Un bosque de tellados

A cidade transformouse baixo a miña ollada,
baixo a choiva e baixo o musgo dos tellados.
As chemineas comezaron a berrar segredos,
aproveitando o repicar da choiva na lousa,
e contáronlles aos gatos a historia de cando abrín o peito.

Faláronlles da cremalleira enferruxada que me surca a pel,
dixéronlles que ten un candado,
un pecho cunha combinación que ninguén sabe
e que ninguén pode lembrar se eu non quero.

Contaron de aquel día,
o mesmo día que baixo outros tellados
sucedían historias máis interesantes
e sobre outras rúas paseaba xente máis importante,
o día que che amosei a miña cremalleira enferruxada
e abrina só para ti.

Baixo as costelas,
nadaches, alumeando o camiño cunha lanterna,
descubrindo o que se cadra non che contara,
fixéchesme cóxegas no diafragma e entroume o himpo.
Rimos revolcándonos coma se houbese herba,
e aprendimos ben as leccións máis importantes:
riso absurdo de palabras, apertas de como durmir,
mapas de bicos a ningures,
navegación de sabas e conquista de almofadas.

Logo ti durmiches,
eu recollín canto me escapara do peito,
cores de máis para calquera, cancións lentas de máis para os puristas,
palabras de máis mesmo para mín.

Co son das olas, intentei lembrar as horas de tódolos días
e só puiden lembrar unhas poucas,
pero din en pensar que son as mellores
e que non as cambiaría
nin por días enteiros
nin por cremalleiras sen ferruxe.

Agardeite facendo largos nunha copa de mencía

Cando chegaches, o cuarto estaba en branco e negro,
soaba Koko Taylor,
a luz era tenue
e eu levaba aquel vestido dunha peli de Hitchcock
(dunha calquera).

Tardei un anaco en colorear a estancia,
e ti agardaches á porta,
nun Porsche 911 do 69
co motor en marcha.

Eras Cary Grant e eu...
eu era algunha muller máis fermosa,
máis esbelta,
máis elegante.

Pero conducindo polas reviradas estradas da costa
perdimos ese look dos sesenta
e volvimos ser pop
con abrigos de pano longos,
ollando o mar;
as lapelas cubrindo o rostro
e os cabelos bailando no ar.

Con música de fondo,
ten que haber música de fondo,
paramos o tempo
(só ti sabes como)
e das apertas erguímonos espidos,
feitos de velcro e aloumiños
nun suspiro e un sorriso.

E ata aquí podo ler...

Medio quilo de laranxas

Eu ao que ía era mercar medio quilo de laranxas, pero debinme confundir de sitio.

Non sei como, porque aquelo non parecía unha froitería por ningún lado. Era unha sala de espera incrible e horriblemente branca, non moi grande, con cadeiras de plástico azul e unha porta cun letreiro ao fondo. O tubo da luz parpadeaba, seguramente por un problema no cebador, como di sempre a xente cando parpadea un neón.

Por aquelo da curiosidade e por comprobar que efectivamente non estaba na froitería, fun ata a porta e lin “Pase sen chamar”. E non mo digas dúas veces.

“Meniña, que queres?”, dixo, tras uns lentes pequenos, un home cano e medio calvo con bata de médico (do cal unha deduce que é un médico, mesmo se non ten probas reais).

“Eu... eu ía... mercar laranxas...”, dixen, non sen me avergonzar.
“E tes cita?”
“Para mercar laranxas?”
“Tanto ten, tanto ten”, dixo, abaneando a cabeza, “senta”.

Por aquelo de que eu son moi ben mandada, sentei. Deixei bailar a ollada buscando os títulos das paredes e intentando ler de que eran. O doutor miroume os oídos e a boca (dicindo aaaaaaah) e logo quedou un bo anaco a mirarme os ollos, facendo acenos estraños que non inspiraban moita confianza. Cando parou, volveu á súa cadeira abaneando a cabeza de novo e murmurando “Ui, ui, ui”. Eu pensei que era polos dentes, que os teño fatal, pero non.

“Vaia lío me tes aí dentro, rapariga...”, miroume fixamente, despois de anotar algo nunhas follas brancas. Supoño que por notar a miña cara de estrañeza, ou porque era o seu traballo, intentou explicarse, non con poucos aspaventos. “Tes moviolas e poleas, circuítos eléctricos e chips, mesmo hai un proxector de cine que proxecta códigos binarios e películas ao mesmo tempo! Hai libros e palabras por todas partes! Meu deus, se ata tes un tiovivo de scalextric!”.

