07/12/07

Isto, iso, aquilo



Douche dúas oportunidades.


Tes que adiviñar
que me fai rir
que me fai chorar
que me fai calar


Iso pasa pouco, xa o sei.






Lembras cando el saltou ao mar pensando que era whisky?
Dixera que os xeos eran dos malos e xa se desfixeran.
Creu que o faro era o limón.
E papou auga a esgalla sen notar o sal.
Logo durmiu de día. El sempre durme de día.




Lembras cando chovía porque eu choraba
ou
eu choraba porque chovía?
Xa non sei.
Sei que se che abriron cremalleiras nos brazos, nas pernas, no peito
e te convertiche nun edredón de plumas
e nun pano
e nun fogar
todo ao mesmo tempo.


(e na morna escuridade do teu interior
bicábanme mil beizos)




Lembras cando saín do meu corpo para verte durmir ao meu carón?
Foi aquel día que me rebentou a pel de tanto sentir
e tiveches que coserma con aloumiños.


(agora teño cicatrices
e ti tes que percorrelas todas para investigarme
e descubrirme
e conquistarme
e derreterme)




Lembras cando tiveches que adiviñar que me fai rir?
Esta é a máis importante das tres.


(tamén é a máis fácil)


Porque só se a intentas adiviñar non volverei chorar
e ficarei calada


pensando que o mar é cervexa
contando as miñas cicatrices
pedíndoche que as percorras


que me descubras
que me conquistes
que me derritas


coma os xeos dos malos,
rápido,
ata desaparecer na cocacola.






And I can still smell you on my fingers and taste you on my breath;
Stepping through brilliant shades,
All the color you bring,
This time, this time, this time,
Is fine just as it is.
Today is whatever I want it to mean
Beth Orton -- Central Reservation (Then Again Version)

1 comentario:

  1. Eres unha adicta ó cubo de Rubik, seguro.

    ResponderEliminar

Dime que pensas...

ETIQUETAS