Exploracións

Chegou explorar

pero explorárono a el.

Era un mundo cruel.

Os seus habitantes pensaban que era o único.

E se non o único, de certo o mellor.

Imaxe: Shaun Tan, Tales from Outer Suburbia

Descorazonador

Hai anos eu era tirando a vaga. Xa dicía meu pai: "Preguiciña, queres pan? Quero, quero, se mo dan!".

Pero o tempo ensina, para ben, normalmente, e desta volta puxen toda a carne no asador.

Vin unha oportunidade de demostrar, máis a min mesma cá ninguén máis, que con esforzo e adicación podía fuxir da mediocridade (e mesmo collerlle algo de vantaxe).
Polo camiño, conseguino, demostreime que era capaz de superar as probas, e con nota. Claro que, no mesmo camiño, a outros empurráronnos á meta, aínda que non correran tanto.

E agora, toca a última proba. E é das miñas. Teño absolutamente todas as papeletas para me desmarcar, para o gordo. Alén do estudiable, levo preparándome para isto máis de vinte anos. Vouno bordar, vou romper a pana, vou reinar.

Pero non vai valer de nada.

E iso descorazóname, coa facilidade punzante coa que se descorazona unha mazá. Non arredo, non, pero perdo a miña habitual esperanza, o infantil positivismo de cotío.

Mañá irei facer o exame sen corazón, pero, se cadra, é mellor así. Mellor sen corazón que con el cheo de veleno.

now pick up your pencil 

and turn over your test

use your education

and make an educated guess

Educated Guess - Ani Difranco

John Doe

 Dóeme un dedo.
Cando era pequena chamábase a puñeta.
Agora chámase o corazón.
A misma cousa é...

É a mesma puñeta que esnafrei contra aquel coche,
lembras, mamá? Cando abrín tamén a cabeza?
Vaia se lembras...
Abríraselle unha boa raxa,
ao dedo,
e facíame as curas un enfermeiro que se me parecía a Felipe González.

Pero claro, co da cabeza o dedo non levou protagonismo,
debe ser por iso que se me queixa vinte anos despois.

Está gordo e barrigudo,
pouco mol e decaído,
doe ao dobralo cara a dentro,
e doe ao estiralo cara a fóra.

Maldita puñeta,
será de usala pouco.

Vou ir ao médico
(eu non quería, pero leva así unha semana e o Flaco púxoseme perrenchudo)
e direille
"Mire usté,
dóeme a puñeta dereita
e, como son zurda,
non lle é a man de insultar,
nin de escribir, nin de pintar,
debe queixarse de pouco uso,
e iso que o teclado non discrimina entre maus".

(É que nós dicímoslle "mau", coma a cervexa)

E el dirame algo de médicos...
por non facerme a puñeta.

Pero aínda a ha erguer cando marche,
porque unha puñeta dorida é para a medicina
como cortar as puntas para a perruquería:
un aburrimento.

Eu digo por avisar:
se vedes unha moza facendo a puñeta
por Príncipe adiante,
vai ser que son eu,
que teño que practicar.

Manual do usuario

Noraboa pola adquisición do seu novo equipo Beluka 4.0!
Para sacar o máximo rendemento ao seu equipo,
siga as instrucións e conserve este manual para futuras consultas.

Para activar a súa Beluka 4.0, efectúe un bico de bos días.
Este procedemento será suficiente para poñer en marcha o sistema.
Agarde feedback e proceda sen medo a interactuar co equipo.
A Beluka 4.0 non só está preparada para lle contestar e dar conversa,
a súa capacidade de risa e chiste fácil foi testada polos expertos máis esixentes.

Ademais, a Beluka 4.0 vén cun sistema organizativo integrado
capaz de reordenar e sacar o máximo partido ao seu fogar
(Nota do fabricante: A Beluka 4.0 fará isto mesmo se vostede non quere, se estima que non precisa ou non quere sufrir unha reorganización exhaustiva de máximo aproveitamento espacial e eficiencia, por favor, remítase a versións anteriores ou produtos alternativos, xa que esta función non se pode desinstalar).

A súa nova Beluka 4.0 incorpora software específico de última xeración:

• Cociña innovadora MX 2009
• Consolas v10.0.2
• Curiosit-ee (este programa actualízase de maneira constante sen gasto adicional e sen que se teña que preocupar polo espazo en disco)
• eBookMania
• Art-O-Rama Home Edition XP
• Beek-OS (sistema operativo supletorio de alta fidelidade que activa os sensores ultrasónicos incorporados)

Para activar o sistema operativo supletorio pode:
premer o cursor táctil mamela esquerda e/ou dereita,
introducir comandos de tag < romance > ou < sensual >
ou subministrar bicos apaixoados á Beluka 4.0.

Se a súa Beluka 4.0 sofre un quecemento de hardware provocado por unha sintaxe errónea
ou polo emprego de comandos inadecuados,
pregámoslle que execute < aperta >
e reordene os seus comandos mediante unha secuencia lóxica de comprensión e razoamento.
De seguro que a súa Beluka 4.0 recuperará o seu habitual sorriso!
(Nota do fabricante: a Beluka 4.0 non formateará estes datos e non podemos garantir a ausenza do bug Rencor1.0 sen a pertinente corrección da súa sintaxe e comandos).

Grazas pola súa compra e desfrute do seu novo equipo!

O capitán Adrián

Ti serás o capitán
do noso barco.
Levarás un chapeu cunha caveira
e guiarás o navío surcando os mares.
Loitaremos con canóns contras a bestas mariñas,
atracaremos en portos ignotos
e probaremos suculentos bocados en novas terras.
Ti serás o capitán
e ensinarasme un mundo novo.

Ti serás o capitán
da nosa caixa de cartón.
Levarás un chapeu de papel de periódico
e sentarás no teu cartón no garaxe.
Guindaremos pelotas de tenis por furados feitos no cartón,
sairemos ao xardín,
iremos merendar á cociña.
Ti serás o capitán
e eu ensinareiche o mundo que xa coñeces.



E diranme infantil,
pero eu, simplemente, prefiro o teu mundo,
prefiro o meu mundo,
no que as caixas de cartón son barcos
e ti e máis eu somos piratas
que rescatamos aos inconscientes da súa absurda realidade.

Macguffin

 

Se cadra era unha vil trama deseñada por un demo coñón.

Se cadra non era máis ca un macguffin dos de Hitchcock,

un detalle perfectamente intercambiable na súa vida

inserto no contexto co único fin de darlle suspense á historia.

O suspense, neste caso metamorfosado en cólera e nerviosismo,

pode crear, aínda que se pense o contrario,

unha explosión de ideas dignas da imaxinación máis portentosa.

Iso si, esta xeración de ideas tende a centrarse na tortura e na dor.

No seu caso, todo aquel material de oficina parecía converterse en malignas armas

coas que dar unha incerta solución aos seus problemas.

Enténdase, unha forma de dar morte á causante da ira en si mesma.

Visualizouna atada a unha cadeira pola cinta adhesiva oficial da universidade.

Logo, toda a gama de funxibles do escritorio ofrecía vastas posibilidades.

O celo para suxeitar as pálpebras abertas,

as grampas, nos beizos por suposto,

os clips, baixo as uñas...

A chegada da hora de saída sacouna da ensoñación.

Viría ben unha tila.

E manterse lonxe dos clips.

E lonxe daquela macguffin do sur.