Venecia

Velaquí a última entrega das fotos da nosa viaxe:

A última parada en Italia da lúa de mel, despois de Florencia, foi Venecia.

Collimos tamén un tren e chegamos á illa polo que chaman a Via Libertà: unha ponte longuísima que só é carrís para coches e a vía do tren... ver ás gaivotas voar sobre o tren era un momentazo-zelda-spirit-tracks tremendo.

Frikismos aparte, chegar á cidade e cambiar as rúas con coches por canais con lanchas de góndolas fai que escape un sorriso. Ademais, en outono, parece que a cidade é ben máis agradable, aínda que a marea estea alta grande parte do tempo (e, en consecuencia, algunhas partes anegadas). Faise de noite cedo e a iluminación non é moi abundante, pero esta vila ben merece uns bos paseos.

Para min foi máis que inspiradora, coa súa atmósfera grisenta, coma Santiago na choiva, coas súas curiosidades coma tiradas dun conto e esa sensación de irrealidade. Ata o último día, o clima acompañounos e, malia o frescor do outono que xa se deixaba notar, disfrutamos de cada minuto da viaxe.

Aí non acabou a cousa, voamos a Madrid (chegar ao aeroporto en barco é unha pasada) e de alí a Gran Canaria. Como non vos quero mal, de aí non ensino fotos: todo foi deixar o cerebro líquido e relaxarse ao sol (eu á "sombrilla", pero vale igual). Unha grande viaxe, irrepetible. Espero que vos gustase.

Un conto acuático...

Fermosas igrexas... medio anegadas. Ten o seu encanto.

Portas ás rúas e portas aos canais, coas lanchiñas ao pé da casa // En moitas rúas hai pozos antigos coma este

Piazza de San Marco con dous palmos de auga. Aos nenos non lles importaba o máis mínimo...

Un clásico coñecido: O café Florian // Unha rúa dun clásico: Calle Tron!

O león alado é o símbolo de Venecia, un símbolo precioso, se me preguntades a min...

Baixo a choiva, este outro león ollaba tranquilo á xente pasar.

Florencia

E sigo coas fotos da viaxe! Xa sei que os contidos do blog están frivolizándose (que tampouco me quita o sono, se vos digo a verdade), pero haivos moito choio e sei duns cantos que prefiren que colgue fotos a esgalla pero que lle dea duro a iso de escribir :) En fin, sigo contando:

Na nosa lúa de mel, despois de visitar Roma, collimos un tren á belísima Florencia, onde pasamos dúas noites.

A cidade en si é preciosa, os monumentos están por todas partes e só camiñar pola zona do río xa é un pracer. O máis impresionante: a catedral. Para entrar nela hai que facer una cola de mil demos, e como o tempo non sobraba, tivemos que deixar pasar a oportunidade. Iso si, dende fóra, xa deixa a mandíbula frouxa!

Velaquí tedes unhas cantas fotos (si, estoume aficionando aos filtros, que lle vou facer). Espero que vos gusten!

Nas paredes do Palazzo Pitti, uns cantos leóns observaban a cola para entrar. Este debía de estar preocupado...

O Ponte Vecchio, foto obrigada. E ben bonita, por certo.

A foto "con bichos" tamén é obrigada :)

A pesar do efecto, xuro que as cores brillan así ou máis: o Duomo, unha preciosidade.

O Duomo é imposible de meter nunha soa foto. Que barbaridades facían estes italianos...

Un paseo polos xardíns Bóboli e un oquiño para unha foto entre o xentío na Pza. Signora.

Roma

 A nosa lúa de mel comezou mooooi cedo. A viaxe polo menos. O martes erguímonos ás 4:30 da mañá, puxemos as farolas e subimos ao aeroporto. Primeira parada no aeroporto de Barajas (que agora é un centro comercial pero coa comida carísima, parece ser) e seguinte voo ás 11:55 cara a Roma.

Serei sincera e direi que, aínda que me gustou moito, me decepcionou un pouco. Se cadra puxera a cidade nun pedestal na miña cabeza, se cadra era mala época, pero o ruído, as masas de xente e esas cousas non son o meu.

Foron tres noites e dous días e medio de moito (moito, moito) camiñar, así que cundeu e disfrutámolo. Si, a pesar do ruído e da xente. Porque unha lúa de mel é para disfrutar, faltaría máis.

Por certo, entrei en modo friki e tirei algunhas fotos panorámicas e esféricas co móbil. Podedes velas neste enlace.

A Fontana di Trevi. As fotos non lle fan xustiza, é impresionantísima. Mágoa de tropocentas persoas arredor...

Bicis e portas molonas. Váleme todo, vaia :)

As pombas son jodonas en todos laos. Piazza Navona, preciosa.

Este mercado parece unha postal, pero non o é. Os postos daba gloria velos.

En inverno, as taquillas para entrar ao Coliseo pechan ás 15:30 (WTF, verdade?). Quedades avisados.

O Baldaquino de Bernini en San Pedro. A basílica é pa' caer de cu. Unha marabilla arrastrando recordos de COU :)

Piazza da Republica. Sorpresa de camiño ao hotel: de día non sobresae, de noite parece Nadal...

