Un ballestrinque e un cote

via Nodulous

Cun ballestrinque no peito

e un cote na tempa,

non hai auga de trebón que me arrede do teu colo

Guíame, 

intenso,

o nordés

e chámame á túa lareira

Sabes?

Non precisas falarme do lume

cando xa me quentaches os pés

Apocalipse sen ti

Foto de Ben Toller

No ilóxico pavor dun despegue
e contra o vento feroz deste febreiro
non hai sangue nos vidros rotos

Nas tétricas néboas dun día a soas
ollo o abismo desta fin

E sei que eu
só temo a apocalipse
sen ti

Xullo en fotos

Agosto! Gústame agosto. Gústame, sobre todo, polo motivo egoísta de que comeza co meu cumple. E xa sabedes que me encanta o meu cumple. Este ano tiña pensado collelo libre, pero sempre hai cousiñas, como unha pésima organización das vacacións do 2013 e as necesarias pseudo-vacacións de traballar noutras cousas de rendibilidade a longo prazo. Pero aínda está por ver que trae agosto (aparte do de hoxe!), e non dubido de que será bo. Por agora, aquí está un chisco de xullo, en fotos.

No canto dunha porta

Deixamos marcas nos libros e nas paredes
e no canto dunha porta, un corazón.

Eu, que tan mal lembro todo,
sorrío ás veces sen vir a conto
e pregúntome se segue alí,
onda o salón de te,
onda as casetes roubadas,
onda as dentadas no cu.

Xa non te roio. Quédasme lonxe.
E os quilómetros non fan senón ferverme no peito
e eu, que tan mal me amoso toda,
sorrío pensando en contos
e pregúntome se son para ti,
coma sempre foron todos,
ou se dar o relevo a eses novos rostros que fixeches
con tanto agarimo como fixemos
no canto dunha porta
aquel corazón.

Mira, mira, ven

Nos seus beizos, non son ordes.
Son descubrimentos. Son soños.
E eles,
eles non son ilusos nin inxenuos.

Nos nosos ollos, os seus achádegos non deberían ser algo ordinario.
Deberían ser novas visións. Deberían ser ideas.
Porque nós,
non somos máis listos nin máis persoas.

Pobre do adulto que non mire,
que non vaia.
Pobre de quen non colla a un neno da man e abra os ollos tanto coma el.
Pobre de quen non siga a unha meniña e se anique para ver coma ve ela.

Ai! Coitada xente metálica, de miolo enferruxado
e cego corazón!

A fin do mundo

 
Gústame a fin do mundo
todas as fins do mundo

onde a terra se esquece no amplo mar
onde o vento bate ominoso e violento
onde  cremos saber que non remata todo
porque así nolo dixeron
e porque o vimos nun mapa.

Gústanme as fins do mundo
porque son poéticas.

Pero esta, esta gústame máis ca ningunha.

Porque nela acaba o mundo
e porque
nela
comeza

o futuro.

Choiva

Pecho os ollos e pérdense os sons da miña mente. Sigo oíndo a choiva caer, pero os coches que facían saltar a auga da carretera xa calaron. A choiva nunca cala. Fala cos cristais dos edificios, conversa cos escaparates, pégalle aos paraugas que a intentan evitar.

Enfádase. A choiva enfádase porque ninguén lle fai caso. I eu doulle a razón. Pecho os ollos e converso con ela, falamos da soidade, falamos dos demais, falamos porque ninguén sabe o que dicimos. Quero apertala, pero ela cae sobre min desfeita, báteme nas palmas das mans, abertas cara a ela, cara ao ceo que morre de envexa ao vernos.

Eu xiro e xiro, xiro cos brazos ben abertos, pero ela non vén a min, só cae e cae, fala cos que a oen, móllame todo, enchóupame o pelo e a roupa e a ialma, éncheme os ollos coma se fosen vasos, auga e bágoas, méteseme nos petos i eu béboai, pero non quere saber a nada. Mais a min sábeme salgada, sábeme doce e sábeme amarga. Amarga coma o café. I eu quero vela, e quero bicala sen que se me derrita nos beizos.

