Fadas

Houbo unha vez un príncipe que vivía nun castelo ao pé do mar. Pódelo imaxinar coma un príncipe azul loiro vestido de prata e ouro, pero en realidade non era así. Eu imaxínoo castaño e sorrinte, falangueiro e ben vestido, coas apertas fáciles e os bicos lixeiros.

Un día, atopou unha fada nun narciso do xardín. Falaron e riron e deron voltas pola herba. Deron en verse tódolos días e quedaron en xogar con rosas vermellas e pingas de choiva.

Pero os príncipes e as fadas non poden adicarse só a xogar. Ao príncipe comezou a medrarlle a cabeza e a inflárselle os miolos de cousas que pensar, a fada tivo que facer as maletas e voar.

As pombas mensaxeiras non abondaban, e doíalles todo coma se as rosas das que falaran lles chantasen as espiñas no estómago. E un día, a cabeza hinchada do príncipe fixo "pum". Abréuselle un furadiño ao pé da tempa, escaparon dous pensamentos e entraron catro máis.

O príncipe foi ao narciso e a súa tristura púxoo murcho. A fada apertouno e el bicouna. Sorriron só un día máis e logo el renunciou ás rosas. Ensinoulle os pensamentos que lle inflaran os miolos e desculpouse antes de marchar.

A fada debuxou flores durante días e regounas con bágoas. Coidáronse un ao outro mandándose apertas nas nubes.

Se cadra, algún día, encolleralle a cabeza de novo e caberalle o meu pensamento. Algún día, atoparémonos no meu narciso, ou noutro. E prometeulle ao aire que seguiría a debuxar flores, e o aire prometeulle que non lle diría a ninguén cando espiase, de vez en cando, pola fiestra, esperando a que ao príncipe lle desinflasen os miolos.

make a list of things you need
leave it empty
except for number one - write love,
gamble everything
keep it under lock and key
if you wanna you can gamble everything for love
Ben Lee -- Gamble everything for love

Shhhhh

Vós non o sabedes, pero en Madrid hai rúas que lle dan a volta ás cousas.

Un pensa que se está achegando ao metro pero en realidade está dado a volta sobre a rúa Areal e ve á xente paseando baixo a súa cabeza. Párase e observa, interesado, e analiza aos transeúntes con ollo clínico. Este mercou zapatos, estoutro vai ao bar, a esta vanlle as quinielas. Logo de cavilar sobre os destinos e as orixes da xente, dáse conta de que está cabeza abaixo sobre eles e non sabe como poñerse dereito.

Mira para os pés e ve que están suspendidos no aire coma agarrados por cadeas, ao fondo as nubes, abaixo a rúa, antes hostil e agora tan desexada.

Chouta e estírase, coa dor nos xeonllos que iso supón. Estira as mans e espera soltarse do seu recén atopado inferno de apresamento. Pero está dado a volta e xa esqueceu que tiña un blog que actualizar. Iso pasounos a moitos, non o neguemos. Só lembra que se quere soltar do ceo e volver á terra, porque hai un límite para todo, mesmo para o bon.

Agarra os nocellos e tira, remexe as dedas e tira da cabeza, e nada o solta do seu engaiolamento. Case pensa que hai nubes ríndose del e que o sol brilla porque escacha da risa. Con xesto anoxado segue a darlle pulo aos membros, a tirar e a se remexer. Xa deixou de mirar á xente, pero a xente segue sen darse conta de que está aí.

De súpeto, un raiola vingadora, coma un superheroe saído dun cómic, rachou as ataduras de nube e el caeu. Caeu de cabeza como da nada pero ninguén o viu. Ninguén ve a ninguén na cidade.

Espertigou, mirou para arriba dende o chan. Alguén achegoulle a man. "Caeu, señor?". Caín, si, di el, coma se non soubera ben de onde. Érguese e segue camiñando. Debino soñar, pensa. Pero a crua realidade é que as rúas de Madrid lle dan a volta ás cousas. E, ás veces, á xente.

E a xente mesmo esquece actualizar o seu blog.

let's get unconscious, honey

bedtime stories -- Madonna

O buceador

Cando espertou, deu media volta e buscouna ao seu carón. Houbo un momento de tensión, de medo, mesmo, no que non a atopou e púxose a rebuscar baixo montes de sabas e edredóns de plumas, por túneles de colchón e minas subterráneas de almofadas. A uns tres metros da superficie, deu cunha veta de neve e seda que só podía ser a súa pel. Bicouna para comprobar que era ela. Non tivo dúbida, sabía ós doces soños que lle desexara á noite.

