouno. Estaba cuberto de sombras e luces e semellaba cheo de soños. Observou cómo o peito lle subía e baixaba coas profundas respiracións de quen durme, e caeulle unha bágoa do ollo dereito.

Non se ergueu.

"Hoxe aínda me queres?", preguntoulle cun murmurio ao oído, cunha bágoa máis na fazula, cun agarimo no cabelo. El asentiu e murmurou un "si"de bicos, colocando a cabeza sobres os seus peitos e rodeándolle o torso espido co brazo.

Ela acaricioulle o rostro coma a un meniño e apertouno para protexelo, para que durmise de novo, para que lle escoitase latexar o corazón... Se non o oíse, poida que crese que non tiña corazón, poida que lle dese a el esta vez por preguntarlle a ela se hoxe aínda o quería e ela tería que mollarlle o cabelo con bágoas, se cadra mentir, se cadra admitilo. Xa non te quero, resoáballe tras as córneas e na gorxa. Por qué ti non mo preguntas, se eu xa non te quero?.

Apertouno máis forte e respirou o seu alento. A boca aínda lle sabía a el, os dedos aínda o sentían sen tocalo. Secou as bágoas.

El espertou e bicouna con ollos entrepechados, e apertouna cun sorriso e agarimouna con tenrura. Fixeron o amor como se fai cando un está medio durmido ou medio esperto, co calor abafante do edredón no alento e a lentitude do sono nas caricias. Ela pechou os ollos e nunca lle volveu preguntar se a quería.

Ela e a lúa

2006-10-16T20:13:00.001+02:00

Un día viu un furado no ceo e tivo medo de que escaparan por el as estrelas.

Fitouno sen pestanexar, vixiante, ata que apareceu unha nube abondo grande para enfiala e poder coselo. Cando rematou, roeu a nube para cortar o fío e logo contou as estrelas de arredor. Estaban todas, pero algunhas quedaran brancas de medo e houbo de pintalas de amarelo cun lapis pouco afiado para non mancalas.

Un día, á tardiña, chamouna o sol para convidala a un café. Ela puxo un vestido branco limpo, peiteouse ben e subiu onda el, agatuñando polas nubes laranxas do luscofusco e agabeando polos ronseis dos avións. O sol puxo un mantel bordado sobre un neboeiro e serviu café en dúas cuncas de louza. Ela preguntou polo zucre e o sol rebuscou no neboeiro ata atopalo. O sol sorriu, deulle un groliño ao seu café e preguntoulle "a quen queres?".

"Aínda non atopei a quen querer" respondeu ela "así que paso o tempo a ollar o ceo".

"No ceo non has atopar a quen querer" díxolle o sol e a ela caeulle unha bágoa na cunca.

O sol espertigou e ergueuse dun chimpo. Mirou o reloxio de pulso e decatouse de que chegaba tarde, así que botou a rodar e rodar ceo abaixo, ata que caeu no monte e seguiu a baixar a rolo, esquivando os muíños e rindo polas cóxegas da herba, e logo xa non se lle viu máis.

A ela caeulle outra bágoa na cunca. Agora estaba soa e estaba escuro e non podía volver á casa. De súpeto, oíu unha voz ás súas costas e primeiro tivo medo, pero logo decatouse de que era a lúa quen lle falaba.

A lúa deulle as grazas por coser o buraco do ceo e sorriu, asomando a súa cara de queixo na noitiña, e preguntoulle por que choraba.

"Porque o sol me deixou soa! E díxome que non atoparía a quen querer no ceo e agora síntome soa e non poido volver á casiña"

A lúa axitou a cabeza, queixándose con resignación das tolambanadas do sol, pero despois tivo unha idea.

Amosoulle os andeis dos libros de contos para durmir, que están ocultos tralas nebulosas, e díxolle que os podía empregar coma chanzos para baixar de novo á terra. "E tamén podes subir cando queiras facerme unha visita", dixo e chiscou un ollo (ela iso non o viu, pero eu si).

Así que ela foi visitar á lúa varias noites e comeron tarta e bailaron tralas nubes e contáronse historias e segredos, ata que un día rompeu un andel e tiven que ir amañalo.

Collín as ferramentas, unha táboa de ceo nova e un libro de contos de agasallo para a miña amiga lúa. Amañei o andel e subín darlle o agasallo. A lúa convidoume a un refresco e a durmir no cuarto minguante, así que quedei e comezamos a ver unha película xuntos.

E entón chegou ela e trouxo palomitas e a lúa díxome que ela lle cosera un buraco ao ceo coma se me dixera que me cosera a mín o corazón.