Ven, choiva, ven.
Baila diante miña, imítame cos brazos abertos, xira e xira coma unha buxaina do mercado dos venres.
Ven, choiva, ven.
E o seu cabelo móvese sen aire ao compás do repiqueteo nos cristais.

Ela estende os brazos cara a arriba e por entre unha xanela nas nubes un raio de sol rómpelle os dedos. Mírame, cos seus olliños de pena. Non te vaias, choiva, non te vaias. Ábrese a fiestra e o sol lévama, leva á miña choiva que vai calando, que para de falar cos cristais que tan atentos escoitaban, lévaa agarrada da cintura e arrástrai, pero ela quere estar comigo. A luz cubre a estrada, os coches queren berrar de novo.

Eu quero que chova, quero que non pare, quero que ela volva. Que volva comigo.
Quero que chova.
E chove. Chóveme dos ollos ao chan que se achega. Déitome na estrada e faigo que siga chovendo porque ela se foi. Os coches calan e míranme.
Eu quero que chova!
A xente fai un círculo para ver como chovo, igual que chovía ela.
Pero eu chovo viño. Chovo o viño que bebín no bar de Xulio. Os coches xa non me pisan, ceiban pasaxeiros que me miran, miran como chovo viño, como chovo auga.

I eu voume con ela, para as nubes, e o meu corpo chove viño.
Jódete, Xulio, que non che vou beber máis ese viño peleón de catro pesos.
Jódete, Fina, que non me vas tirar ti polo balcón.
Jódete.
Jodédevos todos que ma quedo para min, para que me chova por riba cando queira, para que me chova por baixo cando me pete. A vós déixovos o viño. Jodédevos todos, que só vos deixo viño.

___________________
Este relatiño, só un chisco retocado, é de aló polo 98. Acordeime del hai uns días. Lembrei o "jodédevos que só vos deixo viño" e pensei en compartilo. Do 98... xa choveu... :)

Ven

Non hai noite máis longa ca esta.
Mesmo sen choiva,
mesmo sen tronos,
mesmo se amence e fuxe a lúa
esta noite será tan inmensamente longa
coma o baleiro desta cama,
esta fraga inabarcable, espida,
sen a túa pel, comigo,
sen o teu corpo, co meu.

Quero

Na profundidade dun peito
loito e latexo.

Quero sentir o gromo,
canto antes,
mais perdo folgos e pido,
en silencio,
que uses a túa visión de raios x
na miña fronte,
que te tornes Kitty Pryde
contra as miñas costelas.

Le, entre os labirintos da miña mente
regálame, regálate,
e fagamos que estouren os cránios máis duros
coas mans prendidas
e os beizos ocupados.



Feliz día das letras! :)

Remakes

Hai tantas cousas que pensei que lembraría vivamente
que non me molestei en gravalas a ferro nos miolos.
Síntoas coma o comezo dun libro,
esas liñas estrañas nas que me perdo irremediablemente
antes de dar coñecido aos meus compañeiros de viaxe.
Seméntanse dúbidas nos recordos,
fanse ficción,
e pregúntome en que quedarán,
co tempo,
cos remendos.

Medran edificios

En Vigo, medran edificios.

Deles saen cámaras e faldriqueiras,
herrs,

gentlemans,

e,

supoño,

tamén

señoras.

Un mundo para os que cren

O  neno quixo chamar á armela que penduraba da parede.
Pica, pica na porta a ningures, riron todos a esgalla.
De pé na caixa de madeira,
bateu o petador contra o cemento
e a multitude riu,
sinalando cara a embaixo,
cara a el,
colorado e indefenso ante a burla.
O neno enrugou a cara toda,
cellas, beizos e fuciño,
e quixo que desaparecesen.
Pica, pica a ver quen che contesta.
Con forza, con carraxe,
o neno bateu a aldraba indignado,
fitando atento o aceno grotesco do rostro felino que a suxeitaba.
O cemento renxeu,
o mundo abreuse en dous
e a xente botou as mans á cabeza e correu coma nunca correra,
esparexándose pola praza,
berrando,
esvaecendo.
O neno sorriu
coma el tampouco nunca sorrira,
coas cellas, cos beizos e co fuciño,
e cun só paso adiante
chegou a ningures.

