Stanley

Acuarela sobre lápiz

Sombreado con lápiz

Como vos contei o outro día, á miña morsa faltábanlle cores. Aínda que o papel non era o axeitado (pouca gramaxe), decidín poñerlle as cores con acuarela. Outro(s) día(s), coa acuarela seca, sombreei con dous lápices (un máis brando e escuro, un duro e clariño), ata dalo por rematado. Podería telo traballado un chisco máis, pero estou moi contenta co resulatdo e é un bo entrenamento. Bótolle en falta os bigotes, pero despois de pintado e sen ter reservado os brancos, a cousa non quedaba tan ben como me gustaría. Iso si, o meu amigo (e artistazo!) Marcos xa me dixo como facer e penso armarme cos materiais e probar a facer reservas de brancos moi pronto!

I am the walrus

Non, eu non son a morsa, como di no título, pero non puiden evitar facer a referencia.

Hai días (tardes) que sento a escribir e a cousa sae fácil.

Pásanme as imaxes desa Landereina miña pola cabeza coma se estivese a lembrar unha película. Cando descanso ou paro un anaquiño, a escena na que estou quédaseme en "pause" na fronte e só prosigue cando as mans se pousan no teclado de novo.

Eses días molan. Son días moi produtivos, e a satisfacción ao ver, ao final da xornada, o tempo invertido ou as páxinas resultantes é inmensa.

Hai días (tardes) que non dou nin sentado. Reviso o escrito. Vou a por un té. Corrixo, cambio. Vou a por auga. Boto 2 vidas ao Candy Crush. Poida que saia un paragrafiño, poida que nin media frase. Comeza The Big Bang Theory. Xa o vin. Volvo velo. Collo o caderno de notas e apunto como seguir, reordeno ideas, anoto posibilidades. Comeza How I met your mother. Xa o vin. Volvo velo.

Porque o máis probable adoita ser, nesas tardes, non dar pé con bóla. Así que cambio de tarefa, que tampouco é malo, e debuxo.

Ontes, en concreto, quixen comezar a bocetar animais. Gústanme as ilustracións de animais e sempre penso que me gustaría probar... Que mellor momento que ese no que o corpo che di que escribir non está no plan do día e que as mans precisan practicar!?

Así que, para poder fuxir dos animais que adoitan ocorrérseme para debuxar (estou en fase "hipster-vintage-naïf", creo, e só quero ver raposos e ourizos cachos) busquei un xerador aleatorio de animais. E, claro, existe. E saíume unha morsa. E díxenme "que guai! Unha morsa!". E a morsa dixo que tiña frío e eu púxenlle un xersei de oitos. E, o próximo día que teña o cu de mal asento, heille poñer cores.

Boa semana!

O raposo da neve

Na neve porque si. Porque me apetece a min.

Ou porque eu quería facer un mapache pero nos bosquexos a cousa non me convenceu. A verdade é que teño certa debilidade cos raposos (decorativos, sobre todo, sirva de exemplo: 1, 2, 3, 4) e despois de pensar en cambiar ao raposo veume á cabeza esta canción e non houbo volta atrás.

O fondo recórdame ao xelado de menta (cousa boa). Penso que quedaría xenial cun marco negro lisiño.

Os raposos están feitos cun selo de goma vinílica (xa vos amosara aquí e aquí canto me gustou o descubrimento desa manualidade) e pintura acrílica. Están postos ao chou porque, despois de facer moitos números, me guiei pola técnica do "que carallo". E un deles, só un, está na neve.

Cervo xeométrico

Tiña eu teima de debuxar un cervo xa hai tempo.

Vin varias fotos e ilustracións en Pinterest para inspirarme, aínda que o resultado final non é a idea inicial. Estas cousas van cambiando e hai que facer probas, que se non, non se aprende. Eu o de pintar dentro das liñas teño que practicalo ben, a verdade :)

O resultado gústame, aínda que as cores non se aprecian ben na foto: teñen un brillo estraño (e con flash a cousa non melloraba).

Son só catro cores: carmín, verde, amarelo e azul, rebaixados. O que ía ser un fondo de anacos xeométricos tamén, pero en branco e negro, acabou sendo gris, texturizado un chisquiño con branco aplicado con pequenos golpes de brocha e pincel.

Gústavos?

Un vello mariñeiro

Un só. Non son catro metidos nun bote, pero xa me está resoando iso na cabeciña...

O outro día deume forte o mono de pintar e saín mercar uns cantos lenzos. Nunha oda ao consumismo artístico que ás veces me obnubila, volvinme á casa ben cargada con dous lenzos ben grandes e tres "pequenos" (esto é moi subxectivo, penso eu), bocetei un retrato de mariñeiro cos meus novos lápices moleskine (regalazo) e púxenme a "pincelear". Un día relaxado, mono satisfeito, Beluka contenta. Esta é a evolución e o resultado.