Observou o seu corpo dende moi preto. O peito, que tantas veces lle servía de almofada, subía e baixaba ao compás de profundas respiracións, os beizos curvábanse nun estraño medio sorriso. Voou sobre ela, flotando no pesado aire da mañá e comezou a bicala polos pés, avanzando sobre o seu corpo paseniño. Ela moveuse cun lento espertar e cun sorriso máis profundo. El somerxiuse nela sen escafandra e buscou cóxegas e peixes de cores.

Detrás dun peixe paiaso albiscou o que semellaba unha sala de cabaret. Cando o peixe se apartou de diante súa, asustado, el seguiu avanzando pola húmida bóveda ata as mesas redondas e en penumbra que se erguían na superficie, coma se flotasen. Sacou o seu corpo espido e quente do líquido e mirou ao seu redor. As lámpadas de pé das mesas alumáronse de súpeto creando unha tenue atmósfera amarelenta e, á fronte, na escea, un potente foco iluminouna.

Ela estaba de pé, sorrinte, coas mans apoiadas nas cadeiras, levemente cubertas por un axustado corsé negro, mirando para el, o seu único espectador, con ollos sensuais.

O espectador permaneceu inmóbil mentres de fondo comezaba a soar unha suxestiva melodía de jazz. Ela moveuse pola escea, contoneándose, erguendo no aire as brancas pernas envoltas en lycra negra, convidándoo con cada xesto e ofrecéndose a el en cada ollada.

El sentiu cómo un látigo o agarraba polo pescozo e tiraba del cara á escea, cara a ela, ata verse baixo o foco de luz deitado, coas mans atadas tras a cabeza. Ela riu fronte a el, o seu prisioneiro, ata afogar o riso nun xemido que lle endureceu os peitos.

El mirábaa en silencio. Paseniño, ela achegóuselle e axeonllouse sobre el, sentindo a súa excitación entre as nádegas e recorreuno coa lingua, bicando e lambendo o seu peito, o ventre; nos oídos só sentía a súa respiración apaixoada, os xemidos ao abranguir os beizos o seu cálido sexo, as queixas cando paraba para que lle pedira máis.

Sen deixar de agarimar o seu corpo coas pernas, ela quitou a modiño as poucas prendas que levaba, permitindo que o tocase toda a súa pel, achegándolle os peitos aos beizos e xemindo ao seu oído.

Baixo a nívea pel que se lle ofrecía, el pechou os ollos e, ao abrilos de novo, descubriu o xa esquecido edredón tras ela.

A escea de cabaret tornárase cama de novo e semellaba que ela dera chegado á superficie canda el, sobre el. Penetrouna profundamente, a modo primeiro, máis rápido despois, e ela deixou escapar todo o alento que tiña no seu pescozo. Remataron nunha aperta luminosa e forte. Ela regaloulle un sorriso e un agarimo xunto cun frasquiño dela para que non a esquecera. El deulle un xardín e un ventanal e un furadiño para velo cando estivese lonxe.

Alongáronselles os brazos e a aperta deulles catorce voltas e media, fíxose tan pesada que se afundiron de novo ata perdérense mil veces máis nunha cova de plumón que ao fondo da bóveda ten un salón de cabaret.

i'm cradling the hardest, heaviest part of me in my hand
the ship is pitching and heaving, my limbs are bobbing and weaving
and i think this is something i understand
i just need a couple vaccinations for my far-away vacation
i'm going to go ahead and go boldly because a little bird told me
that jumping is easy, that falling is fun
up until you hit the sidewalk, shivering and stunned

and they can call me crazy if i fail
all the chance that i need
is one-in-a-million
and they can call me brilliant
if i succeed
gravity is nothing to me
moving at the speed of sound
i'm just gonna get my feet wet
until i drown...

Swandive -- Ani Difranco

A aperta máis longa do mundo

«A aperta máis longa do mundo convertiuse así nun bico
que os uniu e produciu unha explosión luminosa coma a
dunha estrela (penso eu, aínda que nunca vin unha). Crearon
unha inundación e fixeron tronos de xemidos e cando rematou
a aperta máis longa do mundo comezou outra máis longa aínda»

We looked like giants

we looked like giants in the back of my grey subcompact
fumbling to make contact
as the others slept inside

and together there
in a shroud of frost, the mountain air
began to pass from every pane of weathered glass
and i held you closer than anyone would ever get...

[Death Cab For Cutie -- We Looked Like Giants]

Click!

Douche un suspiro nun cofre para que lembres a miña pel.

Douche unha ollada nunha botella para que bebas os meus beizos.

(Pero débesme unha lingua que rompa silencios e un sorriso que me fabrique outra foto dunha nube coma esta)