I am the walrus

Non, eu non son a morsa, como di no título, pero non puiden evitar facer a referencia.

Hai días (tardes) que sento a escribir e a cousa sae fácil.

Pásanme as imaxes desa Landereina miña pola cabeza coma se estivese a lembrar unha película. Cando descanso ou paro un anaquiño, a escena na que estou quédaseme en "pause" na fronte e só prosigue cando as mans se pousan no teclado de novo.

Eses días molan. Son días moi produtivos, e a satisfacción ao ver, ao final da xornada, o tempo invertido ou as páxinas resultantes é inmensa.

Hai días (tardes) que non dou nin sentado. Reviso o escrito. Vou a por un té. Corrixo, cambio. Vou a por auga. Boto 2 vidas ao Candy Crush. Poida que saia un paragrafiño, poida que nin media frase. Comeza The Big Bang Theory. Xa o vin. Volvo velo. Collo o caderno de notas e apunto como seguir, reordeno ideas, anoto posibilidades. Comeza How I met your mother. Xa o vin. Volvo velo.

Porque o máis probable adoita ser, nesas tardes, non dar pé con bóla. Así que cambio de tarefa, que tampouco é malo, e debuxo.

Ontes, en concreto, quixen comezar a bocetar animais. Gústanme as ilustracións de animais e sempre penso que me gustaría probar... Que mellor momento que ese no que o corpo che di que escribir non está no plan do día e que as mans precisan practicar!?

Así que, para poder fuxir dos animais que adoitan ocorrérseme para debuxar (estou en fase "hipster-vintage-naïf", creo, e só quero ver raposos e ourizos cachos) busquei un xerador aleatorio de animais. E, claro, existe. E saíume unha morsa. E díxenme "que guai! Unha morsa!". E a morsa dixo que tiña frío e eu púxenlle un xersei de oitos. E, o próximo día que teña o cu de mal asento, heille poñer cores.

Boa semana!

Un ballestrinque e un cote

via Nodulous

Cun ballestrinque no peito

e un cote na tempa,

non hai auga de trebón que me arrede do teu colo

Guíame, 

intenso,

o nordés

e chámame á túa lareira

Sabes?

Non precisas falarme do lume

cando xa me quentaches os pés

Apocalipse sen ti

Foto de Ben Toller

No ilóxico pavor dun despegue
e contra o vento feroz deste febreiro
non hai sangue nos vidros rotos

Nas tétricas néboas dun día a soas
ollo o abismo desta fin

E sei que eu
só temo a apocalipse
sen ti

Dot:53 - Analoxía

Unha bimensualidade máis, aquí tedes a miña ilustración na Revista Dot. Imos xa polo número 53 (podedes lela online aquí).

Desta volta, o texto de Sergio ("Analogía", xa vistes que eu no título non me esmerei moito) retábame co paso do tempo entre outras bonitas imaxes. A min o da herba ao vento nun planeta en rotación gustoume e quixen centrarme niso. E logo Sergio contoume que, entre esas cousas tan pequenas que só se poden ver, está o sol.

Aquí tedes o texto, non deixedes de botarlle un ollo na revista en papel, que sempre mola máis.


Los días en el calendario se parecen a las nubes que flotan en el cielo. En ocasiones se deslizan tan rápido en la atmósfera que piensas que se autopropulsan y otras veces -las que más- ves con claridad cómo es el viento el que las hace avanzar de un modo más sosegado. Existen días en cambio en que ni las briznas de hierba se inclinan a tu paso e interpretas que el cansino deambular de los cúmulos es únicamente un efecto óptico provocado por el movimiento de rotación del planeta. Esos días acostumbran a ser festivos y yo suelo correr sobre ellos porque pienso que son los más propicios para que te alcance todo aquello que has dejado atrás. Alguien te dirá que, si permaneces inmóvil durante el tiempo necesario, el lunes se convertirá irremediablemente en martes. Puedes contestarle sin llevar muy lejos la conversación que, cuando decides vivir un día, puedes sentir cómo lo estás recorriendo e incluso sentir que el lunes ya es martes, que el viernes ya es sábado, sin necesidad de mirar al cielo. Porque no hay nada más pequeño que lo que sólo se puede ver.

Propósitos

Os propósitos de ano novo non son o meu, pero mal raio me parta se non comezo cada ano pensando neles.

É un costume, que lle imos facer, e, sinceramente, non quero deixalo.

Porque coido que para pensar neses novos obxectivos cómpre facer balance do que queda atrás, do que xa se fixo, do que aínda non se fixo, do que non sabemos se daremos feito algún día. E iso é bon. Recapitular, recapacitar e reflexionar é moi bon, crédeme.

Claro que eu este ano que vou dicir, se todo canto teño para rememorar é bo... Non só por ver publicarse o meu primeiro libro, ou por casar e viaxar, senón porque, a pesar dos días malos, que sempre os hai, foi un ano cheo de felicidade. E iso é o que quero lembrar.

E para este aniño que estreamos? Pois toca traballar, e moito. Ese é o meu maior propósito, o propósito creativo. E cólloo con ganiñas, non vaiades pensar, pero tamén con certo medo e algunha inseguridade. É inevitable, supoño.
O propósito creativo vai seguido de cerca polo de moverse e coidarse (que mal se reparten polo corpo os excesos de Nadal, aimimadriña...), e logo o de ler máis, escoitar máis música, ver máis películas, descubrir sitios novos, cociñas cousas novas. En fin... os de todos os anos.

Penso que a frase da imaxe é a que mellor resume os meus propósitos de ano novo:

Make something today even if it sucks

Crea/Fai algo hoxe aínda que sexa unha merda

Claro que si. Hoxe. Todos os días. Cada día.

Este é o mellor dos propósitos, para min: porque vale para escribir (a segunda parte das "miñas crónicas", poemas, este bloguiño), vale para debuxar (á man e á maquina, bosquexos e ideas, cousas que vallan para pendurar da parede, cousas que non vallan para ver), vale para cociñar (este vén do ano pasado: convidar a amigos á casa a probar pratos novos), vale para facer algo de deporte (non é meu forte, a verdade, pero se fago algo, por pouco que sexa, é algo, ou?), vale para facer fotos (para inspirarse, para gardar recordos, para probar porquesiporquequecarallo), etc.

E non importa que o resultado sexa unha merda. Hai que trabucarse, hai que probar, hai que fallar para acertar. E eu prefiro tela cagado que non telo intentado.

E vós?

Decembro en fotos (e feliz 2014!)

Lembrades cando dixen que quería sacar máis fotos? Debe de ser o único propósito de ano novo que cumprín de verdade, de todo. Certo é que quedou xullo sen entrada, pero pode valer para retratalo esta entrada da Feira do Libro de Vigo, que á fin e ao cabo foi no mes. Novembro tampouco ten unha adicada tal cual, pero a viaxe a Roma, Florencia e Venecia ten que contar para algo.

Chegados a decembro, confeso que pouco teño que amosar, pero non podo rematar 2013 sen fotos, non podo non rematalo como comezou: cunhas botas e abondo frío.

Déixovos mostras dun paseo xunto ao mar furibundo de Burela, o río Xunco espléndido e os meus peuíños, de paseo á súa beira, este Nadal.

Comecemos este ano con azos renovados, desexos e propósitos novos e vellos e, sobre todo, coas mans bailando sobre os qwertys, que hai moito (pero moito) que facer.

Feliz ano!