Bo día!

Todo a babooooor :) >> E si, é o plástico do twister >> Mono de pintar superado pic.twitter.com/MAhY7YVy4F
— Sabela González (@BelukaGramatica) August 10, 2013

Un reino de bolboretas (iv)

Estou de vacacións pero non me esquezo da última entrega das miñas ilustracións para un conto! Se non sabedes cal é, aquí tedes o comezo da historia, aquí o making of da primeira ilustración e aquí a portada e unha mini ilustración para a primeira páxina.

Hoxe remato coas outras ilustracións, a ver que vos parecen. Todas están feitas coa mesma técnica que vos expliquei: debuxo a lápiz, entintado con rótring (aquí en Vigo chámanlles grafos, pero en mi vida, chico...), escaneo e logo color en Photoshop. As sombras fágoas en capas distintas usando "multiplicar" no modo de capa, e os trazados negros elimínoos para darlle bordes brancos a todo.

Sen máis explicacións innecesarias, aquí tedes o resultado!

 Unha maldición escurece o reino e entristece á princesa...

O gnomo Klaus axuda aos dous irmáns que buscan como acabar coa maldición.

A raíña dos vagalumes axuda aos irmáns a saír do labirinto de Teseo.

 O amable cíclope dálles regalos para levaren de volta ao reino.

Miles de mariposas, xoaniñas, vagalumes... A cor volve ao reino!

Xa sei que moi profesional non é (e o das cores nocturas non o levo especialmente ben), pero foi un encargo precioso, unha práctica moi boa e un resulado do que estou máis que orgullosa. Espero que algún día me poña as pilas nestas cousas da técnica e poida facer moito máis.

Apertas!

Un reino de bolboretas (iii)

Non, non me esquezo do conto das bolboretas. Hai que ir pouco a pouco cos contidos, tampouco vos vou a saturar pero, como suporedes, xa está rematado e parece que o autor quedou contento!

Ademais das ilustracións a páxina completa quixen engadir algúns detalles: os separadores son pequenas bolboretas (nada incrible, hai pinceis de Photoshop que as fan) e na primeira páxina hai un paxariño:

Parece que son adicta aos pinceis con efecto acuarela. Non é verdade :)

E aquí tedes a portada rematada:

O texto está feito á man con tinta en papel de acuarela (a posteriori houbo que corrixir unha ponte de máis no 'm'... cousas da escritura estraña dunha), só con iso escaenado, diferentes pinceis e cores e un efecto xogando cos brancos e as sombras, este é o resultado.

Só quedan o resto de ilustracións interiores. Outro día máis!

Un reino de bolboretas (ii)

Aquí tedes a primeira ilustración rematada para o conto do que vos falei.

Lembrades o boceto? Pois despois de escanealo púxenme a darlle cor por partes:

Primeiro cor plana e logo noutra capa, en modo "multiplicar", as sombras.

Os efectos da barba e do pelo da roupa son pinceis de efecto acuarela, superpoñendo capa normal e logo capa en modo "multiplicar" de novo.

Para o vestido da princesa usei pinceis de herba. Cando me puxen a comprobar unhas cousas quitando a capa na que tiña o trazado, dinme conta de que o efecto de que as liñas fosen brancas me gustaba moito, así que xoguei con iso para o resultado final:

A pola seguinte! :)

Un reino de bolboretas

Por fin puiden organizarme un chisco e volver a poñerme coas miñas cousiñas de sempre. Unha desas cousas son unhas ilustracións para o conto que un avó fantástico lles escribiu aos seus netos.
Para min é un pracer ilustrar un detalle tan bonito e espero estar á altura. O primeiro medo é dar con como facelo, que estilo darlle, que técnicas utilizar... e todo isto sen complicarse moito tendo en conta as miñas carencias técnicas, claro!

Primeiro fixen probas de como podería ser a princesa do conto. Probei co estilo de debuxo que máis me gusta e saíu isto:

 Logo pensei en darlle un toque máis simpático, con distintas proporcións:

E mesmo se me ocorreu facela máis realista e logo pegar o rostro sobre collage de cores e texturas:

Finalmente, por fin, vin a idea máis clara e boceteina: o rei apertando á súa filla:

Tras unha proba pouco frutífera (pero sempre boa práctica) con acuarelas...

... paseime á tinta:

Agora falta darlle cor, a ver que tal o resultado. Mantereivos informados :)

A firmar!

Eu xa sei que me repito. Pero teño que repetirme! Non podedes non ir verme toda colorada, nerviosa e acalorada dos nervios (e, polo que dicen, da calor, claro)...

Mañá, presentación do meu libro na Feira do Libro de Vigo, ás 20:00, na Praza de Compostela. Non ten perda.

E ademais fixen un seliño do brasón para a ocasión.

Feliz venres!

Un león

Dáseme fatal dicir que non.