E dálle cos gin tonics

As luces da cidade cantáronlle as boas noites
e el ergueuse para ir mexar.
Era a terceira copa,
a cuarta,
a segunda,
e ningunha semellaba rematar.
O xeos permanecían enteiros,
sólidos,
insolentes,
marmóreos ao remexer a mestura co dedo
(merda pa' as palliñas).
Só 3 mississippis de whisky
arremuiñados na tónica,
por riba doutros 3,
en vaso baixo.
Era a primeira copa,
a quinta,
a milésima,
e tropezou ao ir mexar.
As señoritas
de longos escotes
de longas pernas
de longos cabelos clónicos
engurraron o fuciño coma se non fose guapo,
(homenomejodas)
apartaron cadanseus gin tonics do camiño,
(e dálle cos gintonis)
non os fose verter o moi preas.
As luces do baño murmuráronlle un "vaite deitar"
e el botoulles a lingua.
A man sobre a parede esquivaba as manchas visibles,
a man sobre a pirola debuxaba o seu nome na avellentada louza.

Lagarto, lagarto

Andy DuFort via Pinterest

"A inspiración só vén cando estou triste", dixo o lagarto.
 Eu rin, refunguei, rosmei retrancas e non souben asentir.

Era un feito no que eu dera en pensar varias veces, tras centos de páxinas debuxadas con bágoas, tras iluminacións pasaxeiras con máis sorbeduras de mocos que sorrisos, pero xa non estaba disposta a crelo certo.

"Pero é que cando son feliz, non vén a inspiración", dixo o lagarto, e falaba de amor.
 Eu dubidei, funguei e admitín que, afogada como estaba co corazón a rebordar, enchía menos páxinas ca antano.

Con todo, as páxinas semellaban meirandes, máis completas, vivas.

Non lle souben dicir a verdade. O lagarto non a quería oír, non a precisaba. Porque ao lagarto lle gusta crerse triste e ter escusa para prepararlle un té á súa inspiración. A miña, cando vén, sempre me pilla a pobre sentada, traballando.

Inverno

O inverno azul rezuma agoiros para algúns,
pero a min ábreme as flores,
na noite,
agrómame primaveras,
no vento.

QWERTY

Ao outro lado atoparei o que busco.

Transportareime á nova dimensión ás agochadas,
primeiro,
e volverei onda ti cada noite
coma se nada.

Logo,
un día calquera,
mergullareime nela de cabeza
berrando
Jerónimo
Eureka
ou, se cadra, o teu nome.

Podes vir comigo
[ven!]
aquí,
onde os qwertys me susurran e sosegan
e os pianos son máquinas de escribir,
onde me peino con pinceis á mañá
e os lápices cantan cancións de amor.

O camiño

Había un camiño correcto,

había un camiño fácil,

e había un camiño soñado.

Onde serpentean e se entrecruzan,

onde facemos as pausas do traxecto,

respiramos un intre, soñamos, e

ás veces

decatámonos:

 sen medo ás alturas,

os tres son posibles.

Onde agarda a fin da ruta correcta,

no destino da senda fácil,

abonda apoiar a palma da man

sorrir

e dar media volta,

e correr,

como se corre ás randeeiras

como se corre na choiva

cara ao soño,

o camiño máis longo,

a vereda máis ampla,

o sorriso máis profundo,

onde abonda apoiar a palma da man

sorrir 

e dicir

"casa".

Moby

Podedes chamarme Ismael
aínda que non lérades a súa historia.
Eu tampouco a lin,
aínda,
pero gústame pensar que poderei,
mesmo se me engule unha balea.
Entón,
se cadra,
poderedes chamarme Pinocho.

O peso do mundo

O mundo pesaba
porque sempre pesou
pero a faciana de pedra
con anos ás costas
co mundo ás costas
co ceo ás costas
mesmo semellaba levalo mellor
cás facianas da rúa.

O mundo pesa
porque sempre pesou
pero é curioso
que pese máis sobre todos nós
ca sobre un home só.

O mundo pesa
máis ca nunca
pero, ai,
nós non somos de pedra
nin o levamos ben
con tan poucos anos ás costas
con tan pouco ceo para soñar.

B WOZ ERE

E si,

se cadra deixei a miña marca no mundo

mesmo se foi nunha porta en ningures.