Maio en fotos

Non vou mencionar o tempo. Media fina, media gorda. Abrigo peludo, cazadora de choiva. Camiseta e punto, sacar xerseis da caixa. Ou si. Hala. Vaia tempo noxento! Que non vai haber verán? Bueno, podería ser peor. Pero é que non hai nin primavera, carallo! En fin, maio non estivo tan mal, mesmo parece que para esta finde nos vai dar tregua. Tamén deu para paseos e deu para unha finde de ponte en León moi ben aproveitada. E para algunhas fotos! Aí van unhas poucas!

Abril en fotos

Un mes máis fotografiado. Un mes de propósitos, tamén: propúxenme mover o cu e, polo de agora, estouno cumprindo. Axudou ese bo tempiño que tivemos, a pesar do refresque posterior que esperemos que traia unha boa primavera! Polo de agora, a primavera veu cargada de polen. Maldita. Pensando en positivo, que hai mellor que comezar un mes cun festivo que cae a metade de semana? Feliz semanus interruptus! Feliz día do traballo!

Marzo en fotos

Vai aló marzo e co das actualizacións semanais semella que o tempo pasa aínda máis axiña... Será tamén polas cousas que hai que facer. E non lle quito culpa ás vacacións, que as houbo. Nin á choiva, que por moito que me guste (que me gusta) xa me cansa.
Sen escusas, un mes máis, en fotos.

París: Día 4

Día 4 e último! Cundeu, verdade? Despois de paseos durante un, dous e tres días, ao cuarto tocaban museus. Fallo de planificación: era luns, e o Musée d'Orsay, o que máis me apetecía ver, pecha os luns. En fin, xa volveremos. Desta volta, tocou só Louvre.

A Victoria de Samotracia - Foto AST

 
Por se non o sabedes (pero se sodes listiños xa o sabedes), ir a un museu a velo todo é imposible, cansado e, en resumo, unha tontería. Hai que ter certa idea de que se quere ver, ben buscando nunha guía, ben preguntando. Nós démoslle un rulo de dúas horiñas máis ou menos. Eu quería ver, ante todo e sobre todo, a Victoria de Samotracia. Que pasote. A min déixame sen fala, por riba está colocada nunha escalinata e semella máis maxestuosa aínda. Despois diso, un paseíño ver aos pintores ingleses e americanos, grandes olvidados, pero prestoume moitísimo poder ver un Turner e un Constable así, en vivo e en directo!

A foto está como está, pero iso é un Turner, meus amigos! - Foto AST

 
Logo algo de franceses, que non pode un saír do Louvre sen ter visto á Liberdade guiando ao pobo nin a Balsa da Medusa. Pódeselle botar un ollo á Mona Lisa, é a que está detrás da masa de xente, á Venus de Milo e máis pezas míticas. Nós curioseamos algo de escultura e xa marchamos, directos ao Marais, outro barrio encantador a través do cal chegamos á Bastille.

O que máis mola é pasear. Non faltan modernos, tampouco - Foto AST

Praza da Bastilla - Foto AST

Como quedaba tempo, que mellor que volver pasear polas illas (Notre Dame seguía igual de impracticable) e camiñar, e tomar algo nunha terraciña, e cear nun sitio do máis parisino e perfecto. Non hai nada mellor. Ou se cadra si. Se cadra o descubra na vindeira viaxe!

Cafés en St. Louis - Foto AST

Le Petit Parisien, na Rue Tholozé, Montmartre - Foto AST

 

París: Día 3

Vistes xa que fixemos o primeiro día e o segundo? Non queredes ideas? Vede logo!

Aquí xa imos pola terceira xornada de pateo e esta comeza nas illas do Sena: Île de la Cité e Île Saint Louis. Molan. Punto. Que non mola? As colas. E en Notre Dame, igrexa gótica que non hai que deixar de ver, aínda que sexa por fóra, había cola para repartir.

Notre Dame (un lateral, para variar do habitual) - Foto Sabela González

 
Había unha cola modo disneylandia para entrar ver a catedral por dentro. Había unha cola modo portaventura para subir á torre. E si, a torre e a balconada están xenial, hai que velo, coas gárgolas oteando a cidade nunha preciosa panorámica, pero dúas horas de cola (mínimo!) nós non as facemos por nada, sentíndoo moito.

Así que tiramos a pasear polas illas, encantounos a pequena, St. Louis, curriña e acolledora, e dela cruzamos ao sur para ir ver o Quartier Latin, o barrio latino.

Unha tendiña en St. Louis - Foto AST

 
Nesa zona do río hai o que chaman "les bouquinistes", uns postos con libros antigos e cousas algo curiosas. Xantamos no Quartier Latin e visitamos a zona, que non hai nada mellor que pasear e vivir as cidades, a cal contén os Xardíns de Luxemburgo.

Nenos xogando nunha fonte dos Xardíns de Luxemburgo - Foto Sabela González

 
Aí non se pode faltar. Son preciosos, inmensos e tivemos a sorte de que había unha big band de jazz dando un concerto. Unha pasada. Recoñézovos que París ten moito que envidiar a Berlín, pero ten o seu encanto tamén, que carallo. Volvimos intentar visitar Notre Dame, sen sorte, así que decidimos ir á Sainte Chapelle, con menos cola e cunhas vidrieiras que flipas. Así, flipas.

As vidrieiras da Sainte Chapelle - Foto AST

 
Foi este o día no que, despois de tomar algo, volver ao hotel e descansar, fumos ver a Place du Tertre, que nos encantou, e culminamos descubrindo unha pizzería xenial preto do hotel. Ñam!
 

París ultraxado, París roto, París martirizado, pero París liberado - Foto Sabela González