Eu nunca mirara tan fondo nos oídos, na boca e nos ollos de ninguén, e aínda que o homiño parecía sorprendido, certamente, nada me indicaba que iso non fose normal, polo que expresei o meu descoñecemento do tema, con certo temor a que agochase unha enfermidade estraña ou sen cura coñecida. O doutor fixo ese xesto que fan algúns como dicindo “non se lles ensina nada aos rapaces de agora!” ou “canta ignorancia hai no mundo!”.
Cun aceno brusco, despregou na parede ás súas costas un diagrama dunha cabeza humana. Non era o debuxo de sempre dun cerebro co seu córtex e lóbulos, senón un perfil baleiro con algunhas raias de puntos subdividíndoo. O doutor buscou nun caixón da mesa e sacou unhas pezas coma dun puzzle que foi situando nas divisións do perfil, explicándome as cousas que un atopa nunha cabeza. Ningunha era un tiovivo nin un proxector (logo entereime de que tiña un cine enteiro e que a proxección máis vista na miña cabeza era a da caluga, sempre o último éxito, e que a sesión X era xirando á dereita do hipotálamo, detrás do obradoiro de pintura moderna).

Non vou negar que tiven medo, debín quedar moito máis pálida do que xa son e penso que se me afundiron un pouco os ollos. Tremeume a voz cando lle preguntei:
“E como se amaña?”

“Pero toliña!” dixo, erguéndose dun chimpo, “Para que o vas amañar!? Mira!”.

Sacou do caixón das cousas que hai na cabeza unha especie de cortapizza e abriuse a cabeza pola fronte, destapándoa coma un cofre. Erguinme da cadeira para ollalo, alucinada. Alí dentro había un parque cheo de fontes con auga de cores, nenos en bici, xardíns que serían a envexa do de Versalles e todos ían con batas brancas e estetoscopios. Esas cousas tampouco eran das do caixón. O doutor púxose colorado e dixo polo baixiño:
“Son un romántico clásico, que lle vou facer”.

“Podo ver o meu?”, comíame a curiosidade.
“Claro!”, sorriu ilusionado.

Abriume a cabeza co seu cortapizzas (máis tarde descubriría que se chama cortafrontes, pero o mecanismo é o mesmo) e, coa axuda dun espello, puiden ver o que tiña dentro. O certo é que molaba bastante, non hai outra forma de dicilo. A xente da miña cabeza eran unha festa de cores que falaban sen parar, corrían do cine ao museo, da biblioteca ao bar, pintaban, bailaban, cantaban, choutaban e, a maioría, estábanse a rir de todo canto vían. Non puiden evitar sorrir, orgullosa do contido da miña cabeza.

O doutor púxome a tapa dos miolos e cerrouna co cerrafrontes.

“Debería deixalo así, entón?”, preguntei timidamente, agardando unha resposta afirmativa. El miroume cun sorriso cómplice.

“E logo, cambiarías algo?”

E non. Non cambiaría nada.

Saín da consulta orgullosa, observando todo incluso máis aló do que xa miro, pensando en como o estaría a absorber e vivir a xente da miña cabeza, sorrindo coma unha gilipollas.
E, claro, esquecéronme as laranxas.

O home de vinilo

O home de vinilo é mouro coma a noite.
Un suco finísimo percorre o seu corpo
da cabeza aos pés,
e agocha melodías, ritmos e sons que ninguén coñece.

O home de vinilo vive baixo a cabina do dj,
nun buraco acolchado con teas e coxíns
para non raiar as súas pistas contra as esquinas.

Os sábados á noite,
senta nunha butaca verde,
sorbe whisky con coca-cola por unha palliña
e escoita atento as sesións.

Cando é hip-hop,
dá co pé no chan.
Cando é minimal,
move a cabeza e sorrí,
amosando unha galleta vermella de Television Records.
Cando pincha ela
a súa perfecta combinación de músicas,
fica quedo,
observa
e teme derreterse de paixón e estragar as pistas que o cubren.

Ela é un androide cuberto de terciopelo granate,
con finas agullas nas xemas dos dedos,
que fai malabarismos cos discos
e esculturas cos sons.

El pensa que é fermosa coma o son dun piano,
que a súa música sona coma un cadro de Lempicka,
que o seu sorriso brilla máis có revés dun cd,
que as súas palabras riman todas.

E por iso non lle fala.

Pero hoxe empuxámolo onda ela,
presentámolos,
ao home de vinilo e ao androide de tercipelo,
“el ten música no canto de estómago”,
“ela fai remezclas cos ollos”.

E, cando a súa conversa foi máis densa cá música
cando xa era mañá e abrían as panaderías,
cando cruzamos os brazos e puxemos cara de querer pechar,
o home de vinilo e o androide con agullas nos dedos apertáronse,
e soou a melodía máis bonita que escoitáramos nunca.

Alguén lle subiu os baixos,
alguén subiu o volume,
e remezclámola e bailámola,
mentres eles xiraban, soaban e se bicaban,
ata que caímos rendidos, estrados polo chan,
e xa abriran os quioscos.

i never loved nobody fully
always one foot on the ground
and by protecting my heart truly
i got lost in the sounds
i hear in my mind all these voices
i hear in my mind all these words
i hear in my mind all this music

Fidelity -- Regina Spektor

A silueta perdida

En xaneiro a area é case sempre un lenzo en branco.