Tampouco vaiades pensar mal, pero é que ás veces me piden cousas ás que non se pode dicir non!
Iso si, co tempo, reducín embolaos, que xa me chega coas miñas cousas varias, e digo que non máis a miúdo.

Pero a isto non. A isto non se pode!

Este é o making of dunha ilustracionciña para o cuarto dun bebé guapo-guapo coma un sol. E unha oportunidade de facer caralladas co InDesign de novo!
Algún día aprenderei Illustrator e todo será máis fácil e artístico, hehe.

Por agora, esta é a miña última aventura cos vectores. 

Primeiro fanse todas as formas con polígonos ou trazados. É máis divertido do que pode parecer vendo ese remexido de raias azuis. Vanse agrupando para distinguir ben as partes e colocando a diferentes niveis para que cando se coloreen non queden por riba pezas do fondo e demais. Pode ir en capas, pero, sinceramente, xa levaba medio león cando me din conta de que estaba todo nunha capa e dixen "boh!" e pasei. Así como volo conto.

 Aí o vedes con cores. Probando, vaia!

 Ao ir traballando pódese ver como vai quedar, sen guías nin formas de liñas azuis, e ao ser vectorial parece sempre perfecto! A min, profana da ilustración, paréceme unha pasada que un feixe de raias e formas queden como quedan...

Tras unhas cantas probas, había que darlle profundidade ás cores. O que fixen foi probar capas de degradados sobre as cores planas das partes e logo engadín resplandores interiores nalgunhas pezas. Os trazos do rostro xa vedes que van cambiando... non sabía que lle pegaría mellor!

Cando quedei contenta co león, dividín a folla para que fose proporcionado e púxenlle un fondo. Moi windows, agora que o penso...

Este é o resultado final! Non foi unha mala proba e gustoulle a quen lle tiña que gustar! A alguén que me debe unha foto do resultado enmarcado, ehem, ehem.
A vós que vos parece?

Un novo debuxo

Gústame moito debuxar con raias finiñas, supoño que vos daríades conta. Tamén me gusta facer probas de anatomía (unha nunca practica abondo a anatomía) así que me propuxen facer unha serie que comeza co debuxo que vos traio hoxe. Espero que vos guste!

Primeiro, un boceto tirado dun libro de fotografía. Escollín este porque a muller tiña un corpo natural e gustoume a idea de xogar con plegues na pel e formas redondeadas. A foto era pequena, menos dunha cuartilla, pero tiña á muller enteira ollándose nun espello no chan. Calquei os contornos para poder facer liñas de referencia e logo trasladeino a unha folla en A3.

As liñas de fóra son a parte fácil. Fágoas primeiro para facerme mellor a idea de por onde comezar... pero a cousa acaba sendo máis que aleatoria, a verdade.

Aí podedes ver un par de detalles e o traballo comezado. Perde moito realismo, pero esta é a idea. Un pouco coma unha macrotatuaxe, supoño!

 

Velaquí o resultado de varias tardes de raíñas! Sempre hai zonas que me gustan máis ca outras, pero probando se aprende!

Máis selos

Pois intentei o que vos contaba, e penso que non quedou mal o resultado... Velaquí o selo co "logotipo" (ten que ir entre aspas, non hai que esaxerar) deste bloguiño meu:

Facer as letras foi difícil de carai, e penso que o resultado non foi tan malo!
Logo quixen probar cun dibuxiño algo máis elaborado e fixen un paxaro abondo grande. Pode ser unha boa proba para estampación en camisetas, por exemplo:

 

É un traballo de chinos e facer os detalles deixa os ollos ben cansados, pero gústame moito a idea, sobre todo para probar estampacións distintas, en tea (que tal un manteliño? ou con paxaros diferentes nunha camiseta?).

Boa fin de semana!

Debuxando!

 Esta semana santa estiven coa familia toda e miña irmá tróuxome un regalo que-te-ca-gas. É un caderno para debuxar, grande, grande, encadernado artesanalmente en pel e con follas grosas e rugosas, perfectas. Directiño do Cairo, nada menos.

Por suposto quedei parva e dispúxenme a estrenalo pero "bien". Qué mellor que cun debuxo que tiña na cabeza rondando xa hai tempo.


Este é o proceso dunha tarde de debuxo da que estou moi contenta (hai moitas –tardes– que non teñen esa sorte).

Un primeiro boceto para colocar as cousiñas e logo imos detallando:

E despois entintamos! Rotring finiño-finiño para todo:

Aquí está a medio camiño, ollo co peixe da esquerda, quedou así á primeira (e eu toda chea, claro):

 

A cola leva raias e raias e raias... É relaxante, non vaiades pensar.

Uns detalles na cola, uns brilliños nas ondas e este é o esultado final:

 Só falta escaenalo e facer probas de cores. Non é o meu talento iso de colorear, pero vai molar. Afirmo.

Apertas!