Ela contoume un conto e a lúa agochouse.

Eu conteille unha historia e a lúa sorriu.

Eu fíxenlle un chanzo de máis para que o puideramos subir xuntos.

Ela escribiume un conto para poñelo nel.

E agora durmimos nunha aperta nos cuartos minguantes e nun bico nos cuartos crecentes.

Beluka e os corpos rosados

2006-09-13T21:24:00.001+02:00

Some times we forget what we got

And who we are and who we are not

I think we got a chance to make it right

Keep it loose

Keep it tight

Keep it loose, keep it tight -- Amos Lee

Ela tiña unha historia detrás

2006-09-08T19:53:00.001+02:00

Lembro que foi en Madrid, na mesa do salón da casa de meus tíos, un día caluroso.

As follas que escribín dinme, nunha estraña e case ilexible caligrafía, que era o 12 de setembro de 1997.

A historia non me encanta, pero a imaxe da muller, un mísero e minúsculo boceto nunha cuartilla a cadros, case me pedía que a reinventase e lle dera importancia.

Eu intenteino. E de paso reinventeille a historia, nove anos despois.

Mírame.
Non hai outra no museo. Mira cun ollo porque co outro durme.
Mira e namora.
Pel de neve, branca, suave e perfecta. Formas de montañas.
É a miña serea.
A miña serea que fai sinais na noite co seu ollo de faro.
Os barcos dos seus beizos ameazan bicar.
Bícame.
Bícame como me miras.
Ela bícame con todo o corpo. Mesmo as costas, reflectidas no espello, me bican. Nádegas de meniños que ten dentro.

Shhhhh.
Ela escoita. Goza do silenzo.
O cabelo non é loiro. Non é moreno.
O cabelo é de outono coma a súa pel é de inverno.
Busco o verán e a primavera.
Onde está a primavera?
Os ollos son o verán, son o mar, azul e verde e grande que nas pupilas se fai pozo, un pozo profundo para submarinos e peixes.
Eu non teño un submarino pero podo ser un peixe.
Déixasme ser un peixe?

Podo tocala. No meu maxín podo tocala e é de seda.
É coma regalicia recuberta de seda. Si.
É doce, é amarga, é pegañenta e eu estou pegado a ela.

Ela mírame.
Non hai outro cavilador no museo.
Mírame cun ollo.
Co outro chora.

_________________

Shot down

-it's just such a shame.

I bet you feel no pain.

Mercy!

Shot down

-it's just such a shame.

I'm losing at this game.

No fair! Why don't you seem to care?

Oh! Oh Goddamnit! I think I've lost it!

Oh God! Goddamnit, I think I've lost you!

Oh Goddamnit -- Hot Hot Heat

A tola dos pinceis presenta...

2006-09-06T12:00:00.001+02:00

you keep imagining

that pretty soon you will just disappear

and thinking that one thing

is what saves you from

your fear of being here

you're here for now

here for now

here for now -- ani difranco

Café con leite

2006-01-12T20:05:00.001+01:00

Hoxe síntome infantil e vulnerable,

abraiada por escintilantes luces de cores e faros halóxenos,

observada na miña soidade observadora,

analizando as pozas nas que se intenta reflectir a lúa;

o asfalto húmido impregnado dos faros dos automóbiles,

as baldosas de pedra, múas baixo os meus pés.

Hoxe ollo expectante as esculturas que vixían a cidade

(que baixe unha collerme),

hoxe espreito aos manequíns

(que saia un collerme a man),

hoxe pido que me fale un estraño e que me toque un amigo,

hoxe quero convidarte a un café

e quero que o seu vapor nos empañe os ollos.

Quero que me falten as palabras e me sobren os abrazos

e escachar coma a louza,

arroupada pola túa pel.

Hoxe quero deixar de mirarme os pés ao camiñar,

absorta en mín e na noite en soidade,

erguer os ollos ás estrelas e ver de novo as escintilantes luces de cores.