O outro día, metín as miñas pegadas nunha bolsa de plástico do Froiz
e fun poñelas ao Morrazo.
A aquela praia, destas praias de ría... non coma na casa.
Na casa, á fronte, só hai mar,
(e o faro que pintou meu pai)
e máis aló, supoñemos, ingleses e irlandeses
(seica).

Coloquei as pegadas na area pragada de puntillismo de choiva.
Desta vez, deixeinas moi separadas, coma se non foran de pasos meus,
senón dalguén máis grande,
un xigante de pés ridiculamente pequenos.

Cando rematei a miña tarefa, vin aquela sombra,
queda na area, alongada, sen un corpo que a acompañase.

Souben ao instante que alí estaba soterrado un esqueleto,
e aínda así, escarvei na area.

Era coma un achádego antropolóxico fascinante,
que intentaba sorrir sen pel nin músculo
(estas cousas sábense, mesmo se faltan pezas).

Paseamos, o esqueleto e eu, pola area da praia,
e eu pregunteime se el estaba a sentir o frío da húmida area.

Faleille das miñas pegadas, de como conseguira algunhas,
como fixera outras,
das que me regalaran
e das que aparecen de cando en cando no chan do cuarto de baño.

El faloume de cando lle arrincaran a pel,
aquela fermosa moza que parecía tan boa
e que ao marchar só deixara cicatrices.

«As cicatrices», díxome, «non as curei ben,»
(movía a cabeza con pesar, se cadra arrepentimento)
«e fóronse facendo autovías,
eu metíalles o dedo para lembrala e iso só as agrandaba,
ata que a pel comezou a arrastrar tras miña,
enchéndose da merda do asfalto,
rasgándose nos chanzos,
deixando anacos nas beirarrúas,
uñas nos desaugues.
E un día, pisárona.
Desprendeuse, sen previo aviso,
soltouse e quedou no chan.
Logo pisárona máis pés.
E non volvín por ela.
Habíame dar boa pereza limpala.
Aínda que me había lembrar quen a rompera».

Pregunteille cando perdera os músculos, os tendóns, os órganos, os ollos...

Abaneou a caveira.
O vento resoou nas cuncas dos ollos coma nunha caracola.

«Mandeille un bíceps por correo.
Aquel que tanto lle gustaba bicar.
Envieille o ventre para o que tanto cociñou.
Deille os ollos nunha caixiña de seda para que se vira como a vía eu.
E o resto... o resto regaleino pola rúa,
queimeino,
guindeillo ás gaivotas».

Os dous miramos ao horizonte, que aquí non é horizonte, senón Aldán,
e eu non lle dixen o errado que estivera,
canto perdera, como se amaña a pel,
todo o que eu aprendera das cicatrices sen furgar nelas co dedo.

«Méteme no meu furado», dixo.
«Algún día...
algún día atoparame ela».

Mentres o cubría quixen preguntarlle se ela era das que escarvan nas sombras sen corpo.
Non o fixen.
E non o creo.

We get so hungry
We eat each other alive
We get so hungry
Only the strong survive
We get so hungry
Cannot get you off my mind
We get so hungry

We sleep
We dream
Discuss the things we’ve seen
We take
We give
This is the way we live

Ben Lee - So Hungry

Pour qu'on y reste

Se o frío non che encolleu as dedas

é que non vai abondo.

Se cadra escorrentámolo

con café

con apertas

con whisky

con palabras

con olladas

nun bar de tenue luz amarela

e cabichas no chan.

Parei o tempo e mireite dende outros ángulos.

Eras un perfil recén debuxado,

unha silueta alongada sobre min,

unha sombra na parede,

unha ollada atenta,

un pensamento perdido.

Dinche un toque no ombro

e saqueite da man daquela fantasía estática.

Eu debín quedar atrapada.

Sinto non ter escoitado o que dixeches entón,

perdinme ollándote.

Perdinme en risos de tragaperras,

aloumiñeite enteiro co pensamento,

din voltas no aire nun tambor de lavadora

e estoupáronme fogos artificiais

nas puntas dos cabelos.

É a miña maneira de convidarte ás miñas sabas novas.

É como te quero arrastrar, espir, bicar, apertar.

É como debuxo como moverme sobre ti,

debaixo de ti,

onda ti.

É como rematamos rindo ao amencer,

como nunca espertamos de verdade,

como,

pouco a pouco,

nos esperta só a pel e percorrémonos coas mans

ata percorrernos cos corpos cálidos,

tensos, excitados,

suspirando,

xemindo,

eu calo,

ti non,

e...

E co sexo encóllenseme as dedas.

Coma co frío.

'cause when i look at you
i squint
you are that beautiful

slide - Ani Difranco

I got a burning passion in my throat.
I got a burning passion inside me.
I got a job that wastes my time and gift.
I got a life that needs a serious lift.

more for me - Tegan and Sara