Verde

2005-11-15T07:51:00.001+01:00

TRD Santiago-Vigo
Novembro, 2000
Unha vez díxenche que, cando chove, o verde, o verde da herba e das árbores, é máis verde ca nunca. Soa simple. Éo. Eu decatárame máis veces. Sempre indo soa. Coma cando vou no tren. Prefiro ir do lado da ventá, coma todo o mundo supoño, e ver pasa-lo mundo, coma se se me movese el baixo os pés e eu ficase queda ollándoo. Vese máis bonito que estando quedo, porque cambia seguido. Ves rías, ríos, campos, leiras, casas, cidades, estacións, árbores... e óllalos coma se fosen un cadro que te abraia, coma por primeira vez e coma se foses un neno que nunca tal cousa vira. E se chove, o verde é máis verde. E o laranxa do outono máis laranxa. E o azul máis azul. E as cores máis cores. E o mundo máis mundo.
Encántame que chova. Ben sei que ás veces farta, pero sempre me acordo das ganas que teño de saír ó medio da estrada e dar voltas e voltas sobre min mesma cos brazos abertos, ollando cara ó ceo, mollándome mentres algunha raiola asoma rindo a miña graza. E ver chover dende a casa. Dende unha casa quentiña, cunha cheminea acesa, lapeando detrás do cristal e dando esa calor que che pon roibas as meixelas, mentres tomas algo quentiño, ou unha cervexa fresca, feito unha bóla no sofá, coa tele posta, se cadra, ou lendo ou escoitando ou mirando o fondo da cunca sen pensar máis que no a gustiño que se está. Eu quero unha casa quentiña. Con cheminea. E boas vistas. Vistas co marco dunha ampla ventá veneciana dende a que ve-lo mundo os dous. Mirariámolo con chulería. Mirariámolo dende o alto, dende o noso pazo nas nubes, con agarimo. Mirariámolo mentres nos apertamos, envoltos nunha manta e sen dicir unha soa palabra. Só mirando. E sorrindo por dentro. E se alguén nos puidese ver, vería aló arriba un cadro de luz amarela, cunha figura de dous corpos unidos, unha silueta, sen se decatar de que só nos ve a nós e nós vemos a todo o mundo dende o noso refuxio.

Unha vez dixenche que cando chove o verde é máis verde, pero seguro que quería dicir outra cousa. Seguro que estaba a soñar esperta con ver ese verde máis verde de tódolos verdes canda ti. Con vérmolo xuntos. Porque teño os pés fríos e non mos quencerían nin mil mantas xuntas. E disque cos pés fríos se ten o corazón quente. Non sei se eu teño o corazón quente. Eu sei moi poucas cousas. Pero as que sei, seinas ben. E ti sabes que é-la manta que mellor me quence os pés e o corazón e a min enteira. Unha aperta é un mar de mantas quentiñas que me envolven e me protexen. Envólvenme toda, mesmo o corazón, e sáenme cóxegas na barriga e sáenme sorrisos e sáenme bágoas. Unha ollada, unha palabra, oí-la respiración, profunda, coa cabeza apoiada no teu ombro e o sorriso dáme mil voltas á cabeza. E pecho os ollos e imaxino que non estamos alí, onde esteamos. Imaxino que non hai ninguén ó noso arredor. Que é un prado verde. Do verde máis verde de tódolos verdes. E o vento fai remuíños, reméxeme o pelo e éntrame o frío por fóra. E sinto os teus brazos, que non sei se son de la ou de que, pero que me dan calor. Danme calor por dentro e danme calor por fóra. Bícasme no pelo. O pelo non sente, pero dime que me bicaches. O pelo ponse contento e baila co vento e cántame que me bicaches. E os ollos aluméanme e pídenme a berros que te olle, porque non hai nada que lles guste máis ollar. Os beizos estíranseme nun grande sorriso, loitando por escaparme da cara e darche mil bicos. Fóxenme as mans para roza-la túa cara, a túa pel, o teu corpo enteiro. Mesmo as pernas queren atraparte, rodeándote. Logo báilame algo por dentro. Baila con cadeiras insinuantes que me fan cóxegas de emoción. Fanme cóxegas de emoción sempre. Cada minuto e cada segundo. E cando non estás quéixanseme as bailarinas. Cáenme as mans, entórnanseme os ollos, chámante os beizos, queren as pernas correr coma tolas para ir na túa procura. E eu dígolles que se calmen. Todos preguntan por que, porque non se queren calmar, que queren estar contigo. Dígolles ós ollos que te van ver outra vez, ó nariz que non esqueza o teu olor pero que pronto poderá seguir explorándote. Dígolles ós beizos que xa te bicarán enteiro, que vas vir. Animo ás mans, pronto camiñaredes por el, dígolles. Coxéganme as pernas pedindo azos para aguanta-la espera e dígolles levádeme logo. Erguédeme e ide paseniño buscalo. E todos se emocionan. As pernas coordínanse, primeiro unha, logo a outra, sen présa, porque aínda que tardemos imos chegar onda ti, e se o camiño se fai longo todos soñamos máis con verte. As mans tiran dos brazos para movelos ó compás das pernas, bailando de contentas. Os ollos só miran ó fronte, espreitando, e saben ben quen es ti e quen non, e quen non es ti tanto lles ten. O nariz respira esquivo, ignorando todo olor que non sexa o teu. Cando te vexo érguenseme as bailarinas. Báilanme por dentro e cántanlles ás pernas que apuren. E apuran. Pero só un pouquiño, sen correr. As bailarinas téñenme unha dinamo dentro que fai que se me encenda unha luceciña na cara, unha luceciña en cada meixela. O sorriso sinte a luz e estírase. Saúdote. Saúdasme. Agora andamos xuntos e ás pernas xa lles dá igual a présa ou a dirección ou a coordinación. As mans non queren estar soas. Díxome un paxariño que están namoradas das túas e non as queren soltar. Ás veces xogan as catro a se ollar, rodéante co brazo para mirar dende o fronte e non separarnos. Lévasme. Lévame onde queiras, pero lévame contigo.

Azul

2005-11-14T07:54:00.001+01:00

TRD Vigo-Santiago
Decembro, 2001
Hoxe lémbroo todo. As parvadas, as risas, as bágoas. As cousas sen importancia que son tan trascendentais. Lembras que unha vez che dixen que cando chove o verde é máis verde? Agora vai frío e todo é azul. Branco, ás veces. Branco cando vai aínda máis frío e xea e azul se pechas os ollos e oles o vento. Saes á rúa e éntrache o azul nos brazos, porque ó nordeste non lle importa a roupa e méteche o azul nos ósos. Eu azuléome no balcón na noite, os pelos van e volven e dan lategazos nas meixelas, coloradas pola friaxe. Agárrome os brazos con forza, se cadra porque ó mellor así o frío non me entra máis adentro. Venta tanto que entrepecho os ollos para poder mirar ó fronte, contra a vontade do vento que me azouta. Dou unha volta de 180º e uns cinco pasos e en cuestión de segundos estou a amarelearme na casa coa calor do lume. E ti estás aí. E sorrís. E eu, no colmo do amarelamento, derrétome onda ti no sofá, na luz da lúa, das lámpadas, do lume e do televisor.
Agárrasme e posme colorados os ósos. (O nordés sae dese refuxio, enfadado).
Ás veces penso que estás feito de la ou de plumón coma os edredóns. Os teus brazos deixan a redondez da carne e esténdenseme por riba para darme caloriña. Fúndense na miña pel, que se fai saba. Almofádansenos as cabezas, colchónansenos os corpos... e cando se desamarelea a cheminea imos esvarando, arrastrando os membros polo chan, para deixar que a cama faga o seu traballo. Pero non te penso soltar. Vou ser eu quen despregue a epiderme feita colcha envolvente de trasnos durmideiros coma ti. E mentres te gardo dentro de min coma a un meniño e respiro o teu pelo, pecho os ollos e sorrío... toda feliz e toda contenta, coma unha pícara pequena cun vestido novo. E pouco a pouco quedo durmida e a manta de min desaparece de ti, pero ti e eu quedamos, estufándonos, sorrindo e soñando. Ti e máis eu quedaremos aquí, aínda que ninguén nos lembre. Deixaremos pegadas o un no outro e os dous no mundo.

Gris

2005-11-13T07:55:00.001+01:00

TRD Vigo-Santiago
Setembro, 2002
Hai pouco cría que a tristura era azul, coma nas cancións inglesas, coma a música de blues. Sometimes I feel blue. Agora todo semella gris. Coma se estivese sentada neste sofá cun nubarrón sobre os ombros que me chove enriba e me afunde en min mesma e onde me doe, e aí non quero estar. Todo semella gris... un monocromo onde, se cadra, chegarei a sentirme cómoda.
En gris imaxínome nunha película antiga, en branco e negro, co pelo ao Olivia Newton-John facendo de Sandy. Ouh, Sandy.
Xa non somos os amos do mundo, verdade? Pero seguimos estando aquí. Eu estou… e ti, estás aí? Estasme oíndo?
Fáltasme. Faltas dese xeito estúpido no que se non o penso non te boto de menos, e iso asústame.
Voume castigar mirando para a parede, cos brazos en cruz, enciclopedias nas mans e lapis baixo os xeonllos… Mellor prescindo dos lapis…
Por que?
Porque doe máis, carallo!
Por que te vas castigar?
Por asustarme ou por botarte de menos ou por marchar… Non sei…
Ás veces quero verte. Quero verte, pero estás moi lonxe, e xa sabes que non vexo ben de lonxe.

Non me gusta o gris. O gris oprime o peito. Sei que a ti tamén. Boto de menos o azul e dicirche que cando chove o verde é máis verde.
Gustaríame verdearnos. Que voltemos ao technicolor, pero sen cores non podo debuxarnos nada...
Estou confusa, iso xa... O gris sempre foi confuso.
Cando saín da casa a outra noite vin a Orión vixiándome, ou coidándome, ou non sei o que. Orión non ten cabeza. É un soldado fracasado que coida a miña cabeza para que non a perda. O certo é que a perdo igual. Perdo a paciencia, perdo o tempo, perdo os nervos, perdo a conta dos minutos que hai que non miro pola fiestra para ve-lo ceo gris sen Orión o soldado fracasado sen cabeza, que me coida ou me vixía ou non sei que... E pérdote a ti e penso… Penso en Magritte por esas cousas tan raras que pinta. Teño a cabeza perdida e penso cousas raras coma as que pinta Magritte. Unha rosa xigante pechada nun cuarto, ou unha mazá verde tamén nun cárcere de paredes pintadas de amarelo vainilla... Teño claustrofobia. Son unha mazá enorme e quero saír.
E saio. E marcho do teu carón e se cadra algún día alguén pensará que marchei de xeito poético, coma se me fose alonxando na choiva, cun chapeu e un maletín cara ás luces da cidade, ó fondo, os meus cabalos na rotonda, mentres ás miñas costas se debuxa a palabra FIN.
Non sei que facer… e non me podes axudar. «Ti es unha festa e eu son unha noite de semana e estou a busca-la miña chave, pero ti é-la luz da entrada»[1]. Sabes que quero aluma-la luz, pero o interruptor está onda as cores.

Sometimes I feel blue...

Sometimes I feel grey...

¿?
Setembo, 2003
Ó mellor… ó mellor lembras as cousas que dixen que non cambiarían igual que lembras tódalas datas importantes. Estou segura de que o tes todo escondido nalgún recuncho dos miolos, se cadra xusto enriba da caluga, onde disque se proxectan os soños. Sei que lembras cando eu ría e dicía que moito tiñamos que cambiar calquera dos dous para que non te quixese como te quería… E logo, aquel día, recordáchesmo e dixéchesme que ti non cambiaras… que eu tampouco… Pero se cadra eu si cambiei. Ti ve-la mesma carcasa, pero eu desfíxenme por dentro. O que choraba eran anaquiños de min e, se non os aproveitaba, sabía que non volvería ser eu. Nin para ti nin para niguén. Cando me envolvía en min mesma no sofá, estaba a rete-la eu que intentaba fuxir (foxía para que só me quedara baleiro no interior) e así gardarme un pouquiño máis.
Pasou tempo dende que rachei por dentro. Seino. Dende aquela vou xuntando anaquiños e facéndome de novo, montando pezas coma nun xogo de Tente. Algunhas pezas, coma as do xogo que eu tiña de nena, xa non encaixan ben no sitio. Roínas ou piseinas ou non sei que, outras debinas de perder. E se cadra pensas que me refixen ben e que, se son a de antes, os dous xuntos podemos se-los de antes. Pero sei que a eu feita anacos te rachou un pouco a ti tamén antes de marchar. Non sei se a túa ferida sandou, pero a min aínda che me doe, nalgún sitio entre a íngua e os pulmóns... e non quero romper máis cousas. Xa rompín abondo. Teño medo do que poida facer ou dicir. As palabras poden ser coitelos. Calquera cousa é un arma, se a suxeitas ben.

Aí me tes. Sigo montándome, debuxándome pouco a pouco para facerme forte outra vez, para dar feito comigo, que moito me dou que facer... Estouno conseguindo, non si?
E ti? Dás feito contigo? Se queres, debúxoche un sitiño aquí, ó meu carón, para darche as grazas por axudarme a ordena-las pezas, por termar delas e por lembrarme onde estaban cando as perdía entre as bágoas. Podo debuxarche o que queiras, só mo tes que pedir. Pódesme pedir calquera cousa. Podo face-lo que queiras. Podo facer que asome o sol de entre as nubes e xa verás como, paseniño, nos imos coloreando... Se cadra non xuntos, pero o verde volverá ser verde... e máis aínda cando chova.

____________________________
[1] «You are a party and i am a school night and i’m looking for my doorkey, but you are my porchlight»; Ani Difranco, “Reckoning-Revelling